I OSK 2677/23

Dnia 17 października 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 października 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2987/22 w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 6 marca 2023 r. I SA/Wa 2987/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.C. (Skarżący)na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Minister) z [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Skarżący zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji skargą kasacyjną w całości zarzucając mu naruszenie : 1 przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię ( art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) tj. art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 16 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że dla przyjęcia tożsamości wniosku skarżącego o wyłącznie zespołu dworkowo-parkowego wchodzącego w skład majątku D. spod reformy rolnej ze sprawą, w której zapadły orzeczenia Urzędu Wojewódzkiego Warszawskiego z [...] marca 1948 r, Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z [...] sierpnia 1948 r., a następnie orzekał Wojewódzkie Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/WA 1155/21, wystarczającym jest stwierdzenie tej samej podstawy prawnej oraz fakt, iż zespól dworkowo-parkowy był częścią dawnego majątku D., bez uwzględnienia różnych przesłanek faktycznych stanowiących podstawę do złożenia obu tych wniosków, wykluczających w istocie rzeczy tożsamość spraw. 2 przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) , tj. art. 105 § 1 kpa poprzez umorzenia postępowania wskutek błędnego ustalenia, że wniosek skarżącego z dnia 4 kwietnia 2022 r. o wyłącznie na podstawie § 5 i 6 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej jest tożsamy z wnioskiem poprzedników prawnych skarżącego o wyłącznie całej nieruchomości spod działania dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej zakończonej decyzją ostateczną utrzymana w mocy prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/WA 1155/21, a tym samym, ze zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania w sprawie z wniosku skarżącego, co skutkowało nierozpoznaniem wniosku skarżącego. Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 i art. 188 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Skarżący wniósł o : 1. uchylenie zaskarżonego wyroku i ewentualnie poprzedzających tenże wyrok decyzji administracyjnych Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2022 r. znak [...] i Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. znak [...]. 2. zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że żaden z organów, ani też Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, nie odnieśli się do przywoływanego przez niego stanowiska Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego zawartego w wyroku z 12 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1155/21, który jego zdaniem uniemożliwia prowadzenie postępowania w celu rozpoznania wniosku z 4 kwietnia 2022 r. W wyroku z 12 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1155/21 - odnosząc się do argumentacji Skarżącego co do możliwości częściowego stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego w odniesieniu do zespołu dworkowo-parkowego - wskazano, iż postępowanie prowadzone w trybie art. 156 kpa w odniesieniu do całej decyzji o przejęciu nieruchomości na cele reformy rolnej nie obejmowało kwestii wynikających z § 5 i 6 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej określającego odrębny tryb postępowania administracyjnego. Skarżący podkreślił, że ze we wcześniejszym postępowaniu spadkobiercy po zmarłym w 1932 r. F.D. wywodzili, że jako współwłaściciele majątku dokonali jego podziału i wobec tego orzeczenie dekretowe było nieważne jako wydane z rażącym naruszeniem art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o prowadzeniu reformy rolnej, albowiem po podziale majątku żaden ze spadkobierców nie posiadał gruntów o powierzchni określonej w tym przepisie, wobec czego przepisy regulujące reformę rolną nie miały do nich zastosowania. Niewątpliwie, jeżeli organ przeprowadził postępowanie ustalając tożsamość wniosku z 4 kwietnia 2022 r. z wnioskiem złożonym przez poprzedników prawnych wnioskodawcy prawomocnie rozpoznanym, to mógł na tej podstawie wydać decyzję o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 kpa. Koniecznym jednak w tym wypadku było ustalenie tożsamości sprawy zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji w postępowaniu prowadzonym z wniosku poprzedników prawnych wnioskodawcy, a wnioskiem skarżącego z dnia 4 kwietnia 2022 r. Żaden z organów nie wskazał jednak, aby było prowadzone postępowanie zmierzające do wyłączenia samego zespołu dworkowo-parkowego, jak