I OSK 341/23

Dnia 26 lutego 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer (sprawozdawca) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant: starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1410/22 w sprawie ze skargi Gminy W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 1 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 27 lutego 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Finansów i Gospodarki na rzecz Gminy W. kwotę 1240 (tysiąc dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1410/22 oddalił skargę Gminy W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 1 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości. Wydanie zaskarżonego wyroku poprzedzone było następującymi okolicznościami faktycznymi i prawnymi. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia 27 lutego 2019 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę W. własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], zajętej pod drogę - ul. [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...]ha, stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. własność J. G. i R. G. w ustawowej wspólności. Od ww. decyzji odwołanie wniosła Gmina W. Minister Rozwoju i Technologii decyzją z dnia 1 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister wskazał, że nabycie nieruchomości z mocy prawa następowało, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: 1) nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego; 2) nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, 3) nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Analizując zaistnienie ww. przesłanek organ wskazał, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa nieruchomość nie była w dniu 31 grudnia 1998 r. własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Jednakże, w ocenie organu, nie sposób stwierdzić, że spełniona została druga z wymienionych wyżej przesłanek, tj. że w dacie 31 grudnia 1998 r., nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną. W aktach sprawy brak jest bowiem stosownej uchwały zaliczającej ul. [...] w G. przed 31 grudnia 1998 r. do kategorii dróg publicznych. Zdaniem organu, wprawdzie w składanych przez wnioskodawcę pismach podnoszono, że ww. ulica jest tożsama z drogą, która w uchwale Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach oznaczona została jako lokalna droga miejska o nr [...] z nazwą [...], niemniej ze względu na brak załącznika mapowego do tej uchwały nie sposób stwierdzić, której z szeregu dróg na terenie G. (stanowiącej wówczas dzielnicę T.) noszących również tę samą nazwę ona dotyczy. Organ zwrócił przy tym uwagę, że nadanie nazwy ul. [...] (uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Tychach z dnia 29 grudnia 1986 r. nr XV/80/86) nastąpiło przed podjęciem uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r. nr XX/161/87. Zatem, gdyby miała ona dotyczyć ul. [...], znaleźć to winno odzwierciedlenie w jej treści. Uznając, że nie została spełniona przesłanka zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, organ za bezprzedmiotowe uznał badanie zebranego materiału dowodowego pod kątem ustalenia przestrzennego zasięgu ww. nieruchomości pod drogę, skoro brak jest dokumentów potwierdzających, że droga ta stanowiła drogę publiczną w dacie 31 grudnia 1998 r. Z powyższego względu nie znajdowało również uzasadnienia badanie, czy została spełniona przesłanka władania publicznoprawnego we wskazanej wyżej dacie. Gmina W. w skardze na powyższą decyzję z dnia 1 kwietnia 2022 r. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez: 1) zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, zmierzającego do dokładnego ustalenia jaka ulica (droga) została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich na podstawie uchwały nr XX/161/87 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r., jak i przerzucenie inicjatywy dowodowej na stronę odwołującą, w sytuacji w której to na organie ciążył obowiązek wykazania inicjatywy dowodowej i wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy; 2) zaniechanie wskazania w zaskarżonej decyzji dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 3) zaniechania przeprowadzenia kwerendy w archiwach, zmierzającej do odszukania załącznika mapowego pozwalającego ustalić przebieg ul. [...] wskazanej w załączniku do uchwały pod poz. [...] na okoliczność zaliczenia drogi do kategorii dróg publicznych w dniu 31 grudnia 1998 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę odnosząc się do istoty sporu zauważył, że zdaniem