I OSK 2811/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.) Sędziowie NSA Marek Stojanowski del. WSA Iwona Bogucka Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1237/12 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1237/12, po rozpoznaniu skargi Skarbu Państwa – Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oraz decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] - obie w częściach dotyczących zobowiązania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w wysokości 20.566,00 złotych i stwierdził, że zaskarżona decyzja w wyżej opisanej części nie podlega wykonaniu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej ww. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2010 r. ustalającą na rzecz J. Ł. odszkodowanie w wysokości 20.566,00 zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,2158 ha oraz zobowiązującą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty tak ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że opisana wyżej nieruchomość została objęta decyzją Wojewody P. z dnia [...] września 2007 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej nr [...]. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. orzekł o ustaleniu na rzecz J. Ł. odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości w wysokości 10.550,00 zł. Minister Infrastruktury decyzją z [...] września 2008 r. uchylił powyższą decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując, że rzeczoznawca majątkowy odmówił aktualizacji operatu szacunkowego stanowiącego podstawę ustalenia odszkodowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda P., decyzją z dnia [...] maja 2009 r., ponownie orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości 10.550,00 zł. Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody P. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z uwagi na konieczność sporządzenia nowego operatu szacunkowego. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda P. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. orzekł o ustaleniu na rzecz J. Ł. odszkodowania w wysokości 20.566,00 zł i zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w tej wysokości w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarzucając naruszenie art. 132 ust. 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez niezaliczenie na poczet odszkodowania, kwoty wypłaconej uprzednio za przedmiotową działkę w oparciu o wydaną w tej samej sprawie decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2008 r., w dacie której obowiązywał art. 18a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, który umożliwiał wniesienie odwołania od decyzji i pobranie odszkodowania wynikającego z zaskarżonej decyzji, z czego strona skorzystała. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpatrzeniu odwołania i zbadaniu akt sprawy, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.), ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) i podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie podstawą dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności opisanej wyżej nieruchomości stanowi operat szacunkowy sporządzony w dniu 1 września 2010 r. przez rzeczoznawcę majątkowego K. F., zaktualizowany w dniu 2 listopada 2011 r. Wartość gruntu w przedmiotowym operacie szacunkowym została określona podejściem porównawczym, metodą porównywania parami. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej szczegółowo opisał zastosowaną przez rzeczoznawcę majątkowego metodę szacowania nieruchomości wskazując, że wartość nieruchomości została oszacowana na kwotę 20.566,00 zł i w takiej wysokości decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. przyznane zostało odszkodowanie. Organ odwoławczy podkreślił, że analiza przedmiotowego operatu wykazała, iż sporządzony on został prawidłowo w oparciu o poprawnie określony zbiór nieruchomości porównawczych. Odpowiada on obowiązującym w tej materii przepisom ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. Odnosząc się do zaś podniesionych w odwołaniu zarzutów, że organ nie uwzględnił na poczet odszkodowania kwoty wypłaconej na podstawie uprzednio wydanej decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., tj. kwoty 10.550,00 zł organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 132 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, obowiązek zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania powstaje z mocy samego prawa i podstawy do orzekania w tym zakresie przez organ administracji ustawodawca nie przewidział. Obowiązkiem organu, zdaniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, jest zatem nie orzeczenie w przedmiocie zwrotu odszkodowania, a wyłącznie poinformowanie zainteresowanego o obowiązku ciążącym na nim z mocy ustawy. Z tego względu zachodzi konieczność orzeczenia o wysokości odszkodowania w pełnej wysokości. Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] maja 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w części w jakiej decyzja ta utrzymuje w mocy decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2010 r. w zakresie jej pkt 3 dotyczącego zobowiązania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w wysokości 20.566,00 zł, wniósł Skarb Państwa - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 132 ust. 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części w jakiej decyzja ta utrzymuje w mocy decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2010 r., tj. w zakresie pkt 3 dotyczącego zobowiązania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w wysokości 20.566,00 zł jako niezgodnej z prawem oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wypłacił byłemu właścicielowi odszkodowanie w wysokości 10.550,00 zł, ustalone nieostateczną decyzją Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2008 r., zgodnie z dyspozycją obowiązującego wówczas art. 18a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Decyzją Wojewody P. z dnia [...] listopada 2010 r. skarżący został zobowiązany do wypłaty ustalonego nią odszkodowania w pełnej wysokości, pomimo dokonania wypłaty w części odszkodowania. Zdaniem skarżącego stanowisko Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, że decyzja organu pierwszej instancji w tej części jest prawidłowa ponieważ w sprawie ma zastosowanie przepis art. 132 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa oraz stanie faktycznym sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji - obie w częściach w jakich decyzje te zobowiązują Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w wysokości 20.566,00 zł, naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie we wskazanych częściach. Sąd wskazał, że ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzją Wojewody P. z dnia [...] listopada 2010 r. ustalone zostało na rzecz J. Ł. odszkodowanie w wysokości 20.566,00 zł za przejętą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość, oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,2158 ha. Wysokość odszkodowania ustalona została na podstawie wartości przejętej nieruchomości, która to wartość została oszacowana przez rzeczoznawcę majątkowego K. F. w operacie szacunkowym sporządzonym w dniu 1 września 2010 r., zaktualizowanym w dniu 2 listopada 2011 r. Jak wynika z akt sprawy, organ odwoławczy przeprowadził analizę przedmiotowego operatu szacunkowego i stwierdził, że został on sporządzony prawidłowo i jest zgodny z obowiązującymi w tym przedmiocie przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.), ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) i przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Sąd podzielił dokonaną przez organ ocenę operatu szacunkowego, podkreślając, że skarżący w toku postępowania administracyjnego toczącego się przed organami obu instancji oraz w złożonej skardze nie zgłaszał żadnych uwag i zastrzeżeń do tego operatu oraz nie kwestionował wysokości ustalonego odszkodowania. Zarzuty wniesionej skargi, które Sąd w pełni podzielił, sprowadzają się jedynie do kwestionowania zaskarżonej decyzji w części, w której organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w jej pkt 3, tj. zobowiązującym Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłacenia odszkodowania w pełnej wysokości, ustalonej w tej decyzji, tj. w kwocie 20.566,00 zł, bez uwzględnienia, bezspornej w sprawie, okoliczności wcześniejszego wypłacenia dotychczasowemu właścicielowi przejętej nieruchomości, z tego tytułu, odszkodowania w wysokości 10.550,00 zł. Odszkodowanie to zostało wypłacone w trybie art. 18a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, który dawał wywłaszczonemu prawo do otrzymania odszkodowania, pomimo że decyzja odszkodowawcza nie była jeszcze ostateczna. Jak wynika z akt sprawy, wypłacone J. Ł. odszkodowanie w wysokości 10.550,00 zł zostało ustalone nieostateczną decyzją Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2008 r., uchyloną następnie decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2008 r. Nie zmienia to jednak faktu, że na poczet należnego J. Ł. odszkodowania z tytułu przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, kwota ta została przez zobowiązanego do odszkodowania wypłacona. W sytuacji więc, gdy następnie doszło do zwiększenia odszkodowania do kwoty 20.566,00 zł, zobowiązany do odszkodowania powinien wypłacić tylko różnicę, a nie ponownie wykonać zobowiązanie w całości. W części bowiem, w jakiej zobowiązanie zostało już wykonane, wygasło i nie może być dochodzone ponownie. Sąd wskazał, że wypłacenie odszkodowania na podstawie art. 18a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych daje podstawę do tego, by przy ponownym orzekaniu w sprawie odszkodowania została uwzględniona kwota uprzednio już wypłacona w ramach tego postępowania. Sąd zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że w sprawie nie ma zastosowania art. 132 ust. 3a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Właśnie z powołaniem się na ten przepis Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał, że brak jest podstaw do tego, aby orzekać w decyzji o obowiązku zwrotu odszkodowania wypłaconego na podstawie wcześniejszej decyzji, gdyż - w ocenie organu - obowiązek ten powstaje z mocy samego prawa. W ocenie Sądu rację ma skarżący twierdząc, że przepis ten w ogóle nie ma zastosowania do stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie. Obowiązek zwrotu odszkodowania, o jakim stanowi powołany art. 132 ust. 3a, dotyczący sytuacji, gdy odszkodowanie się nie należy, a zostało wypłacone na podstawie decyzji, która następnie została uchylona lub stwierdzono jej nieważność. Natomiast w rozpoznawanej sprawie odszkodowanie przysługuje J. Ł. co do zasady, nie ma więc podstaw do tego by powstał obowiązek zwrotu odszkodowania wcześniej wypłaconego z tego tytułu. Niemniej jednak brak jest również jakichkolwiek podstaw prawnych do wypłacenia na rzecz byłego właściciela nieruchomości jeszcze raz całej kwoty odszkodowania. Nieuwzględnienie