I OSK 33/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Jolanta Górska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2024 r. sygn. akt II SA/Po 141/24 w sprawie ze skargi B.D. na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 6 września 2022 r. nr LXX/1280/VIII/2022 w przedmiocie warunków udzielania bonifikat i wysokości stawek procentowych przy sprzedaży komunalnych lokali mieszkalnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B.D. na rzecz Rady Miasta Poznania kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 października 2024 r., sygn. akt II SA/Po 141/24, wydanym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę B.D. na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 6 września 2022 r., nr LXX/1280/VIII/2022, w sprawie warunków udzielania bonifikat i wysokości stawek procentowych przy sprzedaży komunalnych lokali mieszkalnych (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2022 r., poz. 6521). Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowił przepis art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 559 ze zm.) oraz art. 68 ust. 1 pkt 7, ust. 1a i ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.). W rozpoznanej tym wyrokiem skardze, skarżąca zakwestionowała uchwałę z dnia 6 września 2022 r. w całości, zarzucając naruszenie przepisów art. 68 ust. 1 pkt 7, art. 68 ust. 1b i art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm.) w związku z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez ich naruszenie, w skutek czego doszło do nieuzasadnionego odstępstwa od zasady sprawiedliwości społecznej i zróżnicowania stawek bonifikat dla osób, których wnioski o wykup mieszkania zostały złożone w terminie wskazanym w uchwale Rady Miasta Poznania z dnia 3 lipca 2018 r., nr LXIX/1274/VII/2018, w sprawie programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Miasta Poznania na lata 2019-2023 (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2018 r., poz. 5965), tj. w terminie do 31 grudnia 2008 r. a nie zostały rozpoznane do dnia wejścia w życie zaskarżonej uchwały, tj. do dnia 1 października 2022 r. Skarżąca wniosek o wykup zajmowanego przez siebie mieszkania przy ul. [...], w związku ze zwolnieniem z dyspozycji lokalu mieszkalnego przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, złożyła w dniu 12 grudnia 2003 r. i od tego czasu prawo miejscowe tak uległo zmianie, że jej sytuacja prawna znacznie się pogorszyła. W § 6 zaskarżonej uchwały uchylono przepis § 5 ust. 4 uchwały z dnia 3 lipca 2018 r., w którym lokalny prawodawca odsyłał do wartości bonifikat obowiązujących w odrębnej uchwale z 2000 r., a które były najkorzystniejsze dla skarżącej. W zaskarżonej uchwale te bonifikaty są mniejsze. Ponadto, skarżąca wskazała, że kwestia sprzedaży komunalnych lokali mieszkalnych w Poznaniu jest regulowana dwoma uchwałami. Zaskarżona uchwała dotyczy lokali komunalnych, natomiast inna uchwała (z 2019 r.) dotyczy lokali komunalnych, które stały się własnością Miasta Poznania po przekazaniu własności lokali przez Policję. Lokale "po policyjne" są do wykupienia z korzystniejszą bonifikatą, niż uregulowano to w zaskarżonej uchwale. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 68 ust. 1 pkt 7 i ust. 1b oraz art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, co miało bezpośredni wpływ na wydanie wyroku w niniejszej sprawie, bowiem na podstawie tej wykładni oddalono skargę, podczas gdy wykładnia ta rażąco narusza prawo ustawowe, interesy społeczne i sprawiedliwość społeczną, uznając, że po wydaniu uchwały udzielającej bonifikatę na zakup mieszkania i dopełnieniu przy tym formalności po stronie skarżącej, Rada Miasta ma prawo do każdorazowego wprowadzenia zmiany w tym zakresie, pomimo złożonych już w czasie obowiązywania tej uchwały wniosków i rozpoznanie tych wniosków w innym stanie prawnym, korzystniejszym dla organu, jakim była Rada Miasta. Zarzucając powyższe, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta Poznania z dnia 6 września 2022 r., nr LXX/1280/VIII/2022, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Względnie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Rada Miasta Poznania wniosła o jej oddalenie i o zasądzenie od skarżącej kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w niej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela bowiem stanowisko Sądu I instancji, że uchwała Rady Miasta Poznania z dnia 6 września 2022 r., nr LXX/1280/VIII/2022, w sprawie warunków udzielania bonifikat i wysokości stawek procentowych