skarżącej, ul. [...] nabyła status drogi publicznej w 1987 r. na podstawie uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r. nr XX/161/87, albowiem jest częścią dawnej ul. [...] oznaczonej nr [...] (poz. [...] zał. Nr 2 do uchwały). Natomiast zdaniem organu odwoławczego w dacie podejmowania ww. uchwały droga stanowiąca obecnie ul. [...] funkcjonowała już pod tą nazwą, albowiem uzyskała ją na mocy uchwały Miejskiej Rady Narodowej w Tychach z dnia 29 grudnia 1986 r. nr XV/80/86, która weszła w życie z dniem jej podjęcia (pkt 4 uchwały). Sąd w tym zakresie podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 11 lutego 2022 r. sygn. akt I OSK 2710/19, że skoro ul. [...] miała być objęta uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r., to powinna być w niej wymieniona pod nazwą "ul. [...]", którą nadano jej w 1986 r., a zatem rok wcześniej. Z uwagi na powyższe nie sposób przyjąć, jak oczekuje tego skarżąca, że w uchwale z 1987 r. ujęto ul. [...] opisując ją nieadekwatną nazwą własną, tj. jako ul. [...] oznaczoną nr [...]. Zdaniem Sądu, tożsamości tych dróg nie potwierdza założona w listopadzie 1987 r. metryka drogi - ul. [...], która w swej treści w ogóle nie wymienia jej kategorii. Nie zawiera również numerycznego jej oznaczenia. Jeśli z kolei wziąć pod uwagę, że na terenie G., w dacie podejmowania przez Wojewódzką Radę Narodową w Katowicach uchwały zlokalizowanych było 17 dróg oznaczonych jako ul. [...] (wykaz ulic w miejscowości G.), z których część (jak np. ul. [...]) również miała być oznaczona nr [...] (mapa z naniesionymi przez Gminę odręcznie numerami dróg), to nie sposób przyjąć, że w uchwale z 1987 r. w rzeczywistości ujęto ul. [...]. Tyle tylko, że opisano ją nieadekwatną nazwa własną. Podkreślono, że publiczny charakter drogi nie może się opierać na domniemanej woli nadania jej takiego statusu, winien on wprost wynikać z podjętych przez właściwe organy regulacji prawnych. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zgromadzone dokumenty niewątpliwie nie wykazują takiego statusu drogi. Tym samym organy właściwie w sprawie oceniły, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia na gruncie art. 73 ustawy, a co za tym idzie, że dalsze prowadzenie postępowania wyjaśniającego - jak domaga się tego skarżąca - było zbędne. W tej sprawie nie zostało wykazane, że ul. [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. uzyskała statusu drogi publicznej w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami prawa. Tym samym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają twierdzenia skarżącej, że powstała niezgodność stanu faktycznego ze stanem określonym w uchwale z 1987 r. ze względu na brak szybkiego przepływu danych w czasie, w którym była ona podjęta. Skargę kasacyjną wniosła Gmina W., zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.: a) art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i nieustalenie, że z dniem l stycznia 1999 r. Gmina W. nabyła własność nieruchomości zajętej pod drogę, tj. ul. [...] z mocy prawa oznaczonej na mapie z projektem podziału jako działka [...], stanowiącej na dzień 31 grudnia 1998 r. własność J. G. i R. G., podczas gdy zastosowanie przywołanych przepisów i poczynienie wskazanych ustaleń winno doprowadzić Sąd I instancji do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa materialnego i w konsekwencji do jej uchylenia; 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. poprzez przyjęcie błędnego stanu faktycznego, który w postępowaniu administracyjnym ustalony został z naruszeniem zasad postępowania ustanowionych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz nieuwzględnienie skargi, mimo dokonanych przez Ministra Rozwoju i Technologii naruszeń wyżej wskazanych przepisów k.p.a., mających wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; 3) przyznanie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy był związany granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Na wstępie należy zaznaczyć, że rozpoznawana obecnie sprawa w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę W. własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...] na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, jest kolejną sprawą, rozpoznawaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, w której zagadnieniem spornym jest treść tych samych uchwał. Mianowicie uchwały nr XV/80/86 Miejskiej Rady w Tychach z dnia 29 grudnia 1986 r. (która weszła w życie z dniem podjęcia), wraz z szkicem sytuacyjnym stanowiącym załącznik do uchwały w sprawie ustalenia nazw ulic w T., którą ustalono między innymi takie ulice jak [...], [...], [...], [...] (dotychczas funkcjonujące pod nazwą ul. [...]). Oraz uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach nr XX/161/87 z dnia 31 marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich wraz z wykazem dróg z terenu G. ujętych w załączniku nr 2 do ww. uchwały, w którym wymieniona jest m.in. ulica [...] pod numerem [...]