I OSK 885/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego Dawid Nowotka po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1158/22 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 16 lutego 2022 r. nr DO.1.7614.536.2021.KW w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Finansów i Gospodarki na rzecz A.S. kwotę 1274 (jeden tysiąc dwieście siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej "Sądem I instancji", wyrokiem z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1158/22, oddalił skargę A.S., zwanej dalej "skarżącą" lub "skarżącą kasacyjnie, na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii, zwanego dalej "Ministrem", z dnia 16 lutego 2022 r., nr DO.1.7614.536.2021.KW, w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości. Decyzją z dnia 1 października 2021 r., nr 2812/2021, Wojewoda Mazowiecki stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Warszawa-[...] prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 49 m2. Opisaną wyżej decyzją z dnia 16 lutego 2022 r. Minister uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego, nr 2812/2021, z dnia 1 października 2021 r. i stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Warszawa-[...] prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,0049 ha, położonej w Warszawie, obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Stanowiła natomiast współwłasność A.S. i A.S1. Organ podkreślił również, że w dniu 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] zajęta była pod drogę publiczną, co ustalono na podstawie: - uchwały Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy Nr 245 z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie Miasta Stołecznego Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. St. Warszawskiego Nr 17, poz. 186), na mocy której została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich, - art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872), zwanej dalej "ustawą", na mocy którego przedmiotowa droga od dnia 1 stycznia 1999 r. stała się drogą gminną. Minister wyjaśnił również, że zajęcie działki nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną ustalono na podstawie mapy sytuacyjnej nieruchomości według wykazu powierzchni z wydzieleniem gruntu zajętego pod drogę publiczną według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., sporządzonej przez geodetę uprawnionego J.S., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 12 listopada 2010 r. pod nr 3.09.16-218/10. Wskazano, że nie ma znaczenia obecne usytuowanie płotu w granicach działki nr [...], albowiem w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 73 ustawy, organ bada stan faktyczny aktualny w dniu 31 grudnia 1998 r., natomiast fakt przestawienia (wybudowania) ogrodzenia po 2010 r. potwierdzili skarżący w odwołaniu od decyzji Wojewody Mazowieckiego nr 2812/2021 z dnia 1 października 2021 r. Minister wyjaśnił, że w dniu 31 grudnia 1998 r. nie istniała działka nr [...], jednakże z uwagi na zajęcie części działki nr [...] pod drogę publiczną we wskazanej dacie, koniecznym było wydzielenie części nieruchomości zajętej pod ul. [...], i nadanie jej nowego numeru. O tym zaś, że przedmiotowa nieruchomość (działka) pozostawała we władaniu publicznym świadczy według organu: zlecenie z dnia 26 maja 1995 r. zawarte pomiędzy Urzędem Gminy [...], a firmą E., obejmujące profilowanie nawierzchni gruntowej z nadaniem właściwych spadków w przekroju poprzecznym i podłużnym drogi oraz zagęszczenie przez wałowanie wraz z wykazem ulic objętych profilowaniem, w którym wymieniona jest ul. [...], protokół odbioru tych robót z dnia 7 czerwca 1995 r., protokół zdawczo-odbiorczy dokumentacji projektowej dla oświetlenia rejonu ul. [...] – [...] w Warszawie-[...] z dnia 7 kwietnia 1998 r., w którym wymieniona jest m.in. ul. [...], rachunek uproszczony nr 14/98 z dnia 8 kwietnia 1998 r. za wykonanie dokumentacji projektowej oświetlenia ulicznego m.in. w ul. [...], kosztorys modernizacji oświetlenia ulicznego, m.in. wzdłuż ulicy [...], z dnia 8 maja 1998 r. sprawozdanie z wykonania budżetu w Gminie Warszawa-[...] za 1998 r., z którego wynika, że na ul. [...] wykonywane były prace porządkowe, pismo Zastępcy Burmistrza z dnia 12 września 2011 r., w którym potwierdził władanie na dzień 31 grudnia 1998 r., przez Dzielnicę [...], gruntami zajętymi pod ul. [...] (dawna ul. [....]), w tym m.in. projektowaną działką nr [...]