I OSK 864/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S., S. S., M. S., D. C. i S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 1021/19 w sprawie ze skargi Z. S., S. S., M. S., D. C. i S. S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia 31 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie na rzecz Z. S., S. S., M. S., D. C. i S. S. solidarnie kwotę 594 (pięćset dziewięćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 1021/19, na skutek skargi kasacyjnej Z.S., S.S., M.S., D.C. i S.S.1, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2019 r. i oddalił skargę Z.S., S.S., M.S., D.C., S.S.1 na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 lipca 2019 r. w przedmiocie ewidencji gruntów. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Z.S. i S.S. zgłosili zarzuty do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie ewidencyjnym obrębu Z., jednostka ewidencyjna P. Decyzją z dnia 8 maja 2019 r. Starosta Tatrzański orzekł o: 1) umorzeniu postępowania administracyjnego w zakresie zarzutu zgłoszonego do danych zawartych w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym obrębu Z., jednostka ewidencyjna P., wpisanym do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Z. w dniu 14 sierpnia 2015 r. za numerem P.1217.2015.1245, w przedmiocie przebiegu granic działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] na odcinkach z działkami ewidencyjnymi nr [...], [...], [...], [...] i [...], oraz granicy działki ewidencyjnej nr [...] na odcinkach z działką ewidencyjną nr [...]; 2) uwzględnieniu zarzutu zgłoszonego do danych zawartych w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym obrębu Z., jednostka ewidencyjna P., wpisanym do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Z. w dniu 14 sierpnia 2015 r. za numerem P.1217.2015.1245 oraz utrzymaniu danych ewidencyjnych operatu ewidencji gruntów i budynków obr. Z., jednostka ewidencyjna P., w przedmiocie przebiegu granicy działki ewidencyjnej nr [...] na odcinkach z działkami ewidencyjnymi nr [...] i [...] w zgodności z opracowaniem geodezyjno-kartograficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji, tj. dokumentacją zawierającą wykaz współrzędnych punktów granicznych oraz mapę "Wyrys z mapy ewidencyjnej skala 1:000", które geodeta uprawniony mgr inż. A.M. sporządziła w ramach operatu technicznego, wpisanego do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Z., w dniu 5 kwietnia 2019 r. za nr P. 1217.2019.645. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Z.S., S.S., M.S., D.C. i S.S.1. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 31 lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując że Starosta Tatrzański prawidłowo zarejestrował w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu Z. stan aktualny wynikający z dokumentów które mogą stanowić podstawę wpisu w przedmiocie przebiegu granic działek nr [...], [...] i [...] z działkami sąsiednimi nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] i w tym zakresie zasadnie umorzył postępowanie w sprawie zgłoszonych zarzutów do zmodernizowanych danych. Odnosząc się z kolei do zarzutów przebiegu granicy pomiędzy działkami D.C. i M.S. oraz S.S. s. S., tj. nr [...] i [...], organ odwoławczy podkreślił, że zainteresowani mieli możliwość złożenia oświadczeń, co do jej przebiegu podczas czynności ustalenia jakie miały miejsce w dniu 16 listopada 2018 r., jednak z powyższego nie skorzystali, tylko odmówili podpisania protokołu. To właśnie na gruncie, podczas dokonywania czynności ustalania jest odpowiedni czas na wskazanie przez zainteresowanych przebiegu granicy, skarżący nie skorzystali z tych możliwości i swojego prawa. Wobec braku wskazań przez zainteresowanych informacji o przebiegu granic wykonawca ustalił przebieg granic wyłącznie na podstawie dokumentów pozyskanych z zasobu a wyniki prac zawarł w operacie technicznym nr P. 1217.2019.645 włączonym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Porównując przebieg ww. granic przedstawiony na mapie ewidencyjnej w skali 1:2880 sprzed modernizacji z ich przebiegiem ujawnionym w operacie opisowo-kartograficznym, organ stwierdził, że są one zgodne w granicach dokładności map. Odnosząc się do załączonej przez skarżących do pisma z dnia 23 lipca 2019 r. analizy przebiegu granic sporządzonej przez geodetę S.W., zwrócono uwagę, iż opracowanie to nie jest dokumentem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a zatem nie może stanowić podstawy do ujawnienia przebiegu granic działek ewidencyjnych w ewidencji gruntów i budynków. Pomijając powyższe organ zauważył, że przedstawiona na tej mapie granica pomiędzy działkami nr [...] a [...] z operatu podziałowego (kolorem czerwonym) pokrywa się z granicą przedstawioną kolorem zielonym tj. wg mapy zmodernizowanej. Reasumując stwierdzono, że organ l instancji zasadnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w oparciu o całokształt materiału dowodowego orzekł o uwzględnieniu zarzutów w części dotyczącej przebiegu granicy działki nr [...] z działkami nr [...] i [...]