I OSK 25/22

Dnia 12 lutego 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: starszy asystent sędziego Paulina Słonecka po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 września 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 311/21 w sprawie ze skargi R.K. na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Lublinie z dnia 23 lutego 2021 r. nr ZŁ.7330.48.2019 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.K. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Lublinie z 23 lutego 2021 r., nr ZŁ.7330.48.2019, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, wyrokiem z 7 września 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 311/21, uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Lublinie na rzecz R.K. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył organ zastępowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to jest naruszenie art. 168 § 1 w zw. z art. 170 i art. 171 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a., a także art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. - polegające na pominięciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia - swoich własnych ustaleń wynikających z treści prawomocnego wyroku tego Sądu z 25.03.2020 r. wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Lu 38/20, którymi to ustaleniami Sąd ten jest związany oraz na nieprawidłowym sporządzeniu uzasadnienia do zaskarżonego wyroku, co przejawia się w pominięciu w jego treści ustalonych i wyjaśnionych okoliczności związanych z charakterem pisma R.K. datowanego na dzień 12 września 2020 r., nieprawidłowo zakwalifikowanego przez Sąd Administracyjny I instancji jako rzekome odwołanie od ustaleń protokołu ostatecznego szacowania szkody łowieckiej; a także polegające na nieoddaleniu skargi w sprawie niniejszej w kontekście prawomocnie ustalonych okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - w innym prawomocnym wyroku tego samego Sądu; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 46d ust. 1 zdanie pierwszej drugie oraz ust. 2 ustawy z dnia 13.10.1995 roku Prawo łowieckie (Dz.U. z 2020 r., poz. 1683 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie - polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że w okolicznościach faktycznych sprawy zakończonej wydaniem zaskarżanego wyroku - można przyjąć, iż pismo R.K. datowane na dzień 12 września 2020 r. należy zakwalifikować jako "odwołanie" w rozumieniu przepisu art. 46d ust. 1 zd. 2 oraz ust. 2 ustawy Prawo łowieckie mimo, że sam R.K. konsekwentnie [i to zarówno w tej sprawie, jak i w sprawie poprzednio zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie pod sygnaturą akt Il SA/Lu 38/20] kwestionował sam fakt sporządzenia i istnienia w miesiącu wrześniu 2020 r. protokołu szacowania szkody łowieckiej w jego majątku, a więc konsekwentnie twierdził, że nie było nigdy substratu możliwego odwołania, tj. sporządzonego protokołu ostatecznego szacowania szkody łowieckiej w jego majątku, od którego mógłby wnieść takie odwołanie. Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o niestosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny przepisu art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 z zm.). Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył skarżący wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej, gdyż nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Skarżący wniósł również o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu stwierdził m.in., że skarga kasacyjna została sporządzona w sposób niedbały, o czym świadczy przeinaczenie imienia świadka G.S. oraz wskazanie błędnej daty pisma skarżącego z 12 września 2019 r. Pismem z 2 grudnia 2021 r., w nawiązaniu do odpowiedzi skarżącego z 23 listopada 2021 r. na skargę kasacyjną organ sprostował oczywiste omyłki pisarskie zawarte w treści wniesionej skargi kasacyjnej i wyjaśnił, że: 1. miejsce oznaczenia daty pisma Skarżącego opisanego w skardze kasacyjnej jako "datowane na dzień 12 września 2020 r." [wiersze 11 i 17 od góry strony na stronie drugiej skargi kasacyjnej] wstawić należy oznaczenia "datowane na dzień 12 września 2019 r."; 2. w miejsce sformułowania "we wrześniu 2020 r." [wiersz 21 od góry strony na str. 2 skargi kasacyjne] wstawić należy sfomułowanie " we wrześniu 2019 r."; 3. w miejsce sformułowania "Pan R.S." w pkt 11 uzasadnienia skargi kasacyjnej [str. 5 skargi, 9 wiersz od dołu strony] wstawić należy sformułowanie "Pan G.S.". Strona skarżąca kasacyjnie z uwagi na oczywiste omyłki pisarskie w oznaczeniu stron w treści skargi kasacyjnej wniesionej przez organ w dniu 28.10.2011 r. przesłała przy piśmie datowanym na 29.10.2021 r. dwa poprawione egzemplarze skargi kasacyjnej wraz z załącznikami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwszą podstawę kasacyjną, której dotyczy art. 174 pkt 1 p.p.s.a., stanowi naruszenie prawa materialnego. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 30 września 2014 r., II GSK 1211/13), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. W art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zawarta została druga podstawa kasacyjna dotycząca naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta podstawa kasacyjna służy przede wszystkim zakwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd I instancji (por. postanowienia NSA z: 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; 1 września 200 4r., sygn. akt FSK 161/04; 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Skarga kasacyjna powinna zawierać stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Naruszenie prawa może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie, to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia lub właściwe zastosowanie. Ponadto dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny (zob. np. wyrok NSA z 5 listopada 2019 r., II FSK 3864/17). Należy podkreślić, że trzeba wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie kasatora naruszył sąd pierwszej instancji (wyrok NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18). W świetle art. 174 p.p.s.a. wskazanie szeregu przepisów prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie, na czym polega naruszenie każdego z nich, jest nieprawidłowe. Pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyrok NSA z 19 grudnia 2014 r., II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo). Obowiązek wskazania w skardze kasacyjnej naruszonych przepisów oczywiście nie wyłącza możliwości objęcia jednym zarzutem kilku przepisów. Takie wyliczenie musi jednak być połączone z wykazaniem, że wymienione przepisy tworzą normę zachowania, której naruszenie jest zarzucane sądowi pierwszej instancji. Przyjmowane w doktrynie i orzecznictwie rozróżnienie między przepisem i normą prawną każe uznać taką praktykę za dopuszczalną, wymienione przepisy muszą jednak pozostawać ze sobą właśnie w takim związku normatywnym, a jego wykazanie obciąża sporządzającego skargę kasacyjną, który powinien przedstawić treść naruszonej normy, czyli wskazać, jaka reguła zachowania ustanowiona tymi przepisami została naruszona. Zarzut pozbawiony takiego sprecyzowania nie poddaje się rozpoznaniu, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie budować zarzutów, a taki byłby skutek ustalania przez Sąd Kasacyjny we własnym zakresie treści normy prawnej objętej zarzutem. Kwalifikowane wymogi formalne skargi kasacyjnej, unormowane w art. 174 - art. 176 p.p.s.a., wiążą się z tym, że ten środek zaskarżenia nie tylko inicjuje postępowanie przed sądem administracyjnym drugiej instancji, ale także wyznacza jego merytoryczny zakres. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3133/16, "w przypadku skargi kasacyjnej – będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia – czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią. Określenie podstaw zaskarżenia, wymienionych w art. 174 p.p.s.a., sprecyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie w drodze racjonalnej argumentacji prawniczej, determinuje bowiem zakres zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym, co w konsekwencji wpływa na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego". Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy administracji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia. Wprawdzie wadliwość w sformułowaniu zarzutów nie musi jednocześnie uniemożliwiać rozpoznania skargi kasacyjnej i Naczelny Sąd Administracyjny może zbadać jej podstawy (zob. uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09), jednakże może w znacznym stopniu ograniczyć kontrolę Sądu. Poczynienie powyższych uwag na temat wymogów, jakie powinna spełniać skarga kasacyjna, było konieczne ze względu na to, że oceniana skarga kasacyjna w znacznej mierze ich nie spełnia. Uzasadnienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie rekonstruuje normy prawnej, która wynika z przepisów postępowania, które miał naruszyć Sąd I instancji. Nie wynika z niego również, jaka powinna być prawidłowa wykładnia i zastosowanie tych przepisów. Nie wyjaśniono także, na czym polega naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Ze skargi kasacyjnej wynika, że przedmiotem sporu jest zasadność uznania przez Sąd I instancji, że pismo skarżącego datowane na 13 września 2019 r. wyrażało wolę skarżącego do wniesienia odwołania od protokołu szacowania ostatecznego. Istota sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do następujących twierdzeń: 1. Opis okoliczności sprawy przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odpowiada faktycznemu przebiegowi zdarzeń; 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 25 marca 2020 r. o sygn. akt II SA/Lu 38/20 rozpoznał merytorycznie sprawę wniesienia przez R.K. odwołania od protokołu szacowania ostatecznego z 6 września 2019 r.; Sąd nie uznał wówczas pisma R.K. z 12.09.2019 r. za odwołanie, natomiast za odwołanie uznał wyłącznie pismo R.K. datowane na 13 listopada 2019 r. Podobnie R.K. nie uznawał ww. pisma za odwołanie. Zasadne jest zatem stanowisko organu, że ww. pismo nie jest odwołaniem. 3. Sąd I instancji nie odniósł się do zaprezentowanej w odpowiedzi na skargę argumentacji organu odnoszącej się do charakteru pisma R.K. datowanego na dzień 12.09.2019 r. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 25 marca 2020 r. o sygn. akt II SA/Lu 38/20, którym organ był związany z mocy art. 153 p.p.s.a., wskazał, że w odpowiedzi na złożony przez skarżącego 2 września 2019 r. w siedzibie Nadleśnictwa R. nad [...] wniosek o szacowanie szkody w płodach rolnych, wyrządzonej przez dziki na nieruchomości stanowiącej jego własność, oznaczonej jako działka nr ewid. [...], o pow. 0,16 ha, położonej w miejscowości K.P., w gminie R. nad [...], przeprowadzone zostały 6 września 2019 r. czynności szacowania ostatecznego. Bezsporne jest również zdaniem Sądu Wojewódzkiego, że w piśmie z 12 września 2019 r., skierowanym do Nadleśniczego Nadleśnictwa R. nad [...], skarżący wskazał na szereg nieprawidłowości, jakie – jego zdaniem – miały miejsce podczas wspomnianego szacowania. Sąd Wojewódzki wskazał dalej, że obowiązkiem Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe było dokładne ustalenie stanu faktycznego i wyjaśnienie, czy rzeczywiście skarżący w dniu 6 września 2019 r. odmówił podpisania protokół szacowania ostatecznego nr 06/19/11. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, choć przepisy ustawy Prawo łowieckie nie wskazują expressis verbis, od jakiej daty należy liczyć termin do wniesienia odwołania, w przypadku odmowy podpisania protokołu szacowania ostatecznego szkody, to nie budzi wątpliwości, że siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 46d ust. 1 tej ustawy, rozpoczyna w takim przypadku swój bieg w dacie odmowy podpisania protokołu. Sąd Wojewódzki w wytycznych do dalszego postępowania wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organ, w myśl art. 153 p.p.s.a., w szczególności mając na uwadze zasady ogólne postępowania administracyjnego, ustali należycie stan faktyczny sprawy, a w razie ewentualnego potwierdzenia zasadności twierdzeń skarżącego dotyczących okoliczności sporządzenia i podpisania protokołu szacowania ostatecznego, rozpozna jego odwołanie merytorycznie i po przeprowadzeniu wymaganego postępowania wyda stosowne rozstrzygnięcie. Opis okoliczności sprawy zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest zbieżny z opisem okoliczności sprawy w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 25 marca 2020 r. o sygn. akt II SA/Lu 38/20. Sąd I instancji wskazał w ramach opisu stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzekania, że protokół szacowania ostatecznego został sporządzony w dniu 6 września 2019 r. przy udziale skarżącego i w jego obecności. O powyższym fakcie świadczą zarówno zeznania świadków, jak i dowody z dokumentów, w szczególności treść samego protokołu nr [...]. Protokół ten podzielony jest na dwie części – pierwsza dotyczy dokonanych w dniu 12 czerwca 2019 r. oględzin, natomiast druga – opatrzona datą 6 września 2019 r. - ostatecznego szacowania szkody. Jednakże jedynie protokół z oględzin jest podpisany przez skarżącego. Natomiast protokół z ostatecznego szacowania szkody zawiera podpisy dwóch członków zespołu szacującego szkodę oraz adnotację "Rolnik odmówił podpisania protokołu i odbioru protokołu". W tym stanie rzeczy Sąd I instancji uznał, że skoro skarżący odmówił podpisania protokołu z ostatecznego szacowania szkody w dniu 6 września 2019 r., to w świetle art. 46d ust. 1 ustawy z 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz.U. z 2020 r. poz. 1683 ze zm. dalej: Prawo łowieckie) nie może budzić wątpliwości, że w tym dniu rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do wniesienia przez skarżącego odwołania od tego protokołu. Termin do dokonania tej czynności upływał zatem w dniu 13 września 2019 r. Sąd I instancji stwierdził następnie, że organ nie ocenił treści