przy sprzedaży komunalnych lokali mieszkalnych – odpowiada prawu. Wyjaśnić należy, że gminie – tak jak i każdej jednostce samorządu terytorialnego – przysługuje zgodnie z normami Konstytucji RP prawo własności i inne prawa majątkowe, a jej samodzielność podlega ochronie sądowej (zob. J. Korczak, Konstytucyjne podstawy struktury i funkcji samorządu terytorialnego, [w:] Konstytucyjne podstawy funkcjonowania administracji publicznej, System Prawa Administracyjnego, Tom 2, Redaktorzy naukowi: R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2012, s. 151–271; T. Szewc, Dostosowanie prawa polskiego do zasad Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego, Bydgoszcz 2006). Przy tym, gmina (podstawowa jednostka samorządu terytorialnego) jako właściciel mienia komunalnego ma prawo do określenia zasad zbycia nieruchomości. Podstawowa jednostka samorządu terytorialnego w ramach uprawnień właścicielskich może decydować o tym, które nieruchomości ze swojego zasobu przeznaczyć do zbycia, a których z uwagi na interes gminy nie sprzedawać. Tylko gmina jest uprawniona do określenia jakie jej mienie znajdujące się w zasobie komunalnym przeznaczone zostanie do sprzedaży. W ten sposób gmina realizuje bowiem swoje ustrojowo gwarantowane uprawnienia właścicielskie i dba o dobro ogółu zachowując swój zasób mieszkaniowy (zob. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 1968/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy tym, przy sprzedaży nieruchomości w drodze bezprzetargowej, o której mowa w art. 37 ust. 2 i 3, cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż jej wartość, z zastrzeżeniem ust. 3a i art. 69. Zgodnie zaś z treścią art. 68 ust. 1 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, na podstawie odpowiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana jako lokal mieszkalny. Stosownie do treści art. 68 ust. 1b tej ustawy w zarządzeniu wojewody albo uchwale rady lub sejmiku, o których mowa w ust. 1, określa się w szczególności warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych. Zarządzenie wojewody albo uchwała rady lub sejmiku stanowi akt prawa miejscowego lub może dotyczyć indywidualnych nieruchomości. Z przepisów tych nie można wyprowadzić obowiązku udzielenia przez gminę bonifikaty osobom, które spełniają warunki nabycia lokali gminnych. Jest to zaś uprawnienie właścicielskie gminy, z którego jej organy mogą, lecz nie muszą skorzystać. W tym zakresie rada działa w ramach przyznanego jej ustawą uznania (zob. E. Bończak–Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2020, s. 471–505). Udzielenie bonifikaty (jak też i sama sprzedaż np. lokalu mieszkalnego oraz udziału w gruncie, stanowiącego własność gminy) jest wyłącznie uprawnieniem, a nie obowiązkiem właściwego organu. Udzielenie bonifikaty cenowej przy sprzedaży z zasobów publicznych nieruchomości stanowi formę pomocy finansowej udzielonej ze środków publicznych i jest rodzajem przywileju. Bonifikata jest bowiem wyjątkiem od zasady sprzedaży nieruchomości za cenę odpowiadającą jego wartości rynkowej. Wprowadzając możliwość udzielenia bonifikat w tym wypadku, ustawodawca poświęca jedną wartość, czyli dochody publiczne, na rzecz innej wartości, jaką jest osiągnięcie określonego celu społecznego i ekonomicznego. Udzielenie bonifikaty stanowi istotny przywilej finansowy nabywcy lokalu komunalnego, uzyskany kosztem środków publicznych, który stawia go w lepszej sytuacji od tych osób, które zmuszone są zaspokajać swoje potrzeby mieszkaniowe przez nabycie mieszkań po cenie rynkowej (zob. postanowienie SN z dnia 10 marca 2026 r., sygn. akt I CSK 4026/24, Lex nr 4032999). Również ustalenie warunków przyznania bonifikaty jest uprawnieniem gminy. W świetle przepisu art. 68 ust. 1 pkt 7 i ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami rada gminy może podjąć uchwałę w sprawie zasad sprzedaży lokali stanowiących własność gminy, w której w sposób zróżnicowany określi wysokość bonifikat, uzależniając je od szczegółowych warunków dotyczących zbywanych nieruchomości. Ustawa nie formułuje bowiem wskazań co do obligatoryjność lub fakultatywności ustalenia wysokości stawek procentowych i warunków udzielenia bonifikat (warunkuje jedynie możliwość udzielenia bonifikaty obowiązywaniem aktu bonifikatę tę przewidującego). Brak ustawowych wskazań co do możliwej wysokości stawki procentowej bonifikaty oznacza, że w tym zakresie organ ustalający te stawki posiada uprawnienia dyskrecjonalne. Tym samym dopuszczalne jest przyjęcie zarówno jednej stawki bonifikaty, jak i kilku stawek. W orzecznictwie wskazuje się m. in., że dopuszczalne jest uzależnienie wysokości bonifikaty od takich warunków jak np. powierzchnia lokalu, jego stan techniczny, data budowy, liczba lokali w budynku itp. (wyrok NSA z 7 września 2005 r., sygn. akt I OSK 193/05, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z art. 68 ust. 1 pkt 7 nie wynika obowiązek poprzedzenia podjęcia uchwały w sprawie bonifikaty analizą dotyczącą nieruchomości i najemców. Ustawodawca nie wiąże bonifikaty ze stanem technicznym budynku czy lokalu, jego położeniem ani z sytuacją życiową najemcy ubiegającego się o sprzedaż lokalu mieszkalnego (zob. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 29/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy tym, charakter zasady równości nie wyklucza możliwości uznania za zgodne z Konstytucją RP odmiennego traktowania podmiotów podobnych. Istotnym jest, że różnicowanie zasad uzyskania bonifikaty wymaga jedynie oparcia o jasne i sprawiedliwe zasady (zob. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1791/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, jak słusznie ocenił Sąd I instancji, Rada Miasta Poznania nie naruszyła prawa, ustalając w zaskarżonej uchwale warunki udzielenia bonifikat i wysokości stawek procentowych przy sprzedaży komunalnych lokali mieszkalnych odrębnie i w innej wielkości niż uczyniła to w uchwale z dnia 19 listopada 2019 r., nr XIX/321/XIII/2019, w sprawie warunków udzielenia bonifikat i wysokości stawek procentowych przy sprzedaży lokali mieszkalnych, które pozostawały w całości albo w części w dyspozycji Policji i zostały z tej dyspozycji zwolnione. Wyznaczone przy tym w uchwale kryteria są jasno sformułowane i nie naruszają zasady równości wobec prawa. Charakter zasady równości nie wyklucza możliwości uznania za zgodne z Konstytucją RP odmiennego traktowania podmiotów podobnych. Również, jak słusznie ocenił Sąd I instancji, Rada Miasta Poznania nie naruszyła prawa, ustalając w zaskarżonej uchwale warunki udzielenia bonifikat i wysokości stawek procentowych przy sprzedaży komunalnych lokali mieszkalnych w innej, niższej wysokości niż było to ustalone we wcześniej obowiązującej uchwale Rady Miasta Poznania z dnia 3 lipca 2018 r., nr LXIX/1274/VII/2018. Z uwagi na to, że udzielenie przez gminę bonifikaty jest uprawnieniem właścicielskim gminy, z którego jej organy mogą, lecz nie muszą skorzystać, dopuszczalna jest zmiana stanu prawnego w zakresie zasad przyznawania bonifikaty. Tym samym, organ, który zdecydował o ustaleniu bonifikaty, może w każdym czasie zarówno zmienić warunki jej przyznawania albo wysokość stawki, jak i uchylić uchwałę, pozbawiając możliwości uzyskania bonifikaty. Możliwe jest dokonywanie zmian stanu prawnego w zakresie zasad przyznawania bonifikaty. Możliwe jest odejście od dotychczas ustalonych zasad i wprowadzenie w tym względzie ograniczeń w stosunku do wcześniejszego stanu prawnego, ale także rezygnacja z udzielenia bonifikat (zob. E. Klat-Górska, Gospodarka nieruchomościami. Komentarz. WKP 2024). Niewątpliwie zaś stawki procentowe bonifikat ustalone w uchwale Rady Miasta Poznania z dnia 3 lipca 2018 r., nr LXIX/1274/VII/2018, nie mogły mieć zastosowania do wniosku skarżącej z dnia 12 grudnia 2003 r. o wykup zajmowanego przez nią lokalu. Złożenie bowiem przez najemcę wniosku o wykup mieszkania nie kreuje po jego stronie uprawnienia do domagania się zbycia na jego rzecz wynajmowanego lokalu. W przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich nabyciu, z zastrzeżeniem art. 216a, przysługuje osobie, która jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony (art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Z treści powyższej regulacji wynika, że ustawodawca zastrzegł na rzecz najemców lokali mieszkalnych pierwszeństwo ich nabycia, ale dopiero w sytuacji, gdy gmina będąca ich właścicielem wyrazi wolę ich sprzedaży. Powyższe pierwszeństwo polega na zakazie dysponowania rzeczą w sposób je naruszający (zob. uchwała 7 sędziów SN z dnia 23 lipca 1992 r., sygn. akt III CZP 62/92, OSNCP 1992/12/214). Z tej przyczyny w orzecznictwie przyjmuje się, że z art. 34 ust. 1 pkt 3 nie wynika roszczenie o zawarcie umowy sprzedaży, a jedynie pierwszeństwo nabycia nieruchomości, jeżeli została ona przez właściwy organ w odpowiednim trybie przeznaczona do sprzedaży. Tym samym, pierwszeństwo przewidziane w art. 34 ust. 1 pkt 3 nie jest równoznaczne z roszczeniem, nie jest bowiem prawem podmiotowym, z którego wynikałoby roszczenie najemcy