. Skargę na ww. decyzję wnieśli Z.S, S.S., M.S., D.C. i S.S. s. S. zarzucając m.in. naruszenie: 1) art. 105 §1 i 2 k.p.a.; 2) art. 24 ust. 2b pkt 1 oraz art. 24a ust. 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne; 3) art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.; 4) art. 138 § 2 k.p.a. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na ww. decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 lipca 2019 r. Wyrok ten został wydany w sytuacji, gdy w sentencji wyroku pominięto imiona i nazwiska skarżących S.S., M.S., D.C. i S.S. s. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpoznając sprawę wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r. uchylił swój zaskarżony skargą kasacyjną wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r. i ponownie oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd, odwołując się do przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393) stwierdził, że w ramach prac modernizacyjnych przebieg granic działek nr [...], [...] i [...] stanowiących wówczas jedną nieruchomość, z działkami sąsiednimi został wykazany na podstawie operatu nr P.1217.2008.64 dotyczącego podziałów nieruchomości w związku z regulacją drogi gminnej oraz operatu nr P.1217.2013.228 sporządzonego na potrzeby postępowania rozgraniczeniowego ww. działek. Skutkiem powyższego było obliczenie przez wykonawcę prac modernizacyjnych powierzchni działek oraz sporządzenie wykazów zmian danych ewidencyjnych. Wynika z nich, że działka nr [...] zmieniła powierzchnię z 0,0196ha na 0,0170ha, działka nr [...] z 0,0585ha na 0,0615ha, działka nr [...] z 0,0469ha na 0,0556ha. Dane te zgodnie z obowiązującymi przepisami stały się danymi ewidencji gruntów i budynków i zostały ujawnione w dniu 18 lipca 2015 r. w bazie danych ewidencyjnych. Zauważono przy tym, że Sąd Rejonowy w Zakopanem l Wydział Cywilny Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt l Ns 1001/13 orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości. Postanowieniem tym Sąd ustalił przebieg granic działek nr [...], [...] i [...] na odcinkach z działkami nr [...], [...], [...], [...], a więc w późniejszym czasie niż miała miejsce modernizacja. Wskazane postanowienie Sądu uzyskało walor prawomocności z dniem 4 listopada 2016 r., natomiast w dniu 26 maja 2017 Starosta Tatrzański, działając na podstawie art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. b i c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dokonał z urzędu w trybie czynności materialno-technicznej, aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków zgodnie z prawomocnym postanowieniem o rozgraniczeniu z dnia 14 czerwca 20216 r. sygn. akt l Ns 1001/13 i operatem P.1217.2016.241. W ocenie Sądu przebieg granic ujawniony w bazie danych ewidencyjnych jest zgodny z ww. prawomocnym orzeczeniem Sądu i operatem P.1217.2016.241, z kolei w odniesieniu do granicy z działką nr [...] jest zgodny z ostateczną decyzją administracyjną z dnia 13 stycznia 2011 r., operatem podziałowym P.1217.2008.64 i operatem P.1217.2016.241. Powyższa aktualizacja nastąpiła na podstawie między innymi prawomocnych orzeczeń sądu oraz ostatecznych decyzji administracyjnych. Tym samym zarzuty skargi dotyczące przebiegu granic objętych rozgraniczeniem są pozbawione podstawy prawnej. Przebieg granic ujawniony w bazie danych ewidencyjnych jest zgodny z powołanym wyżej prawomocnym orzeczeniem Sądu i operatem P.1217.2016.241, z kolei w odniesieniu do granicy z działką nr [...] jest zgodny z ostateczną decyzją administracyjną z dnia 13 stycznia 2011 r. oraz operatem podziałowym P.1217.2008.64 i operatem P.1217.2016.241. Odnosząc się do zarzutu skarżących jakoby organy orzekające w sprawie oparły się na dowolnie zebranych dokumentach Sąd wskazał, że rozgraniczenie to zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem sądowym Sądu Rejonowego w Zakopanem l Wydział Cywilny sygn. akt l Ns 1001/13, a podstawą rozstrzygnięcia była opinia mgr inż. B.H., której wyniki zostały zawarte w operacie P.1217.2016.241. Zatem powyższe zarzuty są bezzasadne, bowiem dane ujawnione w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu Z. zostały ujawnione na podstawie ww. operatu i orzeczenia a nie operatu geodety T.R.. Z kolei do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] a [...] szczegółowo odniósł się Starosta w decyzji i wyjaśnił, że granica ta ma charakter granicy prawnej, gdyż jest granicą wynikającą z podziału w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne. Na mocy decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2011 r. działka nr [...] stała się własnością Gminy P., a co za tym idzie jej stan prawny jest jasny, jak również granica podziałowa pomiędzy tymi działkami wynikająca z operatu P.1217.2008.64. W ocenie Sądu spór zaistniały w rozstrzyganej sprawie jest de facto sporem o przebieg granicy nie dotyczy prawidłowości działań podjętych przez organy geodezyjne w toku rozpoznania zarzutów skarżących do danych ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym. Przeprowadzona modernizacja ewidencji nie miała prawotwórczego charakteru i nie rozstrzygnięto w jej toku sporu granicznego. Temu celowi winno służyć postępowanie rozgraniczeniowe. Dla rozstrzygnięcia sporów granicznych właściwe jest bowiem postępowanie rozgraniczeniowe, o czym skarżący wiedzą bowiem inicjowali takie postępowania. Na marginesie wskazano, że opracowanie przedstawione przez skarżącą na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. nie mogło być podstawą do kwestionowania zasadności przyjętego przez organy administracyjne stanowiska. Stwierdzić bowiem należy, że niniejszy dokument został wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem P.1217.2019.2583 w dniu 4 grudnia 2019 r. Z powyższego, zdaniem Sądu wynika, że organy nie miały możliwości zapoznania się z nim, a tym bardziej orzekania na jego podstawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący, zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r. poz. 393) poprzez jego błędne zastosowanie wyrażające się w przekonaniu, że dokonanie modernizacji było możliwe na podstawie dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, podczas gdy zawarte w niej dane były nieprawidłowe i koniecznym było dokonanie terenowych pomiarów z ustaleniem granic na gruncie, a w przypadku sporu dokonanie modernizacji na podstawie stanu posiadania na gruncie; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy skarżący wykazali, że: a) postępowania prowadzone przez organy administracji I i II instancji dotknięte były wadami wywołanymi naruszeniem art. 7 i 77 §1 k.p.a., które to wady uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, w konsekwencji czego doszło do nieprawidłowego wskazania granic w wyniku przeprowadzonej modernizacji; b) organy postępowania w sposób nieprawidłowy przyjęły, że dane objęte modernizacją w zakresie przedmiotowych działek nr [...], [...], [...] i [...] ujawnione zostały prawidłowo zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy ich wykonanie nastąpiło w sposób całkowicie dowolny, tj. na skutek dokonania transformacji współrzędnych do układu 2000, w następstwie czego wcześniejsze współrzędne z układu "1965" uznano za niewiarygodne, chociaż były podstawą granic i operatu z 2008 r. - co miało istotny wpływ na treść wydawanych rozstrzygnięć; c) organy postępowania dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 39 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego niezastosowanie i § 39 ust 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego zastosowanie, w następstwie czego zaniechano ustalenia przebiegu granic ewidencyjnych na podstawie zgodnych oświadczeń stron, a tym samym poprzez błędne zastosowanie przepisu podjęto decyzję o umorzeniu postępowania. Mając na uwadze powyższe skarżący kasacyjnie wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie; 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych; 3) rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego wskazano na naruszenie § 36 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego błędne zastosowanie wyrażające się w przekonaniu, że dokonanie modernizacji było możliwe na podstawie dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, podczas gdy zawarte w niej dane były nieprawidłowe, a także naruszenie § 39 ust. 1 powołanego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i § 39 ust.3 poprzez jego zastosowanie. W zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano na naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. które uniemożliwiało prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, wskazano, że organy nieprawidłowo przyjęły dane objęte modernizacją w zakresie działek nr [...], [...], [...], [...]. Nadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób nieprawidłowy przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. Odnosząc się do powyższych zarzutów skargi kasacyjnej to w pierwszej kolejności zauważyć należy, że nie zostały one do końca sformułowane zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 174 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a., albowiem wskazanie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób nieprawidłowy z naruszeniem przepisów postępowania w tym art. 141 § 4 p.p.s.a. przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji nie zawarte zostało w zarzutach skargi kasacyjnej lecz w jej uzasadnieniu, to naruszenie tego przepisu w okolicznościach niniejszej sprawy ma istotne i podstawowe znaczenie. Powołany artykuł 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten określa zatem niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Wskazuje on w swej treści na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku: opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia zaskarżonego do sądu administracyjnego, prezentacje stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmującą w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 986/09 oraz z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13). W judykaturze przyjmuje się, uzasadnienie wyroku Sądu i instancji, które nie pozwala na odtworzenie i poznanie motywów stanowiska Sądu I instancji, a w konsekwencji powoduje, że kontrola zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny jest niemożliwa narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. w takim stopniu, iż może stanowić samodzielną podstawę uwzględnienia skargi kasacyjnej. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 31 lipca 2019 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty Tatrzańskiego z dnia 8 maja 2019 r. w sprawie rozpoznania zarzutów zgłoszonych do danych ewidencyjnych operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Decyzją z dnia 8 maja 2019 r. Starosta Tatrzański orzekł o: w pkt 1 umorzeniu postępowaniu administracyjnego w zakresie zarzutów zgłoszonych do danych zawartych w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym w przedmiocie przebiegu granic działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] na odcinkach z działkami ewidencyjnymi nr [...], [...], [...], [...] i [...], jak wynika bowiem z uzasadniania Sąd Rejonowy w Zakopanem postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt I Ns 1001/13 orzekł o rozgraniczeniu i ustalił przebieg granic pomiędzy powyższymi działkami, a więc w późniejszym czasie niż miała miejsce modernizacja. W pkt 1 decyzji umorzono również postępowanie odnośnie granicy działki nr [...] i działki nr [...]. Natomiast w pkt 2 decyzji orzeczono o uwzględnieniu zarzutu zgłoszonego do danych zawartych w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym w przedmiocie przebiegu granicy działki ewidencyjnej nr [...] na odcinkach z działkami ewidencyjnymi nr [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji organ w sposób szczegółowy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1, a dotyczące dwóch różnych przypadków umorzenia postępowania, bo dotyczące granic różnych działek i oparte o różne podstawy prawne umorzenia. W decyzji uzasadniono również pkt 2 decyzji, a więc rozstrzygnięcia dotyczącego granicy działki nr [...] z działkami nr [...] i [...]. Jak wynika z uzasadniania skargi kasacyjnej (podobnie ze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) przedmiotem sporu nie jest zawarty w pkt 1 decyzji pierwszy przypadek umorzenia postępowania w sprawie zarzutów w związku z wydanym przez Sąd Rejonowy w Zakopanem postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. w sprawie rozgraniczenia. Ustalony w postępowaniu rozgraniczeniowym przebieg granic działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] na odcinkach z działkami ewidencyjnymi nr [...], [...], [...], [...] i [...] został wprowadzony do operatu ewidencyjnego i nie jest kwestionowany przez skarżących. Natomiast skarżący kwestionują rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 decyzji a dotyczące drugiego przypadku umorzenia postępowania, który dotyczy granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...], wskazując, że wprowadzone w zmodernizowanym operacie dane pozostają w sprzeczności z decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2011 r. wydaną na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. –Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872), na podstawie której stwierdzono, że działka nr [...] stała się własnością gminy P. Skarżący kasacyjnie kwestionują również rozstrzygniecie zawarte w pkt 2 decyzji, a dotyczące granicy działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...]. Natomiast w uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po przedstawieniu obszernej części historycznej sprawy, stanu prawnego dotyczącego ewidencji gruntów i budynków w tym postępowania modernizacyjnego (s. 1 do s. 17) przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji przede wszystkim wskazuje i podkreśla, że zarzuty dotyczące przebiegu granic objętych rozgraniczeniem są pozbawione podstawy prawnej, dane wprowadzone do ewidencji wynikają z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Zakopanem w sprawie rozgraniczenia, a podstawa rozstrzygnięcia była opinia biegłego B.H., której wyniki zawarte zostały w operacie P.1217.2016.241, stąd też zasadnie organ umorzył postępowanie w sprawie zarzutów. Jak wskazano wcześniej zawarte w pkt 1 decyzji orzeczenie o umorzeniu postępowania w związku z zakończonym postępowaniem rozgraniczeniowym nie jest kwestionowane przez skarżących kasacyjnie. Odnosząc się zaś do drugiego przypadku umorzenia postępowania zawartego w pkt 1 decyzji, a dotyczącego działek nr [...] i nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku s. 19 podaje: "Z kolei do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] a [...] szczegółowo odniósł się Starosta w decyzji i wyjaśnił, że granica ta ma charakter granicy prawnej, gdyż jest granica wynikająca z podziału w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne. Na mocy decyzji Wojewody Małopolskiego SN.IX.KKS.7721-1-9910 z dnia 13 stycznia 2011 r. działka nr [...] stała się własnością Gminy P., a co za tym idzie jej stan prawny jest jasny, jak również granica podziałowa pomiędzy tymi działkami wynikająca z operatu P.1217.2008.64." Przedstawiony fragment uzasadnienia dotyczący granicy pomiędzy działkami nr [...] a nr [...] stanowi całą wypowiedź Sądu odnośnie tych działek, podczas gdy ta granica jest przedmiotem sporu i jest kwestionowana przez skarżących kasacyjnie. Tymczasem Starosta w uzasadnieniu decyzji na s. 11 rzeczywiście w sposób szczegółowy odniósł się do granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] wskazując, że na dzień złożenia zarzutu do projektu opisowo-kartograficznego w postępowaniu modernizacyjnym zarzut dotyczący przebiegu granicy był zasadny. Wskazał, że wykonawca modernizacji dokonał analizy operatu P.1217.2008.64, podał, że współrzędne punktów w tym operacie pomiarowym przedstawione były w układzie współrzędnych "1965" wykonawca dokonał ich transformacji do układu współrzędnych "2000" a następnie włączył je do numerycznego opisu granic działek ewidencyjnych w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów i budynków. Organ w uzasadnieniu decyzji odnosił się również szczegółowo do punktu granicznego jaki przyjął wykonawca dla opisu granicy działki nr [...] z działką nr [...]. To krótkie i niepełne odwołanie się do podnoszonych w uzasadnieniu decyzji argumentów dotyczących prawidłowości ustaleń granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], a do których w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, że kontrola zaskarżonej decyzji w tym zakresie została przeprowadzona nieprawidłowo, brak odniesienia się w uzasadnieniu do powyższej kwestii powoduje, że kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niemożliwa. Jak wskazano wyżej drugim zagadaniem spornym, na które zwracają uwagę skarżący kasacyjnie jest przebieg granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] oraz działką nr [...] i [...], a więc rozstrzygniecie zawarte w pkt II decyzji Starosty. W decyzji Starosty szczegółowe uzasadnienie dotyczące pkt II, tj. granic pomiędzy wymienionymi wyżej działkami w tym podstawy prawnej w oparciu o którą doszło do ich ustalenia, a także podejmowanych czynności przez organ, zawarte jest na s. 12 do s. 17 uzasadniania decyzji, natomiast uzasadnienie wyroku nie zawiera żadnego odniesienia odnośnie granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] oraz działką nr [...], a więc co do rozstrzygnięcia zawartego w pkt II decyzji. Mając powyższe na uwadze, zasadnie skarżący kasacyjnie wskazali, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., a zakres tego naruszenia powoduje, że kontrola zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny jest niemożliwa. W takich okolicznościach niemożliwe jest odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd przeprowadzi prawidłową i pełna kontrolę zaskarżonej decyzji , co znajdzie uzasadnianie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.