I OSK 691/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Anna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zespołu [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 2068/24 w sprawie ze skargi Zespołu [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 17 grudnia 2024 r. IV SA/Wa 2068/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Zespołu [...] [...] [...] i [...] Sp. z o.o. w W. (Skarżąca) na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii (Minister) z [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji skargą kasacyjną w całości i w oparciu o treść art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła: a) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 p.p.s.a, w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 134 §1 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne oddalenie skargi na decyzję Ministra, a w konsekwencji odmowę dokonania kontroli działalności administracji publicznej wynikającą z zaniechania merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi odnoszących się do braku pełnego ustalenia istotnych dla sprawy jej okoliczności, takich jak przynależności działki w dniu 31 grudnia 1998 do pasa drogowego ulicy C., która stanowiła w tym dniu drogę ogólnodostępną służącą obsłudze komunikacyjnej przyległych nieruchomości; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. art. 138 § 1 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne oddalenie skargi na decyzję Ministra pomimo wydania jej z rażącym naruszeniem prawa poprzez wydanie decyzji przez organ odwoławczy bez pełnego rozpatrzenia stanu sprawy, zaniechania zgromadzenia pełnego materiału dowodowego sprawy oraz jego analizy znajdującej wyraz w uzasadnieniu decyzji, a w konsekwencji naruszenie zasady praworządności, dwuinstancyjności, zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego- naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, oraz niewłaściwie sporządzenie uzasadnienia decyzji; 3) art. 151 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez bezpodstawne oddalenie skargi na podstawie wadliwego i nic wynikającego z akt postępowania administracyjnego uznania przez sąd administracyjny, iż droga oznaczona jako działka nr [...] z obrębu [...] nie leży w obrębie pasa drogowego ulicy C., b) naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) tj. art. 151 p.p.s.a, w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu wbrew jego treści, że przepis ten dla wywołania skutku wywłaszczeniowego w stosunku do nieruchomości pozostających w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiących ich własności, a zajętych pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r., wymaga objęcia drogi, przy której położona jest taka nieruchomość, uchwalą wojewódzkiej rady narodowej - o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 1998 r. - w sprawie zaliczenia tej drogi do odpowiedniej kategorii dróg publicznych; Na podstawie wyżej wymienionych zarzutów Skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w/w wyroku całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, 3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącej. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy poddanej pod rozstrzygnięcie sądu kasacyjnego. Pismem z [...] grudnia 2005 r. Skarżąca wystąpiła w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 ze zm. dalej: "ustawa z 13 października 1998 r.") o potwierdzenie nabycia przez gminę - miasto W., prawa własności terenu położonego w granicach działki nr [...] z obrębu [...] w W. Wojewoda Mazowiecki (Wojewoda) decyzją z [...] kwietnia 2023 r. odmówił stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez gminę - miasto W., prawa własności ww. nieruchomości, a następnie po rozpatrzeniu odwołania Minister decyzją z [...] czerwca 2024 r. nr [...] podzielił ustalenia organu I instancji. Zdaniem Ministra organ wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby działka nr [...] była 31 grudnia 1998 r. zajęta pod fragment drogi publicznej. Zdaniem Ministra brak nadania drodze kategorii drogi publicznej jest wystarczający do stwierdzenia, że nie jest możliwe przejęcie prawa własności nieruchomości zajętej pod tą drogę w trybie ww. art. 73 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku podzielił argumentację organów podkreślając, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie została pełniona jedna z przesłanek - zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną - których kumulatywne spełnienie jest warunkiem koniecznym nabycia własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego w trybie art. 73 cytowanej ustawy. Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej wskazać należy, że istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do twierdzenia, że z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. nie wynika, że warunkiem koniecznym dla wywołania skutku wywłaszczeniowego w stosunku do nieruchomości pozostających w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiących ich własności, a zajętych pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r., jest objęcie drogi, przy której położona jest taka nieruchomość, uchwałą wojewódzkiej rady narodowej, o której mowa w art. 7 ust. 2 w z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 z późn. zm., dalej "u.d.p.") brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 1998 r., w sprawie zaliczenia tej drogi do odpowiedniej kategorii dróg publicznych. W konsekwencji strona skarżąca kasacyjnie uważa, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ zaniechał wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. W rozpoznawanej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania mają charakter wtórny, bowiem ich zasadność uzależniona jest od oceny naruszenia prawa materialnego, to jest art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Sposób interpretacji prawa materialnego wyznacza bowiem kierunek prowadzonego postępowania dowodowego i w konsekwencji dokonywanych ustaleń. Jeżeli źródłem wadliwego dokonania ustaleń w wyniku źle przeprowadzonego postępowania jest błędna wykładnia prawa materialnego, to Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności powinien ocenić zarzut dokonania błędnej wykładni prawa materialnego. Mając na uwadze, że dla rozpatrzenia wniosku złożonego na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. decydujący był stan faktyczny i prawny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., rozważania dotyczące omawianej kwestii należy rozpocząć od analizy obowiązującego w tej dacie stanu prawnego, który zawierał regulacje dotyczące dróg publicznych. Artykuł 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. stanowi podstawę wywłaszczenia nieruchomości objętej jego działaniem i jako taki w związku z ochroną prawa własności wynikającą z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, musi podlegać wykładni ścisłej. Przepis ten stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przepis ten określa przesłanki nabycia prawa własności nieruchomości z mocy prawa. Przy czym do skutecznego nabycia niezbędne jest łączne spełnienie tych przesłanek. Zatem dla zastosowania tego przepisu konieczne jest, aby określona nieruchomość lub jej część pozostawała we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiąc jednak ich własności. Ponadto, na nieruchomości lub na jej części musi być urządzona droga publiczna. Przy czym o tym, jaka część nieruchomości zajęta była pod drogę publiczną, rozstrzyga stan urządzenia tej drogi na dzień 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. Pojęcie władania nieruchomością nie zostało ustawowo zdefiniowane, stąd też w razie wątpliwości zasadne jest odwołanie się do orzecznictwa. Należy wskazać, że w wielu orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał wprost, że pojęcie władania nieruchomością oznacza pozostawienie jej w faktycznym władztwie Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Ustawodawca konstruując tę przesłankę nabycia prawa własności przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego odwołał się do stanów faktycznych, a nie prawnych. Dla spełnienia się przesłanki władztwa nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu kodeksu cywilnego), a jedynie wykazanie faktycznego władania nią. Ustawodawca nie związał bowiem skutków nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z jej posiadaniem opartym wyłącznie na jakiejkolwiek umowie, lecz odniósł się do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności publicznej. Na takie rozumienie art. 73 wskazał także Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 14 marca 2000 r., sygn. akt P. 5/99 (OTK ZU 2000, nr 2, poz. 60). Z kolei zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem sądowoadministracyjnym zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. wyrok NSA z 8 kwietnia 2026 r., I