to wskazano we wniosku Skarżącego z 4 kwietnia 2022 r. skierowanym do Wojewody, jako obiektu nie mającego charakteru rolniczego. Wcześniejsze postępowanie związane było z kwestionowaniem przez ówczesnych właścicieli, a poprzedników prawnych Skarżącego, uznania przejętego majątku o powierzchni ponad 66 ha za jedną całość, mimo podzielenia tego majątku przed wejściem w życie przepisów o reformie rolnej pomiędzy trzech współwłaścicieli. Nie było natomiast wniosku o wyłączenie zespołu dworkowo- parkowego jako części nieruchomości nie mającej charakteru rolniczego. Obie sprawy nie są tożsame i wobec tego nie było przesłanek do umorzenia postępowania w trybie art. 105 § 1 kpa. W ocenie Skarżącego Wojewoda w sposób nieuprawniony uznał obie sprawy za tożsame przyjmując podstawę prawną oraz fakt, iż zespól dworkowo-parkowy jest częścią majątku "D.", a ani Minister ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku nie zakwestionowali tego. Skarżący podkreślił, iż przeciwko przyjęciu tożsamości spraw przemawia również stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2022 r, w świetle którego, tocząca się sprawa dotyczyła przejęcia majątku na cele nieruchomości rolnej, a nie wyodrębnienia części majątku jako niepodlegającego przepisom dekretu o reformie rolnej, w związku z czym sąd nie rozpoznał zarzutu zawartego w skardze co do możliwości częściowej nieważności orzeczenia dekretowego w odniesieniu do zespołu dworkowo- parkowego. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy poddanej pod rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organy obu instancji umorzyły postępowanie w sprawie ustalenia, że zespół dworsko-parkowy obejmujący działki ewidencyjne o numerach [...], [...], [...] i [...] (wchodzące w skład dawnej działki o numerze [...], położone w K., gmina T., pozostałe we władaniu Skarbu Państwa) nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13, dalej "dekret o reformie rolnej"). Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia organów było ustalenie, że wniosek taki został już złożony przez współwłaścicieli majątku przejętego na cele reformy rolnej a poprzedników prawnych Skarżącego. W wyniku jego rozpatrzenia Urząd Wojewódzki Warszawski orzeczeniem z [...] marca 1948 r., nr [...], stwierdził, że nieruchomość ziemska uregulowana w dwóch oddzielnych księgach hipotecznych pn. "D." i "G.", o pow. ogólnej 67,3200 ha, położona na terenie gminy K., powiatu g., a stanowiąca współwłasność F.D. i spadkobierców F.D. - podlega przejęciu na cele reformy rolnej w myśl przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o reformie rolnej. Następnie, Minister Rolnictwa i Reform Rolnych orzeczeniem z [...] sierpnia 1948 r. (brak numeru sprawy), utrzymał w mocy decyzję Urzędu Wojewódzkiego Warszawskiego z [...] marca 1948 r. W stosunku do zapadłych orzeczeń nacjonalizacyjnych toczyło się również postępowanie nieważnościowe, w wyniku którego Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej decyzją z [...] marca 1997 r., nr [...], odmówił stwierdzenia ich nieważności. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2021 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 12 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1155/21, oddalił skargę na ww. decyzję. W konsekwencji organy uznały, że niemożliwe jest wydanie ponownej decyzji, tylko co do części majątku - w tym przypadku zespołu dworsko-parkowego - gdyż był on już przedmiotem innego postępowania administracyjnego (występuje zatem tożsamość przedmiotowa). W sprawie występują również pozostałe elementy decydujące o powadze rzeczy osądzonej, tj. tożsamość: a. podmiotowa - Skarżący jest następcą prawnym osób, którym przysługiwała możliwość złożenia wniosku na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 10, poz. 51, z późn. zm.. dalej : "rozporządzenie") b. tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym : sprawa dotyczy zbadania legalności przejęcia nieruchomości, na podstawie tego samego przepisu, który zastosowany został przy orzeczeniach nacjonalizacyjnych w latach 40-tych ubiegłego wieku i na podstawie tego samego stanu faktycznego, który ustalony został na dzień przejęcia spornej nieruchomości na cele reformy rolnej. W ocenie organów uzasadniało to umorzenie postępowania w trybie art., 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowego. Stanowisko organów podzielił Sąd Wojewódzki oddalając skargę. W obu zarzutach skargi kasacyjnej Skarżący zmierza w istocie do zakwestionowania stanowiska organów i Sądu Wojewódzkiego o tożsamości sprawy rozpoznanej orzeczeniami z [...] marca 1948 r. i [...] sierpnia 1948 r. ze sprawą będącą następstwem wniosku Skarżącego z 4 kwietnia 2022 r. Skarżący odmienności spraw upatruje w fakcie, że wniosek