. Zagadnienie sporne jakie powstało w związku z treścią powołanych uchwał związane jest z faktem, że w uchwale Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r. odnośnie dróg z terenu G. wymieniona została ul. [...], a nie posłużono się nazwami ulic ustalonymi w uchwale Miejskiej Rady w Tychach z dnia 29 grudnia 1986 r., tym samym powstała wątpliwość, czy ulice wymienione w uchwale z dnia 29 grudnia 1986 r. uzyskały status drogi publicznej. Zagadnienie to było już przedmiotem wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego między innymi: wyrok z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt I OSK 663/23, wyrok z dnia 5 grudnia 2024 r. sygn. akt I OSK 1048/23, wyrok z dnia 7 listopada 2025 r. sygn. akt I OSK 99/23, wyrok z dnia 27 listopada 2025 r. sygn. akt I OSK 100/23, wyrok z dnia 21 stycznia 2026 r. sygn. akt I OSK 218/23, wyrok z dnia 28 stycznia 2026 r. sygn. akt I OSK 226/23, wyrok z dnia 18 lutego 2026 r. sygn. akt I OSK 460/23. W sprawach tych zaprezentowane zostało stanowisko, że sam brak wskazania w uchwale z dnia 31 marca 1987 r. o zaliczeniu do dróg publicznych nazw ulic wynikających z uchwały z dnia 29 grudnia 1986 r. nie przesądza, że ulice te nie uzyskały statusu publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w powołanych wyżej wyrokach NSA. Równocześnie zaznaczyć należy, że odmienne, odosobnione stanowisko zostało wyrażone w wyroku NSA z dnia 11 lutego 2022 r. sygn. akt I OSK 2710/19, którego skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela. W zarzutach skargi kasacyjnej w pkt 1 wskazano na naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieustalenie, że z dniem 1 stycznia 1999 r. Gmina W. nabyła własność nieruchomości zajętej pod drogę, tj. ul. [...], stanowiącej na dzień 31 grudnia 1998 r. własność J. G. i R. G., w pkt 2 wskazano na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez przyjęcie błędnego stanu faktycznego, który w postępowaniu administracyjnym ustalony został z naruszeniem zasad ustanowionych w art. 7, art. 77§ 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół ustalenia, czy sporna działka oznaczona na mapie z projektem podziału jako działka o numerze [...] o pow. [...]ha obręb [...] zajętej pod drogę ul. [...] znajduje się na terenie drogi publicznej, a zatem czy może zgodnie z art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających stać się własnością Gminy z mocy prawa, jeżeli spełnione będą pozostałe przesłanki o których mowa w tym przepisie. Stosownie bowiem do treści tego przepisu nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego. W sytuacji zatem, gdy pomiędzy stronami niesporne pozostaje, że projektowana działka nr [...] we wskazanej powyżej dacie stanowiła własność osób fizycznych, przejęcie tej działki w omawianym trybie wymaga wykazania, że ciąg komunikacyjny, w którego skład wchodziła, stanowił drogę publiczną najpóźniej w dniu 31 grudnia 1998 r. Jak wynika z uzasadnień decyzji organów obu instancji, w ich ocenie w rozpoznawanej sprawie nie można było uznać, że ulica [...], w skład której wchodzi sporna działka, stanowi drogę publiczną, a to z uwagi na treść uchwały nr XX/161/87 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich, w której to uchwale nazwa tej ulicy nie została wymieniona, natomiast wymieniona została ul. [...], a z tym stanowiskiem organów zgodził się Wojewódzki Sąd Administracyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, należy podzielić stanowisko wyrażone we wcześniej powołanych wyrokach, że brak wskazania konkretnych nazw ulic w uchwale zaliczającej je do dróg publicznych nie może powodować, że ulice te nie uzyskały takiego charakteru, a jedynie może wskazywać na wady metodologiczne w sporządzeniu tej uchwały. W sytuacji, w której uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach o zaliczeniu poszczególnych ulic nie posługuje się ich nazwami nadanymi wcześniejszą o trzy miesiące uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w Tychach, tylko posługuje się dotychczas funkcjonującą nazwą ul. [...] powinnością organów było ustalenie czy droga oznaczona numerem [...] i opisana jako ul. [...] nie jest tożsama z ul. [...]. Faktem jest, że przed podjęciem uchwały przez Miejską Radę Narodową w Tychach z dnia 29 grudnia 1986 r. w sprawie nadania nazw ulic w T. od ulicy [...] odchodziło szereg dróg (ulic) określanych jako [...] położonych zarówno po północnej jak i południowej stronie ulicy [...]. Okoliczność ta nie może jednak z góry wyłączać możliwości podjęcia ustaleń mających na celu która z dróg (ulic) określona jako [...] odpowiada nazwie ul. [...]. Dla przeprowadzenia powyższych ustaleń celem których jest określenie statusu prawnego ul. [...] należy uwzględnić i dopuścić - zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. - wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Pomocne mogą być zarówno wszelkie pisma urzędowe, dokumenty, oświadczenia. Oczywistym jest, że zaliczenie określonej drogi do kategorii dróg publicznych nie może nastąpić na podstawie jakichkolwiek dowodów, czy dokumentów, a tylko zgodnie z trybem określonym w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, natomiast przeprowadzenie powyższych dowodów ma na celu pomoc w ustaleniu rzeczywistego zakresu przedmiotowego uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r. w kontekście uchwały Miejskiej Rady Narodowej w Tychach z dnia 29 grudnia 1986 r. Zaznaczyć bowiem należy, że obie podjęte w ówczesnych czasach uchwały obarczone są wadami metodologicznymi i nie stanowią przykładu na ich pełną poprawność, co powoduje trudności w ustaleniu ich zakresu i sprawia, że konieczne stało się prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego celem ustalenia tego zakresu. Równocześnie należy zwrócić uwagę, na dwie okoliczności mianowicie: w uchwale Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r. o zaliczeniu określonych dróg do dróg publicznych na terenie G. wskazano ogólnie ul. [...] mimo, że od ul. [...] zarówno na północ jak i na południe odchodziło kilka dróg (ulic) bocznych, takie sformułowanie może wskazywać, że zakresem przedmiotowym uchwały zostały objęte wszystkie drogi (ulice) boczne ul. [...] istniejące w dacie podejmowania uchwały. Druga okoliczność, którą należy mieć na uwadze ustalając zakres przedmiotowy uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r. związana jest ze skutkiem przyjętej wykładni przez organy i zaakceptowanym przez Sąd I instancji. Mianowicie przyjmując, że brak wskazania konkretnych nazw ulic w uchwale z dnia 31 marca 1987 r. zaliczającej je do dróg publicznych, zgodnie z nazwami określonymi w uchwale z dnia 29 grudnia 1986 r. a tylko posłużenie się nazwą ul. [...] powodowałoby, że żadna z bocznych ulicy [...] nie mogłaby nabyć statusu drogi publicznej. Taki rezultat wykładni byłyby sprzeczny z treścią samej uchwały. Należy również zaznaczyć, że w przypadku, gdyby ulica [...] nie została ostatecznie zaliczona do dróg publicznych na podstawie uchwały z 1987 r., sprawdzenia wymagało, czy zaliczenie takie nie nastąpiło innym dokumentem wydanym przed 31 grudnia 1998 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odmowa stwierdzenia nabycia przez Gminę własności spornej działki wyłącznie z uwagi na niewymienienie w uchwale z 1987 r. nazwy ulicy, w której skład wchodzi sporna działka, stanowi rozstrzygnięcie przedwczesne i wydane w nieustalonym prawidłowo stanie faktycznym sprawy. Wydanie takiego rozstrzygnięcia możliwe jest dopiero po ostatecznym ustaleniu, czy ul. [...] została przed 31 grudnia 1998 r. zaliczona do kategorii dróg publicznych, czy nie. Obecny stan sprawy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyklucza możliwość przyjęcia jednoznacznego stanowiska w tej kwestii. W świetle powyższego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania należało uznać za zasadne, natomiast przedwczesne byłoby wypowiedzenie się co do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzje organu i instancji miał na uwadze, prawidłowe i dogłębne zbadanie, czy droga w skład której wchodzi sporna działka została zaliczona do dróg publicznych, tj. ustalenie stanu faktycznego w sprawie w sposób dający podstawy do stwierdzenia (w zależności od ustaleń), że w sprawie doszło bądź nie doszło do przejęcia własności spornej działki w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Zastosowanie przywołanego przepisu będzie możliwe dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. W takich okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak pkt 1 sentencji wyroku. W pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 200 p.p.s.a., orzeczono o kosztach postępowania sądowego.