OSK 965/23). Należy przy tym wyjaśnić, że ustawa z 13 października 1998 r. nie zawiera definicji drogi publicznej. Regulacje dotyczące dróg publicznych zawarte są natomiast w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm., dalej "u.d.p."). W świetle tych regulacji - według stanu prawnego obowiązującego w dniu 31 grudnia 1998 r. – zgodnie z art. 1 u.d.p., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub w innych przepisach szczególnych. Jednocześnie ustawodawca podzielił drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej na cztery kategorie dróg: krajowe, wojewódzkie, gminne oraz lokalne miejskie i zakładowe (art. 2 ust. 1 pkt 1-4 ww. ustawy). Ponadto powyższa ustawa w precyzyjny sposób określa także tryb zaliczenia drogi do określonej kategorii. Zaliczenie do kategorii drogi krajowej następowało w drodze uchwały Rady Ministrów na wniosek Ministra Komunikacji, przedłożony w porozumieniu z Ministrami Administracji i Gospodarki Przestrzennej oraz Obrony Narodowej i po zasięgnięciu opinii właściwych wojewódzkich rad narodowych (art. 5 ust. 2). Z kolei zaliczenie drogi do kategorii dróg wojewódzkich - z zastrzeżeniem art. 10 ust. 3 - następowało w drodze rozporządzenia Ministrów Komunikacji oraz Administracji i Gospodarki Przestrzennej po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego (art. 7 ust. 2). Z kolei zaliczenie drogi do kategorii dróg zakładowych następowało w drodze uchwały właściwej rady narodowej stopnia podstawowego, podjętej na wniosek lub po zasięgnięciu opinii jednostek gospodarki uspołecznionej i innych jednostek organizacyjnych korzystających z tych dróg (art. 8 ust. 2). Wymaga także podkreślenia, że uchwały rad narodowych w sprawie zaliczenia dróg do poszczególnych kategorii podlegały ogłoszeniu w wojewódzkich dziennikach urzędowych (art. 9). Jak zatem wynika z przedstawionych regulacji, w stanie prawnym obowiązującym 31 grudnia 1998 r. dla uzyskania statusu drogi publicznej niezbędne było zaliczenie jej do określonej kategorii w sposób określony w ustawie o drogach publicznych, co mogło nastąpić jedynie po tym, gdy droga została faktycznie urządzona. Jeżeli nawet doszło do faktycznego urządzenia drogi, ale nie doszło do zaliczenia jej do jednej z kategorii dróg publicznych, to nie można przyjmować, że nieruchomość została zajęta pod drogę publiczną. Wyjaśnić również należy, że przewidziany w art. 2a u.p.d., wymóg, aby drogi zaliczone do określonej kategorii dróg publicznych znajdowały się wyłącznie na nieruchomościach stanowiących własność właściwych jednostek samorządu terytorialnego, odnosi się do dróg nowopowstających (od 1999 r.), kiedy to właściwą uchwałę o zaliczeniu drogi do danej kategorii dróg publicznych winno poprzedzać nabycie przez jednostkę samorządu terytorialnego własności nieruchomości przeznaczonej pod drogę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2441/10; 10 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 363/22). Konkludując należy wskazać, że jeżeli przed 1 stycznia 1999 r. nie doszło do zaliczenia drogi do określonej kategorii dróg publicznych w sposób określony w ustawie o drogach publicznych, to nie została spełniona przesłanka zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., jaką jest zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną. Należy podkreślić, że przesłanka ta nie jest spełniona także wówczas, gdy na nieruchomości została urządzona ogólnodostępna droga, ale droga taka nie uzyskała statusu drogi publicznej przed 1 stycznia 1999 r. Niewątpliwie urządzenie ogólnodostępnej drogi na nieruchomości niestanowiącej własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego może zostać uznane za ingerencję w prawo własności poprzez to, że służy ona celom publicznym, a nie celom właściciela nieruchomości. Jakkolwiek stosownie do wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu z 6 listopada 2007 r. nr 22531/05 w sprawie Bugajny i inni przeciwko Polsce, kwalifikacji drogi publicznej należy dokonywać przy uwzględnieniu jej funkcji i ogólnej dostępności a nie poprzez formalistyczne kryterium zakwalifikowania do jednej z kategorii dróg publicznych, to nie oznacza to jednak, że tryb określony w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. może być wykorzystywany także w sprawie, w której doszło do faktycznego urządzenia drogi ogólnodostępnej na nieruchomości niestanowiącej własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać na ustalenia organów, zgodnie z którymi sporna działka nr [...] znajdowała się poza pasem drogowym ul. C. i nie była udostępniana publicznie. Z ustaleń tych wynikało również, że ul. C. nie została objęta uchwałą nr 245 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urzęd. Woj. Stołecznego Warszawskiego nr 17 z dnia 1 sierpnia 1988 r.). Skarżąca kasacyjnie twierdziła, że z położenia spornej działki w stosunku do ul. C. wynika, że stanowiła ona element pasa drogowego i jako taka była zajęta 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną. Odnosząc się do tej argumentacji wskazać należy, że strona Skarżąca poza odwołaniem się do argumentu dotyczącego położenia spornej działki nie przedstawiła żadnego dowodu pozwalającego na przyjęcie, że rzeczywiście w 31 grudnia 1998 r. sporna działka stanowiła element pasa drogowego i to pasa drogowego drogi publicznej we wskazanym wyżej rozumieniu, to jest drogi zaliczonej stosowną uchwałą do odpowiedniej kategorii dróg publicznych. Wyjaśnić również należy, że autor skargi kasacyjnej odczytał normę prawną - art. 2 ust. 2 u.d.p. w jej literalnym brzmieniu, jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana literalna interpretacja tego przepisu nie daje się pogodzić z pozostałymi unormowaniami wskazanej ustawy. Nie można bowiem pominąć regulacji wyżej wskazanych, a dotyczących procedury zaliczania drogi publicznej do określonej kategorii. Niezbędna jest wykładnia systemowa i funkcjonalna przepisów ustawy o drogach publicznych, określających pewien porządek prawny uzyskiwania statusu drogi publicznej. W orzecznictwie i doktrynie aprobowane jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że właściwe stosowanie prawa nie może ograniczać się wyłącznie do stosowania literalnej wykładni. Wykładnia gramatyczna jest tylko jednym ze sposobów wykładni przepisu i powinna być uzupełniana w zależności od charakteru regulacji wykładnią systemową, funkcjonalną oraz celowościową. Wykładnia systemowa opiera się na założeniu, że prawo powinno być spójną, niesprzeczną wewnętrznie całością, a pojedyncze przepisy nie powinny naruszać tego porządku. Analiza danego przepisu powinna obejmować jego związek z innymi przepisami danej ustawy. Wykładnia danego przepisu powinna być dokonywana na podstawie całokształtu obowiązujących przepisów, a nie na podstawie jednego przepisu w oderwaniu od innych. Literalne odczytanie przepisu art. 2 ust. 2 u.d.p. i wywiedziony wniosek, że ulica (droga) położona w ciągu drogi publicznej ma taką samą kategorię, co ta droga, bez potrzeby przeprowadzania procedury zaliczenia do określonej kategorii dróg, pozostaje w sprzeczności z pozostałymi regulacjami ustawy, a także wprowadza możliwość różnych zbędnych interpretacji. Nawet przy odczytaniu normy art. 2 ust. 2 u.d.p. w ten sposób, że chodzi o ulicę, która wraz z drogą publiczną tworzy pewien ciąg komunikacyjny, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dla uzyskania statusu drogi publicznej określonej kategorii musi być zachowana procedura zaliczenia drogi opisana powyżej. W tym też znaczeniu ustawodawca użył pojęcia drogi publicznej w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Stanowisko to koresponduje z utrwalonym już orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2019 r., I OSK 1797/18, i przywołane w nim orzecznictwo). Podsumowując, Sąd I instancji nie naruszył art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. poprzez jego błędną wykładnię uznając, że przepis ten wymaga objęcia drogi, przy której położona jest przedmiotowa działka, uchwałą wojewódzkiej rady narodowej – o której mowa w art. 7 ust. 2 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym na 31 grudnia 1998 r. – w sprawie zaliczenia tej drogi do odpowiedniej kategorii dróg publicznych. Tym samym zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 u.d.p. poprzez jego niezastosowanie nie jest zasadny. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na tezie, że Sąd I instancji naruszył art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. poprzez jego błędną wykładnię. Skoro teza ta okazała się niezasadna, to w konsekwencji należy uznać, że Sąd I instancji przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i nie dopatrując się w zaskarżonej decyzji, ani w poprzedzającym ją postępowaniu administracyjnym naruszeń prawa, które uzasadniałyby jej wyeliminowanie z obrotu, nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.