złożony przez jego poprzedników prawnych w latach czterdziestych dotyczył ustalenia, że cały majątek nie podpadał pod działanie dekretu o reformie rolnej, podczas gdy jego obecny wniosek dotyczył ustalenia, że pod działanie dekretu o reformie rolnej nie podpadał zespół pałacowo-parkowy znajdujący się na wskazanych we wniosku działkach. Odnosząc się do tego argumentu wskazać należy, że niewątpliwie zarówno w sprawie zakończonej orzeczeniami z [...] marca 1948 r. i [...] sierpnia 1948 r. jak i w sprawie zainicjowanej wnioskiem z 4 kwietnia 2022 r. podstawą prawną żądania był przepis § 5 rozporządzenia, w świetle którego orzekanie w sprawach, czy dana nieruchomość podpada pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o reformie rolnej, należy w I instancji do kompetencji wojewódzkich urzędów ziemskich. W obu przypadkach wniosek dotyczył tego samego majątku ziemskiego. Wniosek z rozpoznany w latach czterdziestych dotyczył ustalenia, że cały majątek nie podpadał pod działanie dekretu z uwagi na dokonanie jego wcześniejszego podziału, co oznacza, że nie zostały spełnione normy obszarowe przewidziane w dekrecie o reformie rolnej. Wniosek złożony przez Skarżącego 4 kwietnia 2022 r. dotyczył natomiast ustalenia, że część owego majątku nie podpadała pod działanie dekretu, nie stanowiła bowiem nieruchomości ziemskiej w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej. W ocenie Sądu kasacyjnego oznacza to, że zarówno w sprawie prowadzonej w latach 40 ubiegłego wieku jak i w sprawie zainicjowanej wnioskiem z 4 kwietnia 2022 r. zachodziła tożsamość elementów prawnych – podstawą prawną żądań zarówno Skarżącego jak i jego poprzedników prawnych były przepisy rozporządzenia w powiązaniu z przepisami dekretu o reformie rolnej. Inne było jedynie uzasadnienie żądania wniesionego przez strony postępowania oraz wskazany we wnioskach zakres tego żądania : w latach czterdziestych ubiegłego wieku żądanie dotyczyło ustalenia, że cały majątek nie podpadał pod działanie dekretu o reformie rolnej, wniosek z 4 kwietnia 2022 r. ograniczony był do zespołu dworsko-parkowego. Sąd kasacyjny przypomina, że "na gruncie prawa administracyjnego pierwotna konkretyzacja normy przedmiotowej, skutkująca uwolnienie jej mocy wiążącej, wymaga aktywności organu administrującego i wydania przezeń autorytatywnego aktu o charakterze indywidualnym. Podstawą do działań jurysdykcyjnych jest norma wyższego stopnia, na bazie której powstaje między właściwym organem a przyszłym adresatem aktu stosunek prawny o specyficznej treści Potrzeba podjęcia decyzji i zasadnicze rysy mającego zapaść rozstrzygnięcia mają tu charakter obiektywny, są w całości determinowane przez prawo i relewantne fakty. Wola podmiotów zaangażowanych w jurysdykcję z zasadny nie stanowi w tym zakresie czynnika konstytutywnego. Wprawdzie wydanie aktu bywa niekiedy uzależnione od złożenia stosownego wniosku, ale nawet w takiej sytuacji znaczenie tego wniosku dla się sprowadzić do roli przesłanki faktycznej, warunkującej uprawnienie organu administrującego do orzekania" (por. T. Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Zakamycze 2004 r. str. 53). Wniosek jest zatem specyficzną przesłanką faktyczną, związaną ściśle z etapem wszczęcia (...), który (...) warunkuje wydanie decyzji ale w zasadzie nie kształtuje jej treści " (opr. cit. str. 54). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać zatem należy, że poprzednicy prawni Skarżącego złożyli już w latach 40 ubiegłego wieku wniosek o wydanie rozstrzygnięcia, że majątek nie podlega pod działanie dekretu o reformie rolnej. Wniosek ten stanowił element niezbędny dla podjęcia działań jurysdykcyjnych przez ówcześnie właściwy organ, ale nie determinował treści przyszłego rozstrzygnięcia. Zatem złożenie kolejnego wniosku, odnoszącego się do części majątku objętego wnioskiem z lat czterdziestych ubiegłego wieku nie może być uznane za skutkujące powstaniem nowej sprawy administracyjnej, która winna być rozpoznana przez organ, nawet jeżeli wniosek ten zawiera odmienne uzasadnienie niż wniosek z lat czterdziestych. Przedstawienie nowej argumentacji prawnej, dotyczącej wyłącznie części działek objętych poprzednio rozpoznanym wnioskiem nie stanowi o powstaniu nowej sprawy administracyjnej. Złożony przez poprzedników prawnych Skarżącego w latach czterdziestych wniosek nie determinował bowiem treści przyszłego rozstrzygnięcia organów, umożliwiał jedynie podjęcie przez nie działań jurysdykcyjnych. Sąd kasacyjny dostrzega, że wniosek z 4 kwietnia 2022 r. dotyczył wyłącznie części dawnego majątku i opierał się na wykładni art. 2 ust. 1 lit e dekretu o reformie rolnej, w świetle której pojęcie nieruchomości ziemskiej nie mogło obejmować nieruchomości niezwiązanych z produkcją rolną. Dostrzega