powyższego uzasadnia uchylenie decyzji organów obu instancji w części zobowiązującej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania w pełnej wysokości ustalonej zaskarżoną decyzją, tj. w kwocie 20.566,00 zł bez uwzględniania w tej części decyzji, że część tego odszkodowania w wysokości 10.550,00 zł została już wypłacona uprawnionemu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 i art. 200 w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1. Naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisu art. 18a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten pozwala, w przypadku ponownego orzekania w sprawie ustalenia odszkodowania za grunt przejęty pod inwestycję drogową, na uwzględnienie kwot uprzednio wypłaconych w ramach postępowania odszkodowawczego; 2. Naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisu art. 132 ust. 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten odnosi się wyłącznie do sytuacji kiedy wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności lub uchylenia skutkuje tym, iż odszkodowanie już nie przysługuje; 3. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich przepisów prawa wynika dla organu administracji obowiązek zaliczenia na poczet ustalonego odszkodowania kwoty uprzednio wypłaconej zaliczki. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 132 ust. 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.), jeżeli decyzja na podstawie której wypłacono odszkodowanie, została następnie uchylona lub stwierdzono jej nieważność, osoba, której wypłacono odszkodowanie, lub jej spadkobierca są zobowiązani do zwrotu tego odszkodowania po jego waloryzacji na dzień zwrotu. W niniejszym przepisie ustawodawca nie określił postępowań, w których miałoby dojść do uchylenia decyzji o ustaleniu odszkodowania, co sugeruje jego stosowanie we wszystkich przypadkach, w których następuje takie uchylenie, a więc także w przypadku postępowania odwoławczego. Jednakże w okolicznościach rozpoznawanej sprawy literalna wykładnia cytowanego przepisu nie jest wystarczająca. Należy bowiem mieć na względzie szczególną sytuację prawną, wynikającą z art. 18a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, który obowiązywał w dacie wydania decyzji ustalającej odszkodowanie przez organ pierwszej instancji (z dnia [...] maja 2009 r.) oraz przez organ odwoławczy (z dnia [...] czerwca 2010 r.). Przepis ten dopuszczał wypłatę kwoty odszkodowania na wniosek strony odwołującej się od decyzji określającej odszkodowanie. Wypłata tej kwoty odszkodowania nie miała wpływu na prowadzenie postępowania odwoławczego. Na podstawie omawianego przepisu, w rozpoznawanej sprawie, nastąpiła wypłata odszkodowania ustalonego nieostateczną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Skoro doszło do odebrania prawa własności nieruchomości to przedmiotem sporu pozostawała jedynie wysokość należnego odszkodowania, ustalanego odrębną decyzją, a nie okoliczność czy odszkodowanie w ogóle jest należne. Uchylenie w postępowaniu odwoławczym decyzji organu pierwszej instancji, określającej wysokość odszkodowania nie skutkowało obowiązkiem zwrotu wypłaconego odszkodowania. Nadal bowiem toczyło się postępowanie zmierzające do ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. W takim przypadku, na tym etapie postępowania, w ogóle nie można mówić o nienależnym odszkodowaniu. W sytuacji, gdy odszkodowanie jest należne i - tak jak w rozpoznawanej sprawie - zostało wypłacone w toku postępowania przed uostatecznieniem się decyzji odszkodowawczej w kwocie niższej od ostatecznie ustalonej, to nie może dojść do ponownej wypłaty odszkodowania w pełnej wysokości, lecz jedynie w takiej części, która - jako należna - przewyższa kwotę dotychczas wypłaconą. Ustalenie w sentencji decyzji obowiązku wypłaty odszkodowania w pełnej wysokości, skutkuje egzekucyjnością tej decyzji w kwocie wynikającej z rozstrzygnięcia, co w rozpoznawanej sprawie oznaczałoby wypłatę kwoty w części nienależnej. Z powyższych względów w okolicznościach niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania art. 132 ust. 3a u.g.n., ponieważ wypłacona dotychczas kwota odszkodowania – w świetle kolejnej decyzji odszkodowawczej - jest należna. Powołany przepis należy natomiast odnieść do sytuacji, w której uchylenie decyzji odszkodowawczej skutkuje nienależnością wypłaconego na podstawie tej decyzji odszkodowania. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji uchylił decyzje organów obu instancji, przyjmując brak podstaw do ustalania obowiązku ponownej wypłaty odszkodowania w pełnej nowo ustalonej wysokości, skoro kwota dotychczas wypłaconego odszkodowania, jako należna osobie uprawnionej, nie może być przedmiotem żądania zwrotu na podstawie art. 132 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie można bowiem od osoby uprawnionej oczekiwać zwrotu wypłaconej kwoty odszkodowania, jeżeli kwota ta stanowi ostatecznie część należności za odebrane prawo do nieruchomości. Niezasadne wobec tego są zarzuty naruszenia art. 18a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 132 ust. 3a u.g.n. Za zasadny nie można było również uznać zarzutu naruszenia art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. Obowiązek uwzględnienia kwoty wypłaconego w przeszłości odszkodowania należy wywieść z odczytywanych celowościowo przepisów art. 18a ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i art. 132 ust. 3a u.g.n. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.