mogące przymusić gminę będącą właścicielem do sprzedaży określonej nieruchomości (zob. wyrok SN z dnia 12 marca 2003 r., sygn. akt III CKN 857/00, Lex 78855; A. Tułodziecki, Komentarz, [w:] J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2021, s. 156–162). Według przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami uprawnienie najemcy aktualizuje się dopiero wówczas, gdy gmina wyrazi swą wolę sprzedaży lokalu, co miało miejsce w niniejszej sprawie w dniu [...] czerwca 2023 r., kiedy to Prezydent Miasta Poznania wydał zarządzenie nr [...], w którym zdecydował w imieniu Miasta Poznania o przeznaczeniu zajmowanego przez skarżącą lokalu przy ul. [...] do sprzedaży. W tym zaś czasie obowiązywała już zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała. Wbrew przy tym stanowisku skarżącej, odniesienie omówionych powyżej przesłanek do daty złożenia wniosku o nabycie lokalu nie ma charakteru dyskryminującego względem osób, które złożyły taki wniosek przed wejściem w życie zaskarżonej uchwały. Takie założenie oznaczałoby bowiem pozbawienie rady, nadanego jej mocą art. 68 ust. 1 pkt 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami, uprawnienia do określenia warunków udzielania bonifikat i wysokości stawek procentowych, albowiem nie miałaby ona możliwości ograniczenia, czy też odstąpienia od wcześniej przyjętych warunków udzielania bonifikat. Wprowadzenie w tym zakresie jakichkolwiek ograniczeń każdorazowo "dyskryminowałyby" przyszłych, potencjalnych beneficjantów takiej bonifikaty, w konsekwencji uniemożliwiając jednostkom samorządu terytorialnego prowadzenie racjonalnej polityki komunalnej, która uzależniona jest przecież od posiadanych środków na realizację potrzeb mieszkaniowych jej mieszkańców. Jednocześnie, nie można również zarzucić Sądowi I instancji błędnej wykładni wskazanych przepisów poprzez zaaprobowanie braku przepisów przejściowych w zaskarżonej uchwale zmieniającej. Rację ma Sąd I instancji, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest konkretna uchwała jednostki samorządu terytorialnego, a nie brak określonych przepisów (zob. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1791/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z żadnego przepisu prawa nie wynika bowiem aby Rada miała obowiązek zawierać w przedmiotowej uchwale przepisy dotyczące tej kwestii. Zmiana uchwały ze skutkiem bezpośredniego działania przepisów nowych (a tak należy traktować brak przepisów przejściowych w "późniejszej" uchwale) nie narusza praw nabytych, w rozumieniu art. 2 Konstytucji (zob. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 558/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych wszystkich względów nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 68 ust. 1 pkt 7 i ust. 1b oraz art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nadto, nie można również zarzucić Sądowi I instancji błędnej wykładni tych przepisów w związku z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP. Oceniając bowiem daną regulację z punktu widzenia zasady równości należy ustalić, czy zachodzi podobieństwo jej adresatów, a więc czy możliwe jest wskazanie istnienia wspólnej istotnej cechy faktycznej lub prawnej uzasadniającej ich równe traktowanie (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 3 września 1996 r., sygn. akt K 10/96). Ustalenie to musi być dokonywane w oparciu o cel i ogólną treść przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma, często będzie więc miało relatywny charakter. Jeżeli kontrolowana norma traktuje odmiennie adresatów, którzy charakteryzują się wspólną cechą istotną, to mamy do czynienia z odstępstwem od zasady równości, nie zawsze jest to jednak równoznaczne z istnieniem dyskryminacji lub uprzywilejowania w rozumieniu art. 32 Konstytucji. Konieczna jest jeszcze ocena kryterium, na podstawie którego dokonano owego zróżnicowania. Równość wobec prawa to także zasadność wybrania takiego, a nie innego kryterium różnicowania podmiotów prawa. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał również związek równości z zasadą sprawiedliwości, dopuszczając zróżnicowanie w prawie, o ile jest ono usprawiedliwione. Sąd I instancji trafnie zatem wywiódł, że nie można mówić o naruszeniu zasady równości wobec prawa w odniesieniu do kontrolowanych przepisów uchwały. Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną i na podstawie art.184 p.p.s.a orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. art. 205 § 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.