. Władanie polegało na stałej konserwacji gruntów nawierzchni ulicy (profilowanie), pracy w zakresie letniego i zimowego utrzymania nawierzchni oraz zainwestowaniu w budowę infrastruktury technicznej, tj. oświetlenia elektrycznego. Minister podkreślił również, że władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu, trudno bowiem uznać, że istnieje możliwość wykazania dokonywania czynności związanych z utrzymaniem danej drogi publicznej tylko w stosunku do konkretnych działek, resztą wydzielonych dopiero w toku postępowania. Oddalając skargę na decyzję Ministra, Sąd I instancji wskazał, że oczywiste jest, iż działka nr [...] powstała dopiero na potrzeby procedury komunalizacyjnej i nie istniała w końcu 1998 r., stanowiąc część działki nr [...], z której ją dopiero wydzielono stosownie do zajętości pasa drogowego w dacie istotnej z punktu widzenia zastosowania ustawy. Argument dotyczący nieistnienia w ewidencji gruntów i budynków działki określonej jako zajęta pod drogę publiczną w końcu 1998 r. jest więc całkowicie chybiony. Istotny jest areał gruntu zajęty pod pas drogi publicznej. W realiach tej sprawy, przy uwzględnieniu zgromadzonych dokumentów a także mapy geodezyjnej, proste negowanie ustaleń organu nie jest wystarczające do skutecznego zakwestionowania zaskarżonej decyzji. Kluczowe okazało się wybudowanie na części działki nr [...] w 1999 r. oświetlenia posadowionego na betonowych słupach. Jest to w realiach tej sprawy okoliczność przesądzająca o władztwie publicznoprawnym nad pasem gruntu przylegającym bezpośrednio do drogi publicznej. Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje, że to oświetlenie zostało wybudowane dopiero w 1999 r. skoro przygotowanie tego typu inwestycji zakładało pewien konieczny okres czasu i świadczyło o przekonaniu podmiotu publicznoprawnego o faktycznym nieograniczonym władaniu tym gruntem. W ocenie Sądu I instancji, z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca lub współwłaściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] protestowali w jakiejkolwiek formie przeciwko wybudowaniu 1999 r. na ich prywatnej nieruchomości oświetlenia drogi publicznej. Sąd I instancji stwierdził, że organ w zakresie władania publicznoprawnego spornym gruntem przeprowadził postępowanie dowodowe, które nie budzi wątpliwości. Wskazał, że zasadne jest stanowisko organu co do tego, iż nie jest obowiązkiem organów administracji dokumentowanie władztwa publicznego nad objętą postępowaniem pojedynczą działką (tu częścią działki [...] powstała między innymi na potrzeby postępowania komunalizacyjnego), a wykazanie władztwa i czynności podejmowanych na określonej drodze publicznej. Samo zajęcie gruntu pod urządzony na stałe pas drogowy, pobocze czy posadowienie w linii drogi infrastruktury (oświetlenia) - jak to miało miejsce w sprawie niniejszej - oznacza władanie określonym areałem gruntu. Władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu składających się na tę drogę. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości podniesiono obie podstawy kasacyjne określone w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W pierwszej kolejności wskazano jednak na zaistnienie przesłanki nieważności postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. W ocenie skarżącej kasacyjnie wobec potrzeby jej przesłuchania celem wyjaśnienia okoliczności sprawy, konieczne było wyznaczenie rozprawy przez Sąd I instancji. Sprawa jednak, mimo potrzeby uzyskania wyjaśnień od skarżącej oraz mimo wyraźnego wniosku o przeprowadzenie rozprawy, sformułowanego w petitum skargi, została skierowana na posiedzenie niejawne. Wobec braku przeprowadzenia rozprawy, skarżący de facto zostali pozbawieni możliwości obrony swych praw, co przesądziło o wyniku sprawy i jednocześnie stanowi przesłankę nieważności postępowania w rozumieniu art, 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. braną przez Sąd pod rozwagę z urzędu. Na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest: 1. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w sposób nieodpowiadający wymaganiom ustawy, to jest poprzez brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą, zbyt ogólnikowe uzasadnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, poprzez zbyt ogólną wypowiedź Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w kwestii stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, w szczególności w świetle konieczności zbadania przez Sąd czy inwestycja drogowa na ulicy [...] (dawnej [...]) na spornym odcinku od skrzyżowania z ulicą [...] do skrzyżowania z ulicą [...] tj. odcinku o analogicznych uwarunkowaniach i strukturze (cała ulica [...] jest zbyt długa i ma zbyt zróżnicowany typ zabudowy i przeznaczenia aby wzięcie pod uwagę całej ulicy mogłoby być miarodajne) została rzeczywiście rozpoczęta na podstawie wskazanych przez Sąd dokumentów oraz czy prace porządkowe, o których mowa w uzasadnieniu wyroku były wykonywane stricte w stosunku do ww. odcinka ulicy [...] (dawniej [...]); 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", poprzez nieuwzględnienie skargi mimo, iż organy administracyjne pierwszej i drugiej instancji w toku postępowania administracyjnego prowadziły postępowanie z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, czego przejawem jest brak zbadania okoliczności sprawy, brak przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego, w szczególności brak odniesienia się do twierdzeń strony skarżącej i przedstawianych licznych dokumentów, potwierdzających brak władania Gminy [...] nad odcinkiem drogi [...] od skrzyżowania z ulicą [...] aż do ulicy [...], ograniczając się w zasadzie jedynie do wydania decyzji na podstawie z góry poczynionych założeń, bez względu na istotne okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą i składaną przez nią obszerną dokumentację, potwierdzającą brak władztwa Gminy [...] nad nieruchomością skarżącej przed dniem 31 grudnia 1998 r.; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo, iż organy administracyjne pierwszej i drugiej instancji dopuściły się naruszenia zasady równego traktowania uczestników postępowania wywłaszczeniowego, polegającego na wywłaszczeniu jedynie nieruchomości skarżących przy jednoczesnym braku zastosowania tej procedury w stosunku do jakiejkolwiek innej, zamieszkałej nieruchomości, znajdującej się na całym odcinku przedmiotowej inwestycji drogowej, to jest odcinku pomiędzy ulicą [...] i ulicą [...] w Dzielnicy Warszawa-[...]. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, nadal zwanej "ustawą", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż: 1. w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z wyżej wymienionego przepisu, mimo, iż z akt sprawy nie wynika, aby gmina Warszawa-[...] władała jak właściciel nieruchomością skarżących nr ew. [...] [w uchylonej decyzji Wojewody błędnie oznaczonej jako nr [...] – uwaga NSA], przed dniem 1 stycznia 1999 r., tym samym brak jest podstaw do uznania, iż zaistniały warunki, wskazane w dyspozycji tego przepisu, dające podstawy do stwierdzenia, iż nieruchomość skarżących stała się własnością Skarbu Państwa na mocy art. 73 ustawy; 2. w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z wyżej wymienionego przepisu, ponieważ Gmina zbudowała oświetlenie na ulicy [...] na przedmiotowym odcinku tj. od ulicy [...] do ulicy [...] w roku 1999, podczas gdy w rzeczywistości oświetlenie powstało wiele lat później ok. 2004-2005 roku, a skarżący wbrew twierdzeniu Sądu nigdy nie wskazywali, aby oświetlenie powstało w roku 1999, co oznacza, iż dokumenty, na które powołał się organ w decyzji i które Sąd I instancji bezrefleksyjnie przyjął jako wyznacznik władania spornym terenem przez Gminę, w istocie nie miały żadnego znaczenia, bowiem na ich podstawie nie doszło do rozpoczęcia inwestycji budowy oświetlenia, tym samym brak podstaw do uznania, iż Gmina władała odcinkiem ulicy [...], od skrzyżowania z ulicą [...] do skrzyżowania z ulicą [...] przed dniem 31 grudnia 1998 r., bowiem przed tą datą nie wydała żadnych wiążących prawnie zleceń, na podstawie których powstała jakakolwiek inwestycja na spornym odcinku ulicy [...]; 3. w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z wyżej wymienionego przepisu, ponieważ Gmina [...] prowadziła prace porządkowe, podczas gdy jeden dokument, na podstawie którego Sąd uznał tą okoliczność, nie potwierdza prowadzenia prac porządkowych stricte na odcinku ulicy [...] (od skrzyżowania z ulicą [...] do skrzyżowania z ulicą [...]), lecz ewentualnie na dalszym odcinku tejże ulicy, mającym zupełnie inne uwarunkowania; 4. zaistniały przesłanki tego przepisu w oparciu o niczym niepodparte założenie, iż akurat w 1999 roku powstało oświetlenie na spornym