I OSK 460/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Monika Ziębicka po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2022r., sygn. akt IV SA/Wa 1465/22 w sprawie ze skargi Gminy W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 28 marca 2022r. nr DO.1.7614.542.2019.KW w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 12 czerwca 2018 r., nr NWIII.7533.262.2012, 2. zasądza od Ministra Finansów i Gospodarki na rzecz Gminy W. kwotę 1240 (tysiąc dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 października 2022 r. IV SA/Wa 1465/22, oddalił skargę Gminy W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 28 marca 2022 r. nr DO.1.7614.542.2019.KW w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji wskazał na następujące okoliczności sprawy. Wojewoda Śląski decyzją z 12 czerwca 2018 r. nr NWIII.7533.262.2012, działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.; dalej: Przepisy wprowadzające), odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę W., własności nieruchomości zajętej pod drogę - ul. "[...]", położonej w jednostce ewidencyjnej W., obręb "[...]", oznaczonej jako działka nr "[...]" o pow. "[...]", wydzielonej z parceli nr "[...]", ujawnionej w księdze wieczystej nr "[...]", stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. własność Ł.T. Od wymienionej decyzji odwołanie złożyła Gmina W. Wskazaną na wstępie decyzją z 28 marca 2022 r. Ministra Rozwoju i Technologii utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Minister wskazał, że art. 73 ust 1 Przepisów wprowadzających ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy 31 grudnia 1998 r. prawo własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Dalej organ argumentował, że skoro stosownie do art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych, to nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. Przywołując orzecznictwo podał, że aby droga zyskała taki status musi być zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1 -4 tej ustawy. Z akt sprawy nie wynika, aby ul. "[...]", położona w jednostce ewidencyjnej W., obręb "[...]", była zaliczona do kategorii dróg publicznych 31 grudnia 1998 r., bowiem w aktach brak stosownej uchwały, na podstawie której ul. "[...]" została zaliczona do kategorii dróg publicznych (G. w 1987 r. był położony na terenie miasta T.). Wprawdzie w szeregu pism Urzędu Gminy W., w tym w piśmie z 5 czerwca 2012 r., 6 i 9 lipca 2012 r. oraz odwołaniu z 2 lipca 2018 r. wskazano, że ulica "[...]" w G. została zaliczona do kategorii lokalnych dróg miejskich na podstawie uchwały nr XX/161/87 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z 31 marca 1987 r., jednak z wykazu dróg ujętego w załączniku do ww. uchwały, nie wynika, aby ta ulica była wymieniona. W ocenie organu nie znajduje oparcia w materiale dowodowym stanowisko Skarżącej podkreślające, że ujęta w załączniku do uchwały ul. "[...]"w G., stanowiła w istocie również ulicę, która posiada aktualnie nazwę ul. "[...]". Skarżąca wskazała, że pomimo nieuwzględnienia okoliczności wynikającej z nadania nazwy ww. ulicy (uchwałą z dnia 29 grudnia 1986 r.), ujęcie w załączniku do uchwały z 31 marca 1987 r. lokalnej drogi miejskiej o nr "[...]", pozwala stwierdzić, że uchwała z 31 marca 1987 r. zalicza do kategorii dróg publicznych ul. "[...]". W ocenie organu z akt sprawy wynika jednak, że: - aktualna nazwa ulicy "[...]" położonej (aktualnie) w G. została nadana uchwałą nr XV/80/86 Miejskiej Rady Narodowej w Tychach z 29 grudnia 1986 r. (która weszła w życie z dniem podjęcia). W dacie wydania uchwały z dnia 31 marca 1987 r., ul. "[...]" nie stanowiła ul. "[...]"; - nie sposób stwierdzić, aby wskazanie w uchwale oznaczenia lokalnej drogi miejskiej nr "[...]" dotyczyło ul. "[...]", albowiem nr "[...]" na znajdującej się w aktach sprawy mapie (nadesłanej m.in. przy piśmie z dnia 17 lutego 2015 r.) oznaczono szereg dróg "[...]" położonych w G., o różnych przebiegach (położonych zarówno po północnej oraz południowej stronie ul. "[...]"), które również noszą aktualnie różne nazwy; - z mapy stanowiącej załącznik do uchwały nr XV/80/86 Miejskiej Rady Narodowej w Tychach z 29 grudnia 1986 r. również nie wynika, aby wskazana w nim ul. "[...]" posiadała nr "[...]". Z zebranego materiału dowodowego nie wynika zatem, aby ul. "[...]" w G. była zaliczona do kategorii dróg publicznych 31 grudnia 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lutego 2022 r. I OSK 2710/19 wskazał, iż skoro ul. "[...]" miała być objęta uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z 31 marca 1987 r., to powinna być w niej wymieniona pod nazwą "ul. "[...]"", którą nadano jej w 1986 r. Z uwagi na powyższe organ nie przyjął, że w uchwale z 1987 r. ujęto ul. "[...]" opisując ją nieadekwatną nazwą własną. Ponadto publiczny charakter drogi nie może opierać się na domniemanej woli nadania jej takiego statusu. Gmina W. wniosła do sądu administracyjnego skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 28 marca 2022 r., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem z 27 października 2022 r. IV SA/Wa 1465/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że organ słusznie stwierdził, że aby nieruchomość z mocy prawa stała się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego musiały zostać spełnione łącznie trzy przesłanki, tj. w dacie 31 grudnia 1998 r. musiała pozostawać we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, musiała nie stanowić własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, musiała być zajęta pod drogę publiczną. Przy czym nie chodzi w tym wypadku o każdą drogę, rozumianą jako ciąg komunikacyjny, ale wyłącznie taką, która miała wówczas status drogi publicznej. Ten zaś uzyskiwała ona w procedurze przewidzianej w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z definicją drogi publicznej zawartej w art. 1 tej ustawy, jest nią droga zaliczona na podstawie przepisów tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi natomiast niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, a więc nie mające charakteru drogi publicznej w rozumieniu przywoływanej ustawy, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 ustawy). Z powyższego wynika, że dla uzyskania statusu drogi publicznej niezbędne było zaliczenie jej do określonej kategorii w sposób określony w ustawie o drogach publicznych. Zdaniem skarżącej ul. "[...]" nabyła status drogi publicznej w 1987 r. na podstawie uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z 31 marca 1987 r. nr XX/161/87, bowiem jest częścią dawnej ul. "[...]" oznaczonej nr "[...]" (poz. 303 zał. Nr 2 do uchwały - karta 42). Natomiast zdaniem organu odwoławczego w dacie podejmowania ww. uchwały droga stanowiąca obecnie ul. "[...]" funkcjonowała już pod tą nazwą, albowiem uzyskała ją na mocy uchwały Miejskiej Rady Narodowej w Tychach z 29 grudnia 1986 r. nr XV/80/86, która weszła w życie z dniem jej podjęcia (pkt 4 uchwały). W ocenie Sądu I instancji, który w tym zakresie podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z 11 lutego 2022 r. I OSK 2710/19 (wyrok dot. również nabycia z mocy prawa nieruchomości, która miała wchodzić w skład ul. "[...]"), rację mają organy, że skoro ul. "[...]" miała być objęta uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 31 marca 1987 r., to powinna być w niej wymieniona pod nazwą "ul. "[...]"", którą nadano jej w 1986 r. a zatem rok wcześniej. Z uwagi na powyższe nie sposób przyjąć, jak oczekuje tego skarżąca, że w ww. uchwale z 1987 r. ujęto ul. "[...]" opisując ją nieadekwatną nazwą własną, tj. jako ul. "[...]" oznaczoną nr "[...]". Co istotne, tożsamości tych dróg nie potwierdza założona w listopadzie 1987 r. metryka drogi - ul. "[...]", która w swej treści w ogóle nie wymienia jej kategorii. Nie zawiera również numerycznego jej oznaczenia. Jeśli z kolei wziąć pod uwagę, że na terenie G., w dacie podejmowania przez Wojewódzką Radę Narodową w Katowicach uchwały zlokalizowanych było 17 dróg oznaczonych jako ul. "[...]" (vide wykaz ulic w miejscowości G. - k. 94-95, t. 2/2 akt administracyjnych), z których część (jak np. ul. "[...]") również miała być oznaczona nr "[...]", to nie sposób przyjąć, że w uchwale z 1987 w rzeczywistości ujęto ul. "[...]", tyle tylko, że opisano ją nieadekwatną nazwa własną. Tym samym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają twierdzenia Skarżącej, że powstała niezgodność stanu faktycznego ze stanem określonym w uchwale z 1987 r. ze względu na brak szybkiego przepływu danych w czasie, w którym była ona podjęta. Tym okolicznościom nie można nadać jurydycznie decydującego znaczenia, gdyż dla uzyskania statusu drogi publicznej niezbędne było zaliczenie jej do określonej kategorii w sposób określony w ustawie o drogach publicznych. Z kolei przesłanką niezbędną do uwzględnienia wniosku złożonego na podstawie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających jest wymóg, by nieruchomość zajęta była pod drogę publiczną. Nie można tej przesłanki opierać na podejrzeniu, domyśle czy założeniu, tak jak czyni to Skarżąca. Z powyższego względu, za błędne należy uznać stanowisko Skarżącej, iż to organ winien był wyjaśnić jaką ulicę miał na myśli organ wydający uchwałę z 1987 r. W świetle powyższego również za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Wszystkie bowiem okoliczności sprawy niezbędne do jej prawidłowego rozstrzygnięcia, na podstawie przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie, zostały wyjaśnione w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z regułami określonymi w przepisach k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że za podstawowy dokument należy uznać wskazaną wyżej uchwałę z 1987 r., a ta nie potwierdza by ul. "[...]" została zaliczona do dróg publicznych. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 2022 r. IV SA/Wa 1465/22, wniosła Gmina W. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie i nieustalenie, że z dniem 1 stycznia 1999 r. Gmina W. nabyła własność nieruchomości zajętej pod drogę, tj. ul. "[...]" z mocy prawa oznaczonej na mapie z projektem podziału jako działka "[...]", ujawnionej w księdze wieczystej "[...]", stanowiącej na dzień 31 grudnia 1998 r. własność Ł.T., podczas gdy zastosowanie przywołanych przepisów i poczynienie wskazanych ustaleń winno doprowadzić Sąd I instancji do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa materialnego i w konsekwencji do jej uchylenia; 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., poprzez przyjęcie błędnego stanu faktycznego, który w postępowaniu administracyjnym ustalony został z naruszeniem zasad postępowania ustanowionych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz nieuwzględnienie skargi, mimo dokonanych przez Ministra Rozwoju i Technologii naruszeń wyżej wskazanych przepisów k.p.a., mających wpływ na wyniki sprawy. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W piśmie procesowym skarżąca kasacyjnie przedłożyła uchwałę nr LI/444/2023 Rady Gminy W. z 30 marca 2023 r. w sprawie zmiany uchwały dotyczącej nadania nazw ulic w "[...]", wnosząc o przeprowadzenie z jej treści dowodu na okoliczność, że ulica "[...]", której nazwę nadano uchwałą nr XV/80/86 Miejskiej Rady Narodowej w Tychach z 29 grudnia 1986 r. w sprawie nadania nazw ulic w "[...]", jest tożsama z ulicą "[...]", o której stanowi uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach nr XX/161/87 z 31 marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna ma częściowo usprawiedliwione podstawy. Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. Zawarte w art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Przepisy wprowadzające nie zawierają jednak definicji drogi publicznej. Regulacje dotyczące dróg publicznych zawarte są natomiast w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.; dalej: ustawa o drogach publicznych). W świetle tych regulacji – według stanu prawnego obowiązującego 31 grudnia 1998 r. – zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub w innych przepisach szczególnych. Jednocześnie ustawodawca podzielił drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej na cztery kategorie: krajowe, wojewódzkie, gminne oraz lokalne miejskie i zakładowe (art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy). Ponadto, powyższa ustawa w precyzyjny sposób określa tryb zaliczenia drogi do określonej kategorii. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (w okolicznościach tej sprawy mamy bowiem do czynienia z drogą tej kategorii) następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego (art. 7 ust. 2). Wymaga także podkreślenia, że uchwały rad narodowych w sprawie zaliczenia dróg do poszczególnych kategorii podlegały ogłoszeniu w wojewódzkich dziennikach urzędowych (art. 9). Zdaniem skarżącej kasacyjnie Gminy ulica "[...]" nabyła status drogi publicznej w 1987 r. na podstawie uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z 31 marca 1987 r. nr XX/161/87, bowiem jest częścią starej ulicy "[...]", która została wymieniona pod poz. 303 załącznika nr 2 do ww. uchwały jako ulica "[...]" oznaczona nr drogi "[...]". Z tym stanowiskiem nie zgodził się Sąd I instancji, akceptując jednocześnie ustalenia organów obu instancji, że skoro ulica "[...]" miała być objęta uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z 31 marca 1987 r., to powinna być w niej wymieniona pod nazwą "ul. "[...]"", którą nadano jej w 1986 r. Z uwagi na powyższe nie sposób przyjąć, jak oczekuje tego skarżąca, że w ww. uchwale z 1987 r. ujęto ulicę "[...]", opisując ją nieadekwatną nazwą własną, tj. jako ulicę "[...]" oznaczoną nr "[...]". Powyższe stanowisko Sądu I instancji, oparte na poglądzie wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2022 r. I OSK 2710/19, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie może budzić wątpliwości i wymaga bardziej pogłębionych ustaleń. Sam brak wskazania konkretnych nazw ulic w uchwale zaliczającej je do dróg publicznych nie może bowiem powodować, że ulice te nie uzyskały takiego charakteru, a może być wynikiem wad metodologicznych w sporządzeniu tej uchwały. Już choćby pobieżna analiza akt sprawy, w tym w szczególności załącznika mapowego do uchwały i treści samej uchwały z 29 grudnia 1986 r., w konfrontacji z uchwałą z 31 marca 1987 r. dowodzi, że żadna z nazw ulic objętych nieopublikowaną uchwałą z 1986 r. nie została ujęta w tej formie w uchwale z 1987 r. A zatem w sytuacji, w której uchwała o zaliczeniu poszczególnych ulic do dróg publicznych nie posługuje się ich nazwami nadanymi uchwałą wcześniejszą o trzy miesiące (a nie o rok – jak błędnie wskazuje Sąd I instancji), powinnością organów było ustalenie, czy droga oznaczona numerem "[...]" i opisana jako ulica "[...]" nie jest tożsama (w odpowiedniej części) z ulicą "[...]". Skarżąca kasacyjnie w oparciu o dokumenty urzędowe wykazywała przebieg i publiczny charakter drogi urządzonej na przedmiotowej działce, odwołując się do wykazu zmian ulic z terenu Gminy W., oświadczenia Wójta Gminy W. czy Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T. Dowody te muszą być jednak skonfrontowane z innymi informacjami znajdującymi się w aktach sprawy, w tym z ustaleniami dotyczącymi przeznaczenia nieruchomości w planie miejscowym, o czym pisał w uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Śląski, odwołując się do zaświadczeń wystawianych przez samą Gminę. Oświadczenia podmiotów reprezentujących Gminę powinny być też skonfrontowane z oświadczeniami właścicieli nieruchomości zajętych pod drogę, którzy wskazywali, że na prośby ich poprzedników o należyte utrzymanie drogi urzędnicy Gminy odpowiadali, że jest to droga wewnętrzna. Najprostszym sposobem ustalenia przebiegu ulicy "[...]", w tym tego, czy w jej skład wchodziły te ulice (w tym ul. "[...]"), o których mowa w uchwale z 29 grudnia 1986 r., byłoby odnalezienie metryki ulicy "[...]", o ile takowa istniała. Byłby to o wiele bardziej wiarygodny dowód na zaliczenie do dróg publicznych, niż powstała post factum uchwała Rady Gminy W. z 30 marca 2023 r., zmieniająca uchwałę Miejskiej Rady Narodowej w Tychach z 29 grudnia 1986 r. w sprawie nadania nazw ulic w "[...]". Zbadania i odnalezienia wymagają przy tym dokumenty związane z powstaniem uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z 31 marca 1987 r. nr XX/161/87, skoro zgodnie z przywołanym wyżej trybem powinna ona zapaść "po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego". W tym kontekście wątpliwy wydaje się argument Gminy o "wydłużonym czasie reakcji" w ówczesnych realiach technicznych, po podjęciu uchwały o nadaniu nazw ulic z 29 grudnia 1986 r., skoro rada narodowa miała obowiązek opiniować uchwałę WRN o zaliczeniu do dróg publicznych. W powyższych okolicznościach, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji jednak przedwcześnie uznał, że odmowa stwierdzenia nabycia przez Gminę W. własności spornej działki wyłącznie z uwagi na niewymienienie w uchwale z 1987 r. nazwy ulicy, w której skład wchodzi sporna działka, stanowi rozstrzygnięcie zgodne z prawem i wydane w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Wydanie takiego rozstrzygnięcia możliwe będzie dopiero po ostatecznym ustaleniu, czy ulica "[...]" została przed 31 grudnia 1998 r. zaliczona do kategorii dróg publicznych, czy nie. Całokształt argumentów skarżącej kasacyjnie, w tym powoływanie się na konkretne dokumenty urzędowe, wskazuje, że organy obu instancji zbyt pobieżnie oceniły dostępny w aktach materiał dowodowy, w tym co do jego kompletności. Tym samym za usprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu faktycznego ustalonego z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W takiej sytuacji odnoszenie się do zarzutu opartego na pierwszej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) byłoby przedwczesne. Ponownie rozpoznając sprawę, organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Mając to wszystko na uwadze, na podstawie art. 188 w zw. z art. 193, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.