I OSK 2266/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Z. i M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 468/21 w sprawie ze skargi A. Z. i M. Z. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 26 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 14 lipca 2021 r. (sygn. akt II SA/Ke 468/21), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach – orzekając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") – oddalił skargę A.Z. i M. Z., wniesioną na pkt II. decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 26 lutego 2021 r. nr [...], w którym utrzymano w mocy pkt I, II, III i V decyzji Starosty [...] z dnia 30 listopada 2020 r. nr [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, stanowiącej współwłasność A.Z. i M. Z., położonej w obrębie [...], gm. [...], oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek [...] o powierzchni [...] ha i [...] o powierzchni [...] ha, dla której Sąd Rejonowy w Staszowie prowadzi księgę wieczystą [...] - poprzez udzielenie [...] S.A. z siedzibą w [...] zezwolenia na przeprowadzenie urządzeń elektroenergetycznych w postaci kablowej linii 15 kV w ramach inwestycji pn.: Opracowanie dokumentacji projektowo - kosztorysowej pod nazwą "Przebudowa istn. (3,5 km) linii napowietrznej SN [...] od słupa nr 82 do 98 03/370 z odg. [...] i od 115 do 127 z odg. [...] w msc. [...]" - zgodnie z ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 28 czerwca 2019 r. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, A.Z. i M. Z. zarzuciły Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach naruszenie: I. w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - przepisów postępowania, a to: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. - polegające na ustaleniu przez Sąd I instancji stanu faktycznego niezgodnie z jego rzeczywistym przebiegiem, co do rzekomego przeprowadzenia rokowań w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, b) art. 7 w zw. z art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, wbrew oczywistym faktom wynikającym z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, że inwestor przedstawił właścicielom nieruchomości jakąkolwiek ofertę odnośnie wejścia na teren w celu przeprowadzenia prac objętych wnioskiem złożonym w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji uznanie, że rokowania poprzedzające złożenie wniosku były przeprowadzone w sposób prawidłowy, a co za tym idzie utrzymanie w mocy decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości, z czego wynika, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, II. w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - prawa materialnego, to jest (cyt.): "art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami" - poprzez niezgodne z zebranym materiałem dowodowym uznanie, że inwestor spełnił warunek przeprowadzenia uprzednich rokowań z właścicielami nieruchomości, a w konsekwencji istniały przesłanki do ograniczenia prawa własności skarżących. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżące wnosiły o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Ponadto skarżące wnosiły o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, a które okazały się nieuzasadnione a - w części dotyczącej zarzutów prawnomaterialnych - nie zostały one nawet prawidłowo sformułowane. Wyjaśnić zaś w tym miejscu trzeba, że po to - w przypadku sporządzania skargi kasacyjnej – ustawodawca ustanowił przymus adwokacko-radcowski ( art. 175 § 1 p.p.s.a.), aby zapewnić m. in. formalną poprawność konstrukcji tego rodzaju pisma procesowego. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym, który cechuje wysoki stopień sformalizowania (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. Prof. Romana Hausera i prof. Marka Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011 r. str. 595). Z uwagi zatem na treść wyżej wspomnianego art. 183 § 1 p.p.s.a. ze względu na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten nie ma możliwości rozpoznawania sprawy w jej całokształcie a jedynie w granicach zawartych w zarzutach skargi kasacyjnej. To oznacza, że zarzuty kasacyjne muszą być określone w sposób dokładny. W związku z tym, w skardze kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis prawa (w tym akt prawny, w którym on się znajduje wraz z jego datą i miejscem publikacji) a naruszenia którego to przepisu – zdaniem autora skargi - dopuścił się Sąd I instancji. Tych wymogów nie spełnia zatem wskazanie jako zarzutu materialnoprawnego jedynie na (cyt.): "art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami". Artykuł 124 w/w ustawy dzieli się bowiem aż na dziesięć ustępów a zatem - po myśli art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - obowiązkiem autora skargi kasacyjnej było skonkretyzowanie w tym przypadku przepisu, który został objęty w/w skargą a także wskazanie daty i miejsca publikacji w/w ustawy. Ten ostatni wymóg był zaś – w realiach rozpoznawanej sprawy – szczególnie istotny, gdyż ustawa o gospodarce nieruchomościami była wielokrotnie nowelizowana i posiadała szereg tekstów jednolitych. Określenie więc jej właściwej wersji było w niniejszej sprawie szczególnie istotne. Z tych zatem powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie było w ogóle możliwe dokonywanie oceny prawidłowości zarzutu opartego na (cyt.); "art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami" zwłaszcza, że argumentacja towarzysząca temu zarzutowi praktycznie była tożsama z argumentacją przytoczoną w odniesieniu do zarzutów procesowych. Przechodząc natomiast do oceny tych ostatnich zarzutów, wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 141 § 1 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Powyższe wymagania spełnia w całości zaskarżony wyrok. W szczególności z jego uzasadnienia wynikało bowiem, że decyzją z dnia 28 czerwca 2019 r., Wójt Gminy [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji: przebudowa istniejącej (3,5 km) linii energetycznej napowietrznej SN [...] od słupa nr 82 do 98 z odg. [...] i od słupa 115 do słupa nr 127 z odg. [...] m.in. na działkach ew. nr [...] i [...] w msc. [...] gm. [...]. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na załącznikach graficznych nr 1a i 1b stanowiących załączniki do tej decyzji. Opisana wyżej decyzja stała się w dniu 13 sierpnia 2019 r. ostateczna i podlega wykonaniu. W związku z powyższym, wnioskiem z dnia 8 czerwca 2020 r., uzupełnionym pismem z dnia 24 czerwca 2020 r., inwestor - [...] S.A. z siedzibą w [...], zwrócił się do Starosty [...] o wydanie decyzji zezwalającej na założenie i przeprowadzenie projektowanych urządzeń elektroenergetycznych, w postaci kablowej linii 15 kV na nieruchomości położonej w obrębie [...]. gm. [...] oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek [...] i [...]. Z treści wniosku oraz dołączonych doń dokumentów – jak wskazał Sąd Wojewódzki - wynikało, że planowana inwestycja na działkach nr [...] i [...] będzie polegała na budowie elektroenergetycznej linii kablowej średniego napięcia (SN) w miejsce wyeksploatowanej i awaryjnej istniejącej linii napowietrznej 15 kV. Przebieg linii oraz obszar, na którym następuje ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości zostało przedstawione na załącznikach mapowych w skali 1:500 (załącznik nr 1 i nr 2). Projektowana linia kablowa miała zostać przy tym wykonana kablami w izolacji z polietylenu usieciowanego a kable te miały zostać ułożone na głębokości co najmniej 0,80 m, przy czym z uwagi na wymagane przepisami odległości od skrzyżowania obiektów, w wielu miejscach linia kablowa miała być ułożona głębiej. Dokładną zaś lokalizację odcinka określały załączniki mapowe, na których zaznaczona została szerokość pasa ograniczenia wynosząca 0,5 m tj. po 0,25 m od osi linii kablowej SN, którego powierzchnia wynosiła 0.0009 ha dla działki nr [...] i 0.0066 ha - dla działki nr [...]. Obszary ograniczenia oznaczono przy tym linią przerywaną koloru zielonego oraz literami od A do L na załączniku nr 1 i literami od A do F - na załączniku nr 2. Dodatkowo na załącznikach mapowych zaznaczone zostały obszary niezbędne na czas wykonywania robót - liniami przerywanymi w kolorze niebieskim oraz punktami od 1 do 12 na załączniku nr 1 i punktami od 1 do 6 na załączniku nr 2. Do w/w wniosku dołączono w szczególności stosowne pełnomocnictwa dla osób działających w imieniu inwestora oraz zaproszenia do rokowań z dnia 30 marca 2020 r. wraz z listami zwrotnymi. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, jak kontynuował Sąd Wojewódzki, inwestor wskazał, że planowana inwestycja podyktowana była interesem społecznym tj. koniecznością poprawy warunków zasilania odbiorców energii elektrycznej i jednocześnie złym stanem technicznym istniejącej linii elektroenergetycznej. Zgodnie bowiem z wymogiem, jaki nakładała na [...] S.A. ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii, jest obowiązane utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w tą energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Ponadto wnioskodawca podkreślił również, że w celu zrealizowania przedmiotowej inwestycji, wystosował do A. Z. i M.Z. – jako do współwłaścicielek nieruchomości, stanowiącej działki nr [...] - zaproszenia do rokowań z dnia 30 marca 2020 r. w celu wyrażenia zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane dla planowanej inwestycji wraz z propozycjami zawarcia umowy, w których przedstawił zakres prac przewidziany na objętej wnioskiem nieruchomości, a także poinformował o przysługującym odszkodowaniu za powstałe szkody w wyniku prowadzonych prac związanych z budową linii. Ww. korespondencja, skierowana na adres zamieszkania współwłaścicielek właścicielek tj. na ul. [...], została jednak zwrócona do nadawcy jako nie podjęta w terminie. Inwestor próbował również w okresie późniejszym nawiązać kontakt ze współwłaścicielkami objętej wnioskiem nieruchomości, a co potwierdzała dołączona do wniosku korespondencja z dnia 30 kwietnia 2020 r. oraz z dnia 5 maja 2020 r., ale korespondencja ta ponownie została zwrócona do nadawcy jako nie podjęta w terminie. Nadto - jak nadmienił Sąd Wojewódzki - z pisma pełnomocnika inwestora z dnia 20 października 2020 r. skierowanego do Starosty Staszowskiego wynikało, że wielokrotnie w miesiącu lutym 2020 r. inwestor podejmował próby bezpośredniego kontaktu ze wspomnianymi współwłaścicielkami i w dniu 25 lutego 2020 r. doszło do takiego osobistego z nimi spotkania w miejscu ich zamieszkania tj. w [...] przy ul. [...]. Podczas tego spotkania przedstawiono zaś współwłaścicielkom informacje o planowanej inwestycji, prosząc o wyrażenie zgody na udostępnienie nieruchomości. Właścicielki odmówiły jednak udzielenia zgody na realizację inwestycji na ich działkach oraz odmówiły dalszych spotkań. Dlatego też próbę kolejnych rokowań inwestor podjął w drodze rozmowy telefonicznej. Pomimo jednak przedstawienia wszystkich niezbędnych informacji i argumentów, skarżące kategorycznie odmówiły udzielenia wspomnianej zgody. Dalsze próby rokowań prowadzono już korespondencyjnie. Rozpatrując zatem przedmiotowy wniosek organy uznały, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki, zawarte w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a pogląd ten podzielił następnie Sąd Wojewódzki, który – oddalając skargę wniesioną przez: A.Z. i M. Z. na pkt I. decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 26 lutego 2021 r. w którym utrzymano w mocy pkt I, II, III i V decyzji Starosty [...] z dnia 30 listopada 2020 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w obrębie [...], gm. [...], oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha dla której Sąd Rejonowy w Staszowie prowadzi księgę wieczystą [...], poprzez udzielenie [...] S.A. z siedzibą w [...] zezwolenia na przeprowadzenie urządzeń elektroenergetycznych w postaci kablowej linii 15 kV w ramach inwestycji pn.: Opracowanie dokumentacji projektowo - kosztorysowej pod nazwą "Przebudowa istn. (3,5 km) linii napowietrznej SN [...] od słupa nr 82 do 98 03/370 z odg. [...] i od 115 do 127 z odg. [...]" - uznał, iż skarga ta nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Wojewódzki, przytaczając treść przepisu art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.), stwierdził, że przepis ten ma charakter uregulowania szczególnego, które – tak jak pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące ograniczania bądź pozbawiania praw do nieruchomości dla celów publicznych – musi być interpretowane dosłownie. Oceniając zatem – w tym kontekście – zaskarżoną część decyzji Wojewody, Sąd I Instancji podkreślił, iż (cyt.): "słuszne jest stanowisko organów obu instancji, że spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji w trybie tego przepisu. Przy tym, wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy obu instancji w sposób właściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (art. 7, 77 § 1 k.p.a.), prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy stosownie do reguł wskazanych w art. 80 k.p.a., a uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 § 3 k.p.a. (...). Lektura materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wskazuje, że prawidłowo ustalono również zakres ograniczenia korzystania z nieruchomości. Lokalizacja planowanej inwestycji została opracowana w sposób jak najmniej ingerujący przez inwestora w prawa właściciela." Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w skardze, Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że nie podziela argumentacji w niej zawartej, to jest, że wydanie zaskarżonej decyzji było przedwczesne, gdyż złożenie wniosku przez inwestora nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem rokowań pomiędzy inwestorem a właścicielkami opisanych wyżej działek w sprawie uzyskania zgody na wejście na teren ww. działek celem przeprowadzenia urządzeń elektroenergetycznych. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, art. 124 ust. 3 u.g.n., przewidujący obowiązek by udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., było poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1, (cyt.): "nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Zatem samo zwrócenie się do właściciela nieruchomości z prośbą o jej udostępnienie jest wystarczające do uznania, że rokowania miały miejsce. Należy też podkreślić, że rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Natomiast organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt przeprowadzenia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Sam fakt porozumienia się inwestora z właścicielami oraz brak ich zgody wyczerpuje przesłanki z art. 124 ust. 3 u.g.n." Dokonana zatem przez Sąd Wojewódzki analiza akt sprawy w postaci dokumentacji z rokowań prowadzonych pomiędzy właścicielkami działek nr 238 i nr 244/1, a inwestorem wskazywała, że pełnomocnik inwestora podejmował kilkakrotnie próby przeprowadzenia rokowań, jednakże z uwagi na nieodbieranie korespondencji przez właścicielki ich przeprowadzenie nie było faktycznie możliwe. W rezultacie wiec Sąd przyjął, iż (cyt.): "Dokumenty przedstawione i dołączone przez wnioskodawcę są wystarczające do uznania, że spełniona została przesłanka dotycząca przeprowadzenia rokowań przed wszczęciem postępowania o uzyskanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...]. Doszło bowiem do trzech prób doręczenia przesyłki zawierającej dokumenty dotyczące zaproszenia do rokowań w celu wyrażenia zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane dla planowanej inwestycji oraz propozycję umowy. Stanowią je pisma z załącznikami: z dnia 30 marca 2020 r. (k. 54 i 45 akt administracyjnych), z dnia 30 kwietnia 2020 r. (k. 36 i 29 akt administracyjnych) oraz z dnia 5 maja 2020 r. (k. 22 i 13 akt administracyjnych). W treści pism poinformowano o prowadzeniu rokowań w przedmiocie udzielenia zgody na założenie i przeprowadzenie podziemnej linii kablowej 15 kV służącej do dystrybucji energii elektrycznej, ewentualnie ustanowienia służebności przesyłu na wskazanych nieruchomościach stron. Dołączono również propozycję umowy". Sąd Wojewódzki podkreślił też w tym miejscu, że (cyt.): " pisma z dnia 30 marca 2020 r. oraz 30 kwietnia 2020 r. były przesyłane do A.Z. i M.Z.na adres [...], ul. [...]. Był to zatem adres, które skarżące wskazały w treści skargi jako właściwy, ze względu na ich obecne tam zamieszkanie. Przesyłki te nie były jednak podejmowane i każdorazowo były zwracane nadawcy jako niepodjęte w terminie". Ponadto Sąd nadmienił także, iż z treści notatki służbowej, sporządzonej na okoliczność rozmowy telefonicznej pracownika Starostwa Powiatowego w [...] z A. Z. i M. Z.wynikało, że strony potwierdziły podejmowanie przez R.T.