odcinku ulicy [...], podczas gdy żaden dokument, znajdujący się w aktach sprawy nie potwierdza tej okoliczności, a Sąd powinien opierać się w takich kwestiach na dokumentach a nie na własnych przypuszczeniach; 5. zaistniały przesłanki tego przepisu na podstawie dokumentów załączonych przez organ bez ustalenia, czy inwestycja rzeczywiście powstała na podstawie tych dokumentów, co jest mało prawdopodobne, biorąc pod uwagę okoliczność, iż oświetlenie według wiedzy skarżącej powstało ok. 2004-2005 roku, a pierwsze wzmianki dotyczące inwestycji pojawiają się dopiero w czerwcu 1999 roku; 6. zaistniały przesłanki tego przepisu, mimo, iż w stosunku do działki skarżących organy prowadziły już wcześniej postępowanie w innym trybie, a mianowicie w trybie art. 11e ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej - ustawa ZRID), notabene zakończonego wyrokiem NSA z dnia 25 listopada 2021 r., sygn.. akt II OSK 2138/21, w którym Sąd uznał, iż przejęcie nieruchomości skarżącej jest pozbawione zasadności, bowiem inwestycja została już dawno wykonana bez potrzeby przejmowania nieruchomości skarżącej. Skarżąca kasacyjnie w pierwszej kolejności wniosła o rozważenie na podstawie art. 179a P.p.s.a. przez Sąd I instancji z uwagi na nieważność postępowania – art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu skierowania sprawy na rozprawę celem uchylenia zaskarżonego wyroku wraz z rozstrzygnięciem o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownego rozpoznania sprawy. Ewentualnie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zbadanie z urzędu nieważności postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a. Równocześnie sformułowano wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W skardze kasacyjnej sformułowano również wniosek o dopuszczenie dowodów z następujących dokumentów, których kopie załączono do skargi: a) pisma Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy (Biuro Geodezji i Katastru z dnia 10 sierpnia 2022 r.) - na okoliczność konieczności weryfikacji przez organ prowadzący postępowanie w trybie art. 73 ustawy - uwag złożonych do protokołu geodety, sporządzającego czynności związane z ustaleniem przebiegu granicy pasa drogowego, tym samym na okoliczność wadliwości decyzji; b) postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 4 czerwca 2006 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie budowy oświetlenia na ulicy [...] - na okoliczność niepowstania oświetlenia na ulicy w 1999 r. i niepodjęcia jakichkolwiek czynności w tym kierunku przed dniem 31 grudnia 1998 r., lecz wiele lat później; c) projektu technicznego budowy napowietrznej linii oświetlenia drogowego z 1999 r. - na okoliczność wydania zlecenia na budowę oświetlenia po dniu 31 grudnia 1998 r., którego celem było rozszerzenie oświetlenia drogowego ulic [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o odcinek linii na ulicy [...] w Warszawie, od ulicy [...] do [...]; d) wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 2138/21 - na okoliczność braku zasadności przejęcia nieruchomości skarżących na potrzeby dawno ukończonej inwestycji oraz na okoliczność zauważonych przez Sąd wątpliwości organu co do stanu prawnego i wykorzystania wywłaszczenia na podstawie art. 73 ustawy części działki skarżącej w celu uregulowania wątpliwego stanu prawnego, a nie w celu realizacji inwestycji drogowej; e) opinii nr 4168/99 z dnia 2 lipca 1999 r. dotyczącej uzgodnienia dokumentacji projektowej na okoliczność wyznaczenia i dokonania geodezyjnych pomiarów wykonawczych mającego powstać oświetlenia na ulicy [...]; f) 5 zdjęć z Google Maps, obrazujących obecny stan skrzyżowania ulicy [...] z ulicą [...] - na okoliczność braku podstaw do stosowania procedury z art. 73 ustawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W sprawie nie złożono odpowiedzi na skargę kasacyjną. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie pismem z dnia 22 grudnia 2023 r. wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów, to jest: - oświadczenia M.J. z dnia 5 grudnia 2023 r. na okoliczność braku władania działką nr ew. [...] przez Gminę Warszawa-[...] przed 1 stycznia 1999 r., jak również na okoliczność ujawnienia ogromnej ilości nieprawidłowości w prowadzonych przez organy, co istotne licznych postępowaniach w tej sprawie; - oświadczenia W.T. z dnia 6 grudnia 2023 r., na okoliczność braku wykