I OSK 314/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 29 października 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 747/24 w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z 30 lipca 2024 r. nr KO.411.1078.2024 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.K. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku (dalej: organ) z 30 lipca 2024 r., nr KO.411.1078.2024, w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, wyrokiem z 29 października 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 747/24, oddalił skargę. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożyła skarżąca, zastępowana przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest naruszenie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429 ze zm.) w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 2220 z zm.), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na stwierdzeniu, iż w niniejszej sprawie – w której Skarżąca złożyła prawidłowy i kompletny wniosek o ustalenie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 31.12.2023 r. – świadczenie nie powinno zostać ustalone, gdyż od dnia 1.01.2024 r. nie znajdują zastosowania w sprawie przepisy regulujące prawo do tego świadczenia sprzed wejścia w życie ww. ustawy o świadczeniu wspierającym. Podnosząc powyższy zarzut, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie wniesionej w sprawie skargi, alternatywnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Ponadto zrzeczono się rozprawy i wniesiono o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Sąd pierwszej instancji uznał, że dokonywana stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym ocena, czy do 31 grudnia 2023 r. "powstało prawo" do świadczenia pielęgnacyjnego, nie może być utożsamiana wyłącznie z badaniem procesowego faktu złożenia wniosku z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, ale także ze spełnieniem do 31 grudnia 2023 r. przesłanek materialnoprawnych powstania świadczenia (nawet jeżeli okoliczność ich spełnienia przed 31 grudnia 2023 r. zostanie wykazana po 31 grudnia 2023 r.). Skarżąca kasacyjnie uważa natomiast, że skoro przed dniem 31 grudnia 2023 r. złożyła prawidłowy i kompletny wniosek o ustalenie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, to prawo do tego świadczenia powinno zostać ustalone począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, do końca okresu zasiłkowego. W rozpoznawanej sprawie istotna jest przede wszystkim kwestia, czy skarżąca spełnia wymogi do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390 – dalej "u.ś.r") w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. Od 1 stycznia 2024 r. ustawodawca ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429, dalej "u.ś.w."), wprowadził nowe zasady związane z ustalaniem prawa m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego. W art. 63 ust. 1 u.ś.w. został uregulowany sposób postępowania dla spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie nowych przepisów. Zgodnie z tym przepisem – w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku wniosku złożonego przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, to jest przed 1 stycznia 2024 r., organ administracji rozpatrujący wniosek po tym dniu powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy wnioskodawca spełnia przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego określone w przepisach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. Jak słusznie wyjaśnił to już Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stosowanie dotychczasowych przepisów jest obecnie możliwe wyłącznie wtedy, gdy do 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia "powstało", a zatem, gdy do 31 grudnia 2023 r. ziściły się wszystkie przesłanki przyznania tego prawa, jakkolwiek okoliczność spełnienia tych przesłanek może być wykazana po tej dacie. Oznacza to, że świadczenie pielęgnacyjne mogłoby być przyznane skarżącej tylko wtedy, gdyby skarżąca do 31 grudnia 2023 r. spełniła wszystkie przesłanki przewidziane w art. 17 ust. 1 i art. 17b u.ś.r., a więc gdyby wykazała, że przed 31 grudnia 2023 r. (nie później) zaprzestała pobierania emerytury rolniczej. Jakkolwiek skarżąca pismem z 19 stycznia 2022 r. wniosła do organu pierwszej instancji o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad niepełnosprawnym mężem, to miała świadomość, że nie było ówcześnie prawnie dopuszczalne ustalenie prawa do ww. świadczenia. Świadczy o tym to, że w ww. piśmie wniosła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego chociażby w części stanowiącej różnicę między świadczeniem pielęgnacyjnym a otrzymywaną emeryturą rolniczą, ewentualnie o zobowiązanie Wnioskodawczyni do dokonania wyboru jednego z ww. świadczeń, zawieszenie postępowania do czasu przedłożenia przez Wnioskodawczynię decyzji organu rentowego o zawieszeniu prawa do emerytury rolniczej i przyznanie świadczenia po przedłożeniu decyzji o zawieszeniu prawa do emerytury rolniczej. Należy przywołać utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że sam fakt złożenia kompletnego, prawidłowego pod względem formalnym wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie kreuje prawa do tego świadczenia. Należy w związku z tym przypomnieć, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z kolei, stosownie do treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do: emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 26 czerwca 2019 r., sygn. SK 2/17, orzekł, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 60, 303, 577, 730 i 752) w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (pkt I), oraz że przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą po upływie 6 (sześciu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej (pkt II). Podkreślenia jednak w tym miejscu wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny już wielokrotnie wypowiadał się na temat problematyki związanej ze skutkami ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego na tle wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uś.r. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.). Jedynie zatem dla przykładu wymienić w tym miejscu można wyroki z: 22.11.2022 r., I OSK 247/22; 7.06.2023 r., I OSK 1413/22; 12.09.2024 r., I OSK 2354/23; 27.05.25 r., I OSK 1041/24; 25.06.25 r., I OSK 1909/24; 28.10.2025 r., I OSK 1939/24; 19.11.2025 r., I OSK 2166/24; 16.12.25 r., I OSK 2396/24; 9.01.2026 r., I OSK 2429/24. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela przy tym wyrażone w tych wyrokach stanowisko. W związku z tym należy wyjaśnić, że w powołanych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny zwracał przede wszystkim uwagę, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 2/17 jest wyrokiem zakresowym. Tego rodzaju wyroki są zaś charakteryzowane jako orzeczenia, w sentencji których Trybunał stwierdza zgodność albo niezgodność z Konstytucją przepisu prawnego w określonym (podmiotowym, czasowym lub przedmiotowym) zakresie jego zastosowania. W przypadku wyroków zakresowych mamy do czynienia z przypisaniem atrybutu konstytucyjności lub niekonstytucyjności nie całej jednostce redakcyjnej tekstu prawnego, lecz jej określonemu fragmentowi, a dokładnie pewnej normie prawnej, którą można w całości lub części dekodować z określonego przepisu prawnego (zob. T. Woś, Wyroki interpretacyjne i zakresowe w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, "Studia Iuridica Lublinensia" 2016, nr 3, s. 990). Wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygnaturze akt SK 2/17 dotyczy zakresu podmiotowego art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., gdyż rozstrzyga o konstytucyjności przepisu w stosunku do określonej grupy podmiotów, której ten przepis dotyczy, a mianowicie osób, które sprawując opiekę nad osobami niepełnosprawnymi, jednocześnie same mają ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Osoby te mieszczą się więc w szerszej kategorii osób, którym przysługuje prawo do renty. Skutkiem wyroku stwierdzającego niekonstytucyjność przepisu w zakresie podmiotowym jest zatem utrata mocy obowiązującej nie przez cały przepis, w pełnym zakresie jego obowiązywania, ale wyłącznie w zakresie, w jakim stwierdzona została jego niezgodność z Konstytucją, w odniesieniu do wskazanej grupy podmiotów. Z tego powodu w piśmiennictwie dostrzega się, że wyroki zakresowe pociągają za sobą pewne komplikacje w procesie stosowania prawa, gdyż rozszczepianie regulacji prawnej w drodze orzeczenia niekonstytucyjności na część zgodną i niezgodną z Konstytucją narusza jej konstrukcję całościową i może jej nadać taki kształt, który jest całkowicie nieadekwatny do intencji prawodawcy (tak T. Woś, Wyroki interpretacyjne..., op. cit., s. 992). Taka sytuacja ma także miejsce w analizowanym przypadku. Podkreślenia zatem wymaga, że skoro w uzasadnieniu omawianego wyroku Trybunał wyraźnie zaznaczył, że ze względu na konkretny charakter inicjującej postępowanie skargi konstytucyjnej ocena konstytucyjności art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. odnosi się tylko do zakresu, jaki dotyczy osoby wnoszącej skargę, czyli w jakim wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego opiekunom mającym ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, to oznaczało, że wyrok ten usunął z sytemu prawa tylko negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wskazaną w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w stosunku do osoby mającej ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, a przez co osoba taka mogła ubiegać się o to świadczenie. Ponieważ prawodawca pierwotnie - co do zasady - wykluczył w analizowanej ustawie osoby uprawnione do renty od możliwości uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, to z tego powodu ta regulacja prawna nie zawiera rozwiązań odnoszących się do usuwania skutku zbiegu prawa do świadczeń z zakresu zabezpieczenia społecznego, stanowiących formę redystrybucji dochodu narodowego za pośrednictwem budżetu państwa. Trybunał Konstytucyjny, jako "prawodawca negatywny" takich rozwiązań wyrokiem wprowadzić zaś nie mógł, co jednak nie niweczy tego, że orzeczenie o niekonstytucyjności zakresowej w/w przepisu prowadzi do nowej sytuacji prawnej, pozbawionej kompleksowej regulacji, w szczególności odnoszącej się do warunków uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego w zbiegu z innym świadczeniem z zakresu szeroko rozumianego zabezpieczenia społecznego. Okoliczność ta została jednak dostrzeżona przez TK w uzasadnieniu wyroku, w którym stwierdzono, że: "Trybunał dostrzega, że realna wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy może być zdecydowanie niższa niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego, jak ma to miejsce w przypadku