– pełnomocnika inwestora – w marcu 2020 r. dwukrotnych prób nawiązania negocjacji w miejscu zamieszkania właścicielek. Strony oświadczyły pracownikowi Starostwa przy tym, że "nie wpuściły pełnomocnika [...] S.A. ze względu na sytuację spowodowaną przez wirusa SARS-CoV-2. Poza tym wskazały, że R. T.wielokrotnie podejmował próby kontaktu telefonicznego, oraz że nie wyrażają zgody na wykonanie inwestycji, której dotyczy niniejsze postępowanie (k. 172 akt administracyjnych). Informacje przekazane przez A.Z. i M.Z. były przy tym zgodne z oświadczeniem pełnomocnika inwestora, zawartym w piśmie z dnia 20 października 2020 r. (k. 169 akt administracyjnych). W tej sytuacji – jak zaakcentował Sąd Wojewódzki - nie budziło jego wątpliwości, że (cyt.): "na gruncie kontrolowanej sprawy inwestor podjął niejednokrotne próby przeprowadzenia rokowań. Nie doszły one jednak do skutku w wyniku jednoznacznie negatywnej postawy skarżących, które odmawiały wszelkich form kontaktu – listownej, telefonicznej czy osobistej. Ze względu na nieskuteczność przeprowadzonych rokowań między stronami nie doszło do umownego udostępnienia nieruchomości. W świetle powyższego jako chybione należy ocenić zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77, 80 k.p.a., jak i przepisów prawa materialnego tj. art. 124 ust 1 i 3 ugn, dotyczące błędnego przyjęcia przez organy, że doszło do przeprowadzenia ze skarżącymi rokowań, poprzedzających złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust 1 ugn." W ocenie składu orzekającego, z powyższego zatem wynika, że zarówno uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni spełniało wymagania, zawarte w art. 141 § 4 c) p.p.s.a., jak i nie można było zarzucić Sądowi Wojewódzkiemu, iż nie zwrócił uwagi na fakt, że w toku postępowania administracyjnego doszło do istotnych naruszeń przepisów proceduralnych, takich jak: art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Postępowanie to zostało bowiem przeprowadzone w sposób prawidłowy a zaskarżona decyzja została w wystarczającym stopniu uzasadniona. Okoliczność zaś, że skarżące oceniały próby skontaktowania się z nimi przez inwestora jako próby: "rzekome" czy "nieskuteczne" oraz twierdziły, iż (cyt.): " Do żadnego bezpośredniego kontaktu nigdy nie doszło między skarżącymi, a pełnomocnikiem inwestora. Od początku wszelkie czynności w stosunku do skarżących były pozorne i realizowanie w sposób nieprawidłowy z naruszeniem przepisów prawa", w żadnym stopniu nie znajdowało uzasadnienia w treści zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Wypowiedzi te zatem należało traktować jedynie jako polemikę ze stanowiskiem Sądu i organów. Dodać też trzeba, że nie zostało również wykazane, aby (cyt.): "organ jak i Sąd ocenił zgromadzony materiał dowodowy w sposób jednostronny i stronniczy, opierając swoje decyzje jedynie na > pełnomocnika inwestora". Okoliczność bowiem, że okres w którym inwestor planował zrealizować przedmiotową inwestycję wypadał w okresie związanym z epidemią COVID 19 nie stała na przeszkodzie prowadzeniu rokowań w drodze listownej lub telefonicznej. Ponadto podkreślić też należy, że kwestie związane z miejscem przebiegu planowanej inwestycji określała decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 28 czerwca 2019 r. ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego. Z tego więc względu wspomniane wyżej zarzuty procesowej nie miały w niniejszej sprawie doniosłości prawnej, zaś zarzut oparty na "art. 77 k.p.a." jako nieprecyzyjny nie spełniał - już co do zasady - kryteriów formalnych (o czym wyżej była mowa). Wywody natomiast zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, które odnosiły się do regulacji prawnomaterialnych, jako, że nie zostały prawidłowo sformułowane w postaci konkretnych zarzutów kasacyjnych, nie mogły być przedmiotem oceny Sądu Kasacyjnego. W rezultacie, uznając skargę kasacyjną za nieusprawiedliwioną, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.