I OSK 879/24

Dnia 12 września 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 września 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 2047/23 w sprawie ze skargi J. H. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2047/23 oddalił skargę J. H. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. orzeczeniem z dnia [...] lipca 1954 r. nr L.R1.IV/6/23/1/54 orzekło o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych w gromadzie K., w tym nieruchomości stanowiącej własność P. B. A. B., będąca spadkobierczynią P. B., wnioskiem z 10 czerwca 2003 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] lipca 1954 r. w części dotyczącej przejęcia nieruchomości stanowiącej własność P. B. Do postępowania, w miejsce zmarłej 8 lutego 2017 r. A. B., wstąpiły jej córka J.H. oraz wnuczki: M.H., A. W. i I. H. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] stwierdził nieważność orzeczenia z [...] lipca 1954 r. w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność P. B., z uwagi na wskazanie w nim tylko ogólnej powierzchni przejmowanych gruntów (726 ha), bez opisu konkretnych działek gruntów, to jest brak określenia przedmiotu przejęcia, a więc brak istoty rozstrzygnięcia. Od powyższej decyzji odwołał się Skarb Państwa – Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając Wojewodzie Małopolskiemu naruszenie przepisów postępowania polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] uchylił ww. decyzję Wojewody Małopolskiego i odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lipca 1954 r. w części dotyczącej przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w gromadzie K., stanowiącej w dacie przejęcia własność P. B., wymienionego wśród osób objętych akcją przesiedleńczą na Ziemie Zachodnie. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew stanowisku Wojewody Małopolskiego wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2019 r., ogólnikowość sentencji orzeczenia z dnia [...] lipca 1954 r. nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a zatem nie było podstaw do stwierdzenia nieważności tego orzeczenia. Skargę na powyższą decyzję wniosła J. H. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 marca 2022 r., I SA/Wa 1310/21 po rozpoznaniu powyższej skargi uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia. Sąd I instancji uznał wówczas, że skarga podlega uwzględnieniu, jednak z innych powodów niż w niej podniesione, bowiem z akt sprawy nie wynika, aby inicjujące postępowanie odwoławcze przed organem nadzoru Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł., działające jako statio fisci Skarbu Państwa, posiadały tytuł prawnorzeczowy do spornej nieruchomości i posiadały interes prawny do wniesienia odwołania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarb Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 października 2023 r., I OSK 1456/22 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, nie podzielając stanowiska Sądu I instancji, że w aktach sprawy nie ma dokumentów, z którymi ustawodawca wiąże skutek ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Z wykazu zmian gruntowych wynika bowiem, że działki stanowiące własność P. B. stanowiły własność Skarbu Państwa – Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. i zostały uregulowane w księdze wieczystej KW nr [...]. Informacje o własności Skarbu Państwa wobec powyższych działek i pozostawaniu ich w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwa Ł. potwierdza wypis uproszczony z rejestru gruntów wydany przez Starostwo Powiatowe w G. według stanu na dzień 14 kwietnia 2003 r. To zaś wskazuje, że Skarb Państwa – reprezentowany przez Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. ma interes prawny, jako właściciel nieruchomości położonych w miejscowości K., w skład których wchodzą m.in. dawne parcele objęte Lwh 26 i Lwh 76 gm. kat. K. i tym samym ma interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważność orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lipca 1954 r. nr [...], w części dotyczącej przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w gromadzie K., stanowiącej w dacie przejęcia własność P. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, że jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i wskazał, że prawidłowo organy stwierdziły, iż nieruchomości położone w miejscowości K., stanowiące w chwili wydania decyzji o ich przejęciu na rzecz Skarbu Państwa własność P. B., nie zostały przejęte z rażącym naruszeniem obowiązujących wówczas przepisów prawa. Z treści art. 1 ust. 1 dekretu z dnia z 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz.U.1949.46.339 ze zm.), dalej jako "dekret o przejęciu", wynika, iż wystarczającą przesłanką do wydania prawidłowego orzeczenia o przejęciu nieruchomości było ustalenie stanu faktycznego wskazującego, że właściciele nie władają swoją nieruchomością lub nie zamieszkują w miejscu jej położenia. Przy czym przepisy dekretu o przejęciu, przewidując uprawnienie Skarbu Państwa do przejęcia nieruchomości, nie wiązały tego uprawnienia z przyczynami utraty władania nieruchomością przez dotychczasowych właścicieli. Bez znaczenia więc dla rozstrzygnięcia sprawy przejęcia nieruchomości była okoliczność, że pozbawienie właścicieli władztwa nastąpiło z przyczyn od nich niezależnych. Sąd I instancji wskazał także, że kwestionowane orzeczenie zawierało osnowę, którą jest rozstrzygnięcie o przejściu na własność Państwa nieruchomości położonych w gromadzie K. o łącznej powierzchni 726 ha stanowiących własność osób w nim wymienionych. Jednocześnie orzeczenie z dnia [...] lipca 1954 r. bezsprzecznie zostało wprowadzone do obrotu prawnego, nadawało się bowiem do wykonania, skoro Państwo skutecznie odjęło własność gospodarstwa rolnego, uprzednio należącego do P. B., a własność Skarbu Państwa została ujawniona w księdze wieczystej. Przy czym nie było szczegółowego wymogu wyrażonego w dekrecie o przejęciu co do opisu mienia. Co więcej, dekret o przejęciu nie wspominał nawet o danych katastralnych, zatem osnowa kwestionowanego orzeczenia z dnia [...] lipca 1954 r. niekoniecznie musiała operować danymi ewidencyjnymi, a wobec tego osnowa powołanej decyzji nacjonalizacyjnej niewątpliwie w sposób dostateczny identyfikowała przedmiot przejęcia, którym było m.in. gospodarstwo rolne stanowiące uprzednio własność P.B. położone w gromadzie K., powiat g. Powiat ten wchodził w skład pasa granicznego, wobec tego przesłanka lokalizacyjna została spełniona. Ponadto – ponad wszelką wątpliwość – nieruchomość będąca dawną własnością P. B. nie pozostawała w faktycznym jego władaniu w chwili wydania decyzji o przejęciu nieruchomości. Sąd I instancji w konsekwencji stwierdził, że przy wydawaniu orzeczenia z dnia [...] lipca 1954 r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa, jak również brak było podstaw do przyjęcia, że zaistniała inna podstawa nieważnościowa, o której stanowi art. 156 § 1 k.p.a., która przemawiałaby za stwierdzeniem nieważności kwestionowanego orzeczenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła J. H., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 1, 2, 3 i 4 dekretu o przejęciu i w związku z art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz.U.1928.36.341 ze zm.), dalej jako "r.p.a.", przez błędną odmowę jego zastosowania na skutek niewłaściwego uznania, że opis przejmowanego mienia P. B. i innych osób w miejscowości K. wskazany w orzeczeniu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lipca 1954 r. pomimo tego, że jest ogólny, to sam w sobie nie przesądza o naruszeniu w sposób rażący art. 75 ust. 1 r.p.a. w związku z art. 1, 2, 3 i 4 dekretu o przejęciu; b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 września 1950 r. w sprawie sposobu określania przejmowanych na własność Państwa nieruchomości ziemskich w razie, gdy ich granice zostały zatarte, oraz trybu postępowania w przypadku, gdy właściciel nieruchomości jest nieznany (Dz.U.1950.45.416), dalej jako "rozporządzenie", przez brak jakiegokolwiek odniesienia się przez Sąd I instancji odnośnie błędnych twierdzeń Ministra Rolnictwa, iż nie stanowiło rażącego naruszenia § 1 tego rozporządzenia nie zastosowanie go przy wydawaniu orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lipca 1954 r., w sytuacji gdy przywołane w orzeczeniu Prezydium przepisy nie wymieniały przepisów ww. rozporządzenia z dnia 16 września 1950 r.; c) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 1, art. 2, art. 3 i art. 4 dekretu o przejęciu przez błędną odmowę jego zastosowania na skutek niewłaściwego uznania, iż orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lipca 1954 r. nadawało się do wykonania i było podstawą założenia księgi wieczystej i wpisania jako właściciela Skarbu Państwa; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez niezastosowanie: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. i w związku z art. 1, 2, 3 i 4 dekretu o przejęciu oraz w związku z art. 75 ust. 1 r.p.a. i § 1 rozporządzenia i art. 151 p.p.s.a. polegającą na nieuzasadnionym oddaleniu skargi, pomimo iż zaskarżona decyzja narusza art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a.; b) art. 170 p.p.s.a. w sytuacji gdy wobec skarżonego orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lipca 1954 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia01 października 2001 r., IV SA 845/01 stwierdził już nieważność odnośnie innej osoby objętej tym orzeczeniem i w związku z tym, przy ocenie orzeczenia tego samego orzeczenia, odnośnie innych osób objętych tym orzeczeniem, nie można już przyjmować odmiennych twierdzeń co do zgodności z prawem. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Powyższe zarzuty zostały szerzej umotywowane. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwa Ł. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przechodząc do oceny zarzutów kasacyjnych wypada stwierdzić, iż przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Jakkolwiek w takiej sytuacji zasadą winno być rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów procesowych, to jednak z uwagi na to, iż zasadniczy zarzut kasacyjny podniesiony w ramach podstawy zaskarżenia z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. odnosi się do sposobu zastosowania norm, które autor kasacji uznaje za normy prawa materialnego i których nieprawidłowość zastosowania podnosi w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., ocenę zasadności kasacji wypada rozpocząć od zarzutów naruszenia prawa materialnego. Nie ulega wątpliwości, iż badane postępowanie toczyło się w trybie stwierdzenia nieważności, a więc w jednym z trybów nadzwyczajnych. Jako podstawy nieważności przywołane zastały przepisy art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. Wnioskowaną przez stronę podstawą stwierdzenia nieważności było zatem rażące naruszenie prawa (pkt 2) i trwała niewykonalność decyzji (pkt 5). Ugruntowane jest zapatrywanie, iż przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie w jakim kreuje przesłankę rażącego naruszenia prawa ma charakter blankietowy, przewidując skutek nieważności dla decyzji dotkniętej tego rodzaju kwalifikowaną wadą prawną. Przepis ten samodzielnie nie wywołuje skutku nieważności. Aby skutek ten mógł zastać stwierdzony konieczne jest wskazanie jaki przepis prawa został naruszony w sposób rażący. W skardze kasacyjnej jako naruszone rażąco zostały przywołane przepisy art. 1, art. 2, art. 3 i art. 4 dekretu o przejęciu. Jako dopełnienie tej normy wskazany został przepis art. 75 ust. 1 r.p.a. Tak skonstruowany zarzut kasacyjny uznać należy za sformułowany w sposób niestaranny z punktu widzenia wymagań art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Postawiony w owym przepisie wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Jeżeli przepis dzieli się na kilka jednostek redakcyjnej (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które – zdaniem autora skargi kasacyjnej – zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r., I OSK 2034/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jeżeli zatem art. 1 – 3 dekretu o przejęciu dzielą się na dwa paragrafy, zaś art. 4 na trzy paragrafy, a każdy z nich reguluje odrębne zagadnienia prawne, to zarzut kasacyjny rażącego naruszenia art. 1, art. 2, art. 3 i art. 4 dekretu o przejęciu, nie nadaje się do przeprowadzenia kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Należy także zauważyć, że brak wskazania konkretnych regulacji prawnych ww. dekretu o przejęciu nie może być sanowany przez normę dopełnienia, tj. prawidłowo przywołany art. 75 ust. 1 r.p.a. Do normy tej nie odwołuje się wprost żaden z ww. przepisów dekretu o przejęciu. Przepis art. 75 ust. 1 r.p.a. stanowi natomiast, iż każda decyzja powinna zawierać powołanie się na podstawę prawną, datę, osnowę decyzji, oznaczenie jej rodzaju, podpis władzy oraz wskazać, czy przysługuje od niej odwołanie czy skarga. Brak prawidłowego powiązania ww. przepisu r.p.a. z konkretnym przepisem lub przepisami dekretu o przejęciu nie pozwala potwierdzić trafności zarzutu naruszenia art. 75 ust. 1 r.p.a. w sposób rażący, tym bardziej, że badany zarzut kasacyjny nie wskazuje na pominięcie w orzeczeniu z dnia [...] lipca 1954 r. któregokolwiek z elementów decyzji wskazanych w powyższym przepisie r.p.a., a jednocześnie nie wskazuje przepisu, z którego wynikałaby konieczność opisania przejętego majątku w sposób istotnie odmienny od tego dokonanego w ww. orzeczeniu. Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 1, art. 2, art. 3 i art. 4 dekretu o przejęciu przez błędną odmowę jego zastosowania na skutek niewłaściwego uznania, iż orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia [...] lipca 1954 r. nadawało się do wykonania i było podstawą założenia księgi wieczystej i wpisania jako właściciela Skarbu Państwa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego generalnie przyjmuje się, że trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze (vide: wyrok NSA z dnia 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85, ONSA 1986/1/12; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2020, II OSK 1583/18; wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2021 r., II OSK 2626/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Nie stanowią natomiast powodu niewykonalności ani przeszkody ekonomiczne, ani finansowe albo trudności techniczne czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji (vide: wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1984 r., I SA 804/84, ONSA 1984/2/123; wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r., II OSK 590/07; wyrok NSA z dnia 2 września 2016 r., I OSK 