I OSK 292/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A.W. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2025 r., sygn. akt I OSK 292/24 w zakresie orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 sierpnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 29/23 w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 października 2022 r. nr DAP-WN-727-76/2022/WWP w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z 25 lutego 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 sierpnia 2023 r. uwzględniającego skargę A.W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 października 2022 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności. Pismem z 24 kwietnia 2025 r. A.W. zastępowana przez adwokata, wniosła o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej, na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Pomimo tego w sentencji przedmiotowego wyroku nie zostało zamieszczone orzeczenie co do zwrotu skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na podstawie § 2 tego przepisu wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 193 p.p.s.a. powyższe regulacje znajdują odpowiednie zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. Zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uregulowany został w art. 203 p.p.s.a., zgodnie z którym stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę (pkt 1) albo skarżącego, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę (pkt 2). Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku gdy w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę, to skarżącemu nie przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Powyższe oznacza, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2025 r. orzeczono o całości sprawy, a brak orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego wynikał z tego, że brak było podstaw do ich przyznania. Tym samym wniosek skarżącej o zwrot kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 166 oraz art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.