I OSK 2379/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant asystent sędziego Jakub Toczydłowski po rozpoznaniu w dniu 30 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P[...] S.A. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 165/22 w sprawie ze skargi P[...] S.A. w L. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 grudnia 2021 r. nr WS-VI.7536.1.60.2021.KA w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz P[...] S.A. z siedzibą w L. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 14 lipca 2022 r. II SA/Kr 165/22, oddalił skargę P. S.A. w L. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 21 grudnia 2021 r. nr WS-VI.7536.1.60.2021.KA w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Starosta Miechowski decyzją z 1 lipca 2021 r. nr GG.6852.7.2021.KC, działając na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), orzekł w pkt 1 o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie [...], powiat [...], województwo [...], składającej się z działek nr [...] objętych odpowiednio księgami wieczystymi nr [...], stanowiących własność J.W. Celem ograniczenia prawa własności jest umożliwienie wnioskodawcy (P. S.A. w L.) wykonania prac budowlano-montażowych związanych z budową elektroenergetycznej sieci kablowej doziemnej niskiego napięcia 0,4 kV i złącza kablowego na w/w działkach, w szczególności polegających na działce nr [...] - budowa sieci elektroenergetycznej kablowej doziemnej niskiego napięcia 0,4 kV długości trasy 34 m - powierzchnia czasowego zajęcia wynosi 282 m2, na działce nr [...] - budowa sieci elektroenergetycznej kablowej doziemnej niskiego napięcia 0,4 kV długości trasy 70 m, budowa złącza kablowego o wymiarach 0,7 x 0,25 x 1,2 m - powierzchnia czasowego zajęcia wynosi 925 m2 , na działce nr [...] - nie będą prowadzone prace budowlano-montażowe i ograniczenie prawa własności dotyczy tylko umożliwienia dojazdu do działki nr [...] - powierzchnia czasowego zajęcia wynosi 451 m2. Lokalizację linii oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na załączniku mapowym, stanowiącym integralną część decyzji. W pkt 2 zobowiązał wnioskodawcę do uzgodnienia harmonogramu i terminu rozpoczęcia prac budowlano - montażowych z właścicielem nieruchomości, przy czym termin ten nie może być dłuższy niż 14 dni od daty otrzymania przez właściciela wniosku o jego uzgodnienie. W przypadku braku porozumienia pomiędzy stronami w określonym powyżej okresie, po upływie 14 dni od daty otrzymania przez właściciela wniosku o uzgodnienie terminu rozpoczęcia prac związanych z realizacją inwestycji wnioskodawca ma prawo wejścia na teren działek nr [...] w M. w celu wykonania tych prac. W pkt 3 zobowiązał wnioskodawcę do umieszczenia projektowanego kabla doziemnego w rurze osłonowej o odpowiednim przekroju na całej jego długości. Na skutek odwołania J.W. Wojewoda Małopolski decyzją z 21 grudnia 2021 r. nr WS-VI.7536.1.60.2021.KA uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonych w obrębie [...] jednostka ewidencyjna [...], powiat [...], województwo [...], składających się z działek [...] stanowiących własność J.W., w celu umożliwienia P. S.A. z siedzibą w L. wykonania prac budowlano-montażowych, związanych z budową elektroenergetycznej sieci kablowej doziemnej niskiego napięcia 0,4 kV i złącza kablowego na w/w działkach. Zdaniem Wojewody Małopolskiego inwestor wypełnił wymóg przeprowadzenia rokowań z właścicielem przedmiotowych nieruchomości, w wyniku których strony nie doszły do porozumienia. Natomiast w odniesieniu do drugiej z przesłanek wskazał, że organ I instancji stwierdził jedynie, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego oraz jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym nie dokonał żadnej analizy tejże inwestycji tak w zakresie jej charakteru, jak i jej zgodności z planem miejscowym. Z załączonego do wniosku wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], przyjętego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] 2017 r. [...] (z późniejszymi zmianami) wynika, że przedmiotowe działki - w części przeznaczonej na posadowienie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą - znajdują się w terenach oznaczonych symbolem "I.UR.4", tj. zabudowy produkcyjno-usługowej. Zgodnie z § 24 pkt 2 ww. planu miejscowego, na terenie wydzielonym liniami rozgraniczającymi, oznaczonym w planie symbolem UR.4 (obejmującym część działek nr [...]) jego ustalenia przewidują: 1) przeznaczenie podstawowe: tereny zabudowy usługowo- produkcyjnej, lokalizacja zakładów drobnej wytwórczości i innych obiektów produkcyjnych i usługowych; 2) przeznaczenie dopuszczalne: urządzone tereny zielone; zieleń izolacyjna; 3) nakaz na granicy z terenami mieszkaniowymi wprowadzenia 2 m pasa zieleni o charakterze izolacyjnoosłonowym; 4) zakaz lokalizacji baz transportowych; 5) zakaz lokalizacji zabudowy mieszkaniowej; 6) dla terenów J.UR.21, O.UR.9 i P.UR.II obsługa komunikacyjna ma odbywać się w oparciu drogi dojazdowe lub wewnętrzne, z zakazem lokalizacji nowych zjazdów z drogi KDGP1; 7) dopuszcza się utrzymanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej z możliwością rozbudowy, przebudowy, odbudowy na zasadach ustalonych dla danej jednostki; 8) utrzymanie istniejącej zabudowy o przeznaczeniu innym niż przeznaczenie podstawowe lub dopuszczalne oraz dopuszczenie lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz prowadzenie robót budowlanych (budowa, nadbudowa, przebudowa, rozbudowa, odbudowa) przy zachowaniu parametrów zgodnych z zapisami niniejszej uchwały. Z powyższych zapisów planu miejscowego, jak również jego części graficznej nie wynika, że na jej terenie przewidziana jest realizacja inwestycji celu publicznego w postaci elektroenergetycznej sieci kablowej doziemnej niskiego napięcia 0,4 kV i złącza kablowego, a zatem nie można w omawianej sytuacji uznać za spełnioną przesłanki zgodności wnioskowanego ograniczenia z planem miejscowym. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła P. S.A. w L. zarzucając naruszenie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez niekompletność w zakresie edycji tekstu decyzji, niewłaściwe przeprowadzoną przez organ analizę dowodu w postępowaniu, którym jest wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z [...] 2019 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem z 14 lipca 2022 r. II SA/Kr 165/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że organ II instancji prawidłowo uznał, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, znajdujący swój wyraz w wyroku NSA z 21 marca 2017 r. I OSK 1493/15, zgodnie z którym plan miejscowy, aby stwarzać podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać, oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zgoda na zajęcie nieruchomości może być odnoszona do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w planie miejscowym i w tym planie został ustalony jej przebieg. Usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego. Wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z planem miejscowym lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej, lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, która jest niezbędna dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych. Część tekstowa i graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] na działkach nr [...], nie przewiduje możliwości realizacji inwestycji celu publicznego w postaci elektroenergetycznej sieci kablowej doziemnej niskiego napięcia. Nie można więc przyjąć, że inwestycja ta jest zgodna z ustaleniami tego planu, a zatem wypełnia wymogi określone przepisem 124 ust. 1 u.g.n. W takiej sytuacji przedsiębiorca może ubiegać się jedynie o ustanowienie służebności przesyłu (art. 305 k.c.), co jest kategorią prawa cywilnego, nie może zaś domagać się ograniczenia korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z § 8 ust. 2 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], ustala się możliwość budowy, przebudowy, rozbudowy sieci infrastruktury technicznej w obszarze opracowania planu. Jest to przepis ogólny dopuszczający budowę, przebudowę, rozbudowę sieci infrastruktury techniczne w obszarze opracowania planu. Nie daje on jednak podstaw do wykonywania tego typu robót budowlanych w każdym obszarze objętym zapisami tego planu. W szczególności rozbudowa infrastruktury technicznej może być dokonywana jeżeli to wynika z zapisu szczegółowego części tekstowej i oznaczona jest na rysunku planu. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 14 lipca 2022 r. II SA/Kr 165/22, wniosła P. S.A. w L. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie: 1. prawa materialnego – art. 124 ust. 1 u.g.n., art. 112 ust. 1 i 3 u.g.n., § 8 ust. 1, 2, 3 i 4 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej [...] z [...] 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2017 r., poz. [...] ze zm. wprowadzonymi uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] 2019 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...], Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2019 r., poz. [...]; dalej: MPZP) oraz § 11 ust. 1 i 2 MPZP, w związku z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) oraz art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że spełnienie przesłanki zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości dla potrzeb założenia i przeprowadzenia urządzeń przesyłowych, wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n., wymaga, aby w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego została precyzyjnie określona lokalizacja takiej inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać, oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych na wstępie niniejszego zarzutu przepisów prawa materialnego prowadzi do wniosku, że dla spełnienia wymogu zgodności ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wystarczające jest, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał możliwość realizacji inwestycji celu publicznego na danym terenie, zaś kwestia tego czy lokalizacja takiej inwestycji jest przybliżona czy określona w sposób ścisły nie jest kluczowa dla możliwości ograniczenia prawa własności w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., bowiem w dacie przygotowania projektu planu miejscowego i podejmowania uchwały w jego przedmiocie organy gminy (miasta) nie dysponują danymi o szczegółach technicznych przyszłej inwestycji, której potrzeba realizacji może powstać dopiero po uchwaleniu planu, zaś konieczność precyzyjnego określenia lokalizacji inwestycji poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty, nie wynika z powołanych przepisów prawa, w szczególności nie wynika z art. 124 ust. 1 u.g.n.; 2. przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez błędnie przyjęcie, że decyzja Wojewody Małopolskiego z 21 grudnia 2021 r. nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy ani z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowało nietrafne oddalenie skargi (art 151 p.p.s.a.), podczas, gdy powinna ona zostać uwzględniona, albowiem decyzja Wojewody Małopolskiego z 21 grudnia 2021 r. była dotknięta wskazanymi powyżej uchybieniami (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.), zatem zarzucane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, skoro treść wyroku WSA w Krakowie powinna być odmienna niż miało to miejsce. Skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania J.W. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W tej sprawie natomiast zarzuty oparte na drugiej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) mają wobec zarzutów materialnych wtórny charakter i ich skuteczność uzależniona jest od zasadności zarzutów opartych na pierwszej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Rozważania należy więc zacząć od tych ostatnich. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. "Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego." Z powyższego przepisu wynika możliwość jego zastosowania wyłącznie przy spełnieniu wymogu zgodności inwestycji z planem miejscowym. Tej właśnie okoliczności dotyczy zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie. Sąd I instancji przyjął, że zgodnie z § 8 ust. 2 uchwały [...] Rady Miejskiej W [...] z [...] 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], ustala się możliwość budowy, przebudowy, rozbudowy sieci infrastruktury technicznej w obszarze opracowania planu. Zdaniem WSA przepis ten nie daje podstaw do wykonywania tego typu robót budowlanych w każdym obszarze objętym planem. Budowa (rozbudowa) infrastruktury technicznej może być dokonywana, jeżeli wynika to ze szczegółowej części tekstowej planu i oznaczona jest na rysunku planu. Swoje stanowisko Sąd I instancji oparł na argumentacji zawartej w wyroku NSA z 21 marca 2017 r. I OSK 1493/15. Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie nie podziela tych poglądów i odwołuje się do tej linii orzeczniczej, z której wynika, że "W przepisie tym [art. 15 ust. 3 pkt 4 i 4a u.p.z.p.] mowa o granicach terenów rozmieszczenia inwestycji, nie zaś o oznaczeniu przebiegu danej sieci. W momencie uchwalania planu organ nie dysponuje wiedzą o szczegółach technicznych przyszłej inwestycji. Rygorystyczne podejście do tej kwestii nie wynika z obowiązujących przepisów i nie uwzględnia w pełni ani występującej w tym względzie praktyki, ani realnych możliwości realizacji takiego wymogu w pracach planistycznych prowadzących do uchwalenia planu zagospodarowania zgodnie z pzp. Natomiast decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinna ściśle określać zakres ograniczenia praw do nieruchomości z uwagi na szczegółowe warunki techniczne konkretnej inwestycji i związane z tym potrzeby inwestora. Z tego też względu decyzja ograniczająca prawo do nieruchomości winna zawierać rozstrzygnięcie o obszarze zajętej nieruchomości i uwzględniać, że uszczuplenie władztwa właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości może nastąpić tylko w zakresie niezbędnym do wykonania konkretnej inwestycji (vide: wyrok NSA z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2043/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższa konkretyzacja obszaru ograniczenia praw do nieruchomości dokonuje się w granicach, w tym także przestrzennych, w których akty planistyczne przewidziały możliwość realizacji inwestycji celu publicznego. W tym zawiera się wypełnienie normy prawnej art. 124 ust. 1 zdanie drugie ugn wymagającej zgodności ograniczenia prawa do nieruchomości z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W orzecznictwie oraz w doktrynie wskazuje się na dopuszczalność wydawania decyzji wskazanych w art. 124 ust. 1 ugn na podstawie zapisów wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie ich przebiegu, podkreślając jednocześnie, iż im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 ugn (por. G. Matusik (w:) G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 719; wyrok NSA z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt I OSK 537/13; wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1683/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie wyrażono także pogląd, że problem, czy wskazania planu zawierają jedynie orientacyjny przebieg linii energetycznej, czy też jej konkretną lokalizację jest bez znaczenia, gdyż istotne jest to, ażeby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał możliwość realizacji inwestycji celu publicznego (wyrok NSA z 8 marca 2017, I OSK 1337/15, Lex nr 2338898)" – zob. wyrok NSA z 26.01.2022 r. I OSK 920/21, LEX nr 3318513). Jeśli zatem § 8 ust. 2 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W [...] z [...] 2017 r. w sprawie planu miejscowego przewiduje możliwość budowy, przebudowy, rozbudowy sieci infrastruktury technicznej w obszarze całego opracowania planu, oraz że podstawą zaopatrzenia w energię elektryczną są istniejące i projektowane sieci (§ 11 ust. 1 i 2 MPZP), to nie można twierdzić, że budowa elektroenergetycznej sieci kablowej doziemnej niskiego napięcia na wskazanych działkach, objętych opracowaniem planu, jest z nim sprzeczna. Inną sprawą jest natomiast pewność prawa i przewidywalność takiego rozwiązania przyjętego w planie, co nie może być przedmiotem oceny w tym postepowaniu, bo temu służy osobna procedura związana z uchwalaniem i kontrolą zgodności z prawem planu. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny odmiennie od organu odwoławczego i Sądu I instancji ocenił zasadniczy spór w tej sprawie, dotyczący zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym, uznając za usprawiedliwione zarzuty zawarte w pkt 1 skargi kasacyjnej. Rolą organu odwoławczego będzie teraz ocena zaskarżonej decyzji w pozostałych aspektach związanych ze stosowaniem art. 124 ust. 1 u.g.n. przez organ I instancji i w aktualnym stanie prawnym. Mając to na uwadze, na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.