również, że taka wykładnia pojęcia nieruchomości ziemskiej pojawiła się dopiero w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 5 czerwca 2006 r. I OPS 2/06, "ponieważ przepisy dekretu ani rozporządzenia nie definiowały pojęcia "nieruchomości ziemskiej", przyjęto rozumienie tego pojęcia wynikające z uchwały Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 września 1990 r. sygn. akt W 3/89 (OTK 1990, nr 1, poz. 26), za którym przemawiają też przepisy dekretu (np. art. 1 ust. 2 lit. a/ i b/, art. 6 i art. 11 ust. 1). Opierając się na powyższej uchwale, jak również na uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 kwietnia 1996 r. sygn. akt W 15/95 (OTK 1996, nr 2, poz. 13), przyjmowano, że na cele reformy rolnej przeznaczone były nieruchomości ziemskie lub ich części, które są lub mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności rolniczej. Natomiast przy orzekaniu na podstawie § 5 rozporządzenia powinna być oceniana możliwość wyłączenia spod działania art. 2 ust. 1 lit. e dekretu tej części nieruchomości, która nie była funkcjonalnie powiązana z gospodarstwem rolnym, a więc nie mogła być przeznaczona na cele określone w dekrecie." Jednak zmiana wykładni przepisu nie może być uznana za zmianę stanu prawnego czy też stanu faktycznego, wyłączającą tożsamość spraw Skarżący uzasadniając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej odwoływał się do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2022 r., I SA/WA 1155/21 oddalającego skargę na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia Urzędu Wojewódzkiego Warszawskiego. Skarżący z uzasadnienia tego wyroku wywodził dopuszczalność złożenia kolejnego wniosku, tym razem dotyczącego ustalenia niepodpadanie pod działanie dekretu o reformie rolnej części nieruchomości. W wyroku z 12 stycznia 2022 r. Sąd Wojewódzki wskazał: "W odniesieniu do argumentacji skargi podyktowanej możliwości częściowego stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego, zauważyć należy, że kwestię wyodrębnienia części majątku niepodlegających przepisom dekretu reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.). Przepisy § 5 i 6 tego rozporządzenia ustalają tryb administracyjny rozstrzygania sporów o to czy dana nieruchomość podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. W ich świetle poprzedni właściciel posiada uprawnienie do ubiegania się o uznanie, że dana nieruchomość jest wyłączona spod działania postanowień zawartych w art. 2 ust.1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Decyzja administracyjna, o jakiej mowa w § 5 rozporządzenia ma charakter deklaratywny, wywiera skutek rzeczowy (w tym sensie, że stwierdza, iż prawo własności przysługiwało przez cały czas pierwotnemu właścicielowi bez konieczności powrotnego przeniesienia tego prawa) i stanowi wyłączną podstawę do uzyskania przez byłych właścicieli lub ich spadkobierców wiedzy, że Skarb Państwa nie nabył z mocy prawa własności nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej (zobacz np. wyrok SN z dnia 22 listopada 2012 r., II CSK 128/12, OSNC 2013/6/79; uchwały SN z dnia 17 lutego 2011 r., III CZP 121/10, OSNC 2011/10/109; z dnia 18 maja 2011 r., III CZP 21/11). Nie sposób zatem oczekiwać tożsamej wypowiedzi organu przy zastosowaniu trybu ustalonego przepisem art. 156 k.p.a. w odniesieniu do decyzji o przejęciu nieruchomości na cele reformy rolnej." Z cytowanego fragmentu wyroku Sądu Wojewódzkiego z 12 stycznia 2022 r. wynika zatem, że w jego ocenie, nie było możliwe ustalenie w toku postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczeń z lat czterdziestych, czy część majątku podpadała pod działanie dekretu o reformie rolnej. Sąd nie wypowiadał się natomiast w zakresie dopuszczalności ewentualnego kolejnego wniosku o stwierdzenie niepodpadania – tym razem części owego majątku – pod działanie dekretu o reformie rolnej. Oznacza to, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne. Organy obu instancji a za nimi Sąd Wojewódzki, słusznie uznali, że z uwagi na rozpoznanie wniosku poprzedników prawnych Skarżącego ostatecznym orzeczeniem administracyjnym (pozostającym w obrocie prawnym z uwagi na ostateczną i prawomocną odmowę stwierdzenia jego nieważności) nie jest możliwe wszczęcie kolejnego postępowania dotyczącego działek wchodzących w skład majątku, którego dotyczyły orzeczenia z lat czterdziestych. W konsekwencji nie doszło w sprawie do naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 16 k.p.a. na skutek umorzenia postępowania. Sąd Wojewódzki słusznie podzielił pogląd organów, że wobec tożsamości sprawy zainicjowanej wnioskiem Skarżącego z 4 kwietnia 2022 r. ze sprawą rozstrzygniętą orzeczeniami z 1948 r. zachodziła konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.