698/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego też powodu wypada przede wszystkim zauważyć, że powiązane z zarzutem naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przepisy art. 1, art. 2, art. 3 i art. 4 dekretu o przejęciu nie spełniają wymogu przytoczenia podstaw zaskarżenia w rozumieniu art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na swą nieprecyzyjność, o czym była mowa powyżej. Dodatkowo wypada zauważyć, iż powyższe przepisy nie tylko nie określają charakteru zarzucanego kwalifikowanego naruszenia prawa, co wręcz do kwestii niewykonania orzeczenia z dnia [...] lipca 1954 r. nie odnoszą się. Należy natomiast podkreślić, iż w wyniku wydania przedmiotowego orzeczenia doszło do rzeczywistego przejęcia przez Skarb Państwa nieruchomości należącej do P. B. położonej w gromadzie K. Powyższe orzeczenie zostało wprowadzone do obrotu prawnego, a własność Skarbu Państwa została ujawniona w księdze wieczystej urządzonej dla przejętej nieruchomości. Okoliczności te nie były kwestionowane w toku niniejszego postępowania, a zaprzeczają one w sposób jednoznaczny zarzutowi trwałej niewykonalność przedmiotowego orzeczenia. Nie można także potwierdzić zasadności zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z § 1 rozporządzenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że regulacja owego rozporządzenia dotyczyła nieruchomości ziemskich o zatartych granicach. Przepis ten stanowił bowiem, iż przejmowane na własność Państwa nieruchomości ziemskie (ich części) w razie, gdy granice ich zostały zatarte, określa się w orzeczeniu przez opis granic zespołu gruntów, składających się na te nieruchomości, lub przez wymienienie nieruchomości o ustalonych granicach, które bezpośrednio otaczają ten zespół gruntów. Z okoliczności sprawy nie wynikało jednak aby granice nieruchomości ziemskiej P.B. zostały zatarte. Tak też zostało to przyjęte w zaskarżonym wyroku, stanowiąc podstawę wyrokowania w niniejszej sprawie. Powyższa okoliczność faktyczna nie była natomiast podważana w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a zatem brak jest podstaw do formułowania zarzutu naruszenia § 1 rozporządzenia, a tym bardziej naruszenia kwalifikowanego tegoż przepisu. Nietrafny jest zatem zarzut naruszenia przepisu wynikowego na gruncie postępowania sądowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. podnoszony w powiązaniu z zarzutami naruszenia 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 1, art. 2, art. 3 i art. 4 dekretu o przejęciu oraz art. 75 ust. 1 r.p.a.; art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 1, art. 2, art. 3 i art. 4 dekretu o przejęciu, a także art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z § 1 rozporządzenia. Nie można także potwierdzić zasadności zarzutu naruszenia art. 170 p.p.s.a. Z powyższego przepisu wynika, że prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego zawiera w sobie skutek powodujący związanie stron postępowania sądowoadministracyjnego, sądu administracyjnego, który je wydał, innych sądów, organów państwowych oraz pozostałych organów administracji publicznej, stanem prawnym utworzonym prawomocnym orzeczeniem. Natomiast inne osoby niż strony postępowania związane są prawomocnym orzeczeniem jedynie w przypadkach w ustawie przewidzianych. Przywołana w skardze kasacyjnej ocena prawna ww. orzeczenia z dnia [...] lipca 1954 r., wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2001 r., IV SA 845/01 zapadła w sprawie z wniosku spadkobierców M. z D. H., a więc innego podmiotu niż strony niniejszego postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi zatem tożsamość podmiotowa ze sprawą, w której zapadł powyższy wyrok. Wydany w tamtej sprawie wyrok wiąże zatem strony tamtego postępowania, w tym także przed innymi sądami i organami administracji publicznej. Powyższy wyrok i wyrażona nim ocena prawna nie wiążą natomiast, w sposób wskazany w art. 170 p.p.s.a., w innych sprawach administracyjnych, toczonych z udziałem innych stron postępowania (vide: T.Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, WK 2016, uwagi do art. 170). Prawomocne wyroki sądów administracyjnych nie mają bowiem skuteczności erga omnes, a jednocześnie skarga kasacyjna nie wskazuje na regulację prawną, z której wynikałaby rozszerzona skuteczność tegoż wyroku, obejmująca inne osoby niż strony postępowania. W tych warunkach zaniechanie powtórzenia oceny prawnej tyczącej kwestionowanego orzeczenia z dnia [...] lipca 1954 r., wyrażonej już wcześniej w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może być postrzegane jako naruszenie art. 170 p.p.s.a. Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Wniosek uczestnika postępowania – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. o zwrot kosztów postępowania, nie znajdował oparcia w przepisie art. 204 p.p.s.a. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.