pisma skarżącego z 12 września 2019 r. w zakresie jego rzeczywistego charakteru. W ocenie Sądu I instancji nie może budzić wątpliwości, że treść tego pisma znajduje wyjaśnienie w okolicznościach związanych z okolicznością szacowania, co w ocenie Sądu stanowi, że wyrażało ono wolę skarżącego do wniesienia odwołania od protokołu szacowania ostatecznego. Pismo to nie zostało nazwane odwołaniem, jednak z całą pewnością zawiera ono przejaw niezadowolenia z ostatecznego szacowania szkody. Sąd I instancji skonstatował, że w realiach niniejszej sprawy dla pisma skarżącego z 12 września 2019 r. nie tylko nie nadano właściwego biegu, gdyż nie zostało ono przekazane do organu władnego do rozpoznania odwołania, ale także Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, do którego na skutek kolejnego pisma skarżącego wpłynęła sprawa, nie dokonał oceny jego treści, gdyż rozstrzygając o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania brał pod uwagę wyłącznie pismo z 13 listopada 2019 r., czyli kolejne w sprawie. Dokonując oceny wypowiedzi skarżącego, że jego pismo z 12 września 2019 r. nie stanowi odwołania od protokołu szacowania ostatecznego, należy mieć na uwadze, że jak wskazano w części historycznej uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 25 marca 2020 r. o sygn. akt II SA/Lu 38/20, w złożonej do Sądu skardze skarżący wskazał, że protokół szacowania ostatecznego nr 06/19/11, datowany na 6 września 2019 r., otrzymał dopiero 6 listopada 2019 r., podpisał go 12 listopada 2019 r. i odesłał do Nadleśniczego, stąd jego odwołanie wniesione 13 listopada 2019 r., zostało złożone z zachowaniem terminu ustawowego. Wynika stąd, że w ocenie skarżącego mógł on wnieść odwołanie od protokołu dopiero po podpisaniu go przez skarżącego. Należy również zauważyć, że skarżący twierdził wówczas, że protokół ostatecznego oszacowania szkody nie został sporządzony w dniu 6 września 2019 r. oraz że został on zapewniony przez zespół szacujący szkody, że w dniu 9 września 2019 r. zostanie mu dostarczony ostateczny protokół szacowania szkody, co jednak nie nastąpiło. Z tego względu skarżący utrzymywał, że jego pismo z 12 września 2019 r. nie stanowi odwołania od protokołu szacowania ostatecznego. Z kolei Nadleśniczy w pismach z 2 i 31 października 2019 r., utrzymywał, że protokół został sporządzony w dniu 6 września 2019 r. oraz że tego dnia skarżący odmówił podpisania protokołu. Należy w tym miejscu przywołać utrwalony w orzecznictwie pogląd oparty na treści art. 128 k.p.a., że w przypadku, gdy przepisy szczególne nie ustalają wymogów co do treści odwołania, to za odwołanie należy uznać pismo strony złożone w terminie do wniesienia odwołania, z którego wynika, że strona nie jest zadowolona w wydanej decyzji, nawet jeżeli nie zawiera ono szczegółowego uzasadnienia. W orzecznictwie jest również utrwalony pogląd, że pisma procesowe strony powinny być kwalifikowane przez organ stosownie do sytuacji procesowej, w której dane pismo zostało złożone oraz stosownie do jego treści. Nie ma przy tym znaczenia, jak zostanie zatytułowane pismo procesowe. Jeżeli natomiast organ poweźmie wątpliwości co do charakteru pisma złożonego przez stronę, to powinien zwrócić się do strony o wyjaśnienia udzielając przy tym stronie stosownych wyjaśnień i pouczeń w myśl zasady informowania (art. 9 k.p.a.). Naruszenie zasady informowania prowadzące do poniesienia przez stronę szkody z powodu nieznajomości prawa stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skoro pismo skarżącego z 12 września 2019 r. zostało złożone w terminie do wniesienia odwołania od protokołu ostatecznego oszacowania szkody sporządzonego w dniu 6 września 2019 r., to organ oceniając, czy skarżący wniósł odwołanie w terminie, byłby uprawniony do niebrania pod uwagę tego pisma skarżącego wyłącznie wówczas, gdyby jednoznacznie wykluczył możność uznania tego pisma za odwołanie. Skoro zaś organ nie wyjaśnił tej kwestii, to nie ma uzasadnienia stanowisko organu o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania oparte na twierdzeniu, że pismo skarżącego z 12 września 2019 r. nie może stanowić odwołania. Trafnie zatem Sąd I instancji wskazał w wytycznych do dalszego postępowania, że rolą organu przystępującego do ponownego rozpoznania sprawy będzie właściwa ocena charakteru pisma skarżącego z 12 września 2019 r., względnie ustalenie woli strony w nim zawartej poprzez dokonanie stosownych czynności wyjaśniających. Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, nie narusza przepisów prawa. Z tych przyczyn na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935) skargę kasacyjną należało oddalić.