skarżącej. W systemie świadczeń rodzinnych brak jest z kolei rozwiązania pośredniego, które pozwoliłoby tę sytuację rozwiązać dzięki np. obniżeniu wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Sprzeczna z zasadą równości jest jedynie sytuacja, gdy samo przyznanie prawa do takiej renty skutkuje odebraniem świadczenia". W związku z tym zauważyć należy, że pożądaną i optymalną reakcją na zmianę stanu prawnego, wywołaną omawianym wyrokiem TK, byłaby ingerencja ustawodawcy. Skoro jednak nie nastąpiła, to istniejący stan prawny musiał przy rozpatrywaniu konkretnych spraw uwzględniać kontekst systemowy, w tym konstytucyjny i funkcjonalny. Zasada równości, która stała za rozstrzygnięciem przyjętym w wyroku TK o sygn. akt SK 2/17, powinna zatem znaleźć zastosowanie również do warunków, na jakich opiekunowie osób niepełnosprawnych, a uprawnieni do świadczeń z ubezpieczenia społecznego (emerytury, renty) i rezygnujący z zatrudnienia, mogli uzyskać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Zasada ta zaś nakazywała przyjąć, że omawiany wyrok TK nie wywołał skutku polegającego na możliwości pobierania przez osoby uprawnione zarówno świadczeń z zabezpieczenia społecznego, jak i świadczenia pielęgnacyjnego, ale warunkiem otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego była rezygnacja z dotychczas pobieranego świadczenia rentowego. Tezę taką można przy tym odnaleźć również w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt SK 2/17, w którym Trybunał stwierdził, że "brak jest podstaw do wykluczenia z pobierania świadczenia osób, które nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną z tego tylko względu, że mają one przyznane prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, (zwłaszcza) jeżeli świadczenia tego nie pobierają". Innymi słowy, w/w wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie powodował zniesienia zasady niepołączalności świadczeń obowiązującej w przypadku ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, bo - jak wskazywano to wyżej - Trybunał jako "prawodawca negatywny", wydając wspomniany wyrok, nie mógł wprowadzić rozwiązań odnoszących się do usuwania skutku zbiegu tego prawa z prawami do świadczeń z zakresu zabezpieczenia społecznego. Interpretacja art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.), także przy uwzględnieniu poglądów wyrażonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r. SK 2/17, nie pozwalała zatem na równoczesne pobieranie przez skarżącą świadczenia rentowego i świadczenia pielęgnacyjnego. W rezultacie stwierdzenia częściowej niekonstytucyjności art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. powołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, został wykreowany jednocześnie (z dniem 9 stycznia 2020 r.) nowy stan prawny, w którym zaistniała konieczność odnalezienia istniejących w systemie prawa instrumentów prawnych pozwalających w praktyce stosowania prawa urzeczywistnić ten wyrok. W związku z powyższym, prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 5 pkt lit. a u.ś.r. – jednolicie przyjmowana w aktualnym orzecznictwie na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. - przemawiała za umożliwieniem osobie uprawnionej dokonania wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. W sytuacji zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniami wskazanymi w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. zachodziła zatem konieczność podjęcia przez osobę uprawnioną do świadczeń emerytalno-rentowych działań prowadzących do zawieszenia prawa do emerytury albo renty. W ten sposób, w następstwie realizacji prawa wyboru świadczenia, usunięta zostałaby przeszkoda w uzyskaniu świadczenia pielęgnacyjnego. W kontekście powyższego, uznać więc należało, że interpretacja art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.), także przy uwzględnieniu poglądów wyrażonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r. (SK 2/17), nie pozwalała na równoczesne pobieranie przez wnioskodawcę świadczenia rentowego i świadczenia pielęgnacyjnego. Warunkiem koniecznym dopuszczalności ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego było zatem uprzednie zawieszenie prawa do świadczenia emerytalno-rentowego. Dopiero od daty zawieszenia prawa do takiego świadczenia staje się aktualna możność uznania, że wnioskodawca uzyskał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Istotne znaczenie ma zatem to, czy zawieszenie wypłaty świadczenia emerytalno-rentowego następuje z mocą wsteczną, czy jedynie na przyszłość. Organ właściwy w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie może bowiem przyjmować, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało w okresie, w którym wnioskodawca był uprawniony do pobierania świadczenia emerytalno-rentowego. Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Skarżąca przedłożyła organowi pierwszej instancji decyzję Prezesa KRUS z 31 maja 2024 r. znak GE/616488 o wstrzymaniu, na wniosek złożony 11 kwietnia 2024 r., wypłaty emerytury rolniczej. Zawieszenie prawa Skarżącej do emerytury z KRUS nastąpiło od 1 czerwca 2024 r. Oznacza to, że Skarżąca do końca grudnia 2023 r. była uprawniona do pobierania emerytury rolniczej. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia ze świadczeniem, do którego prawo powstało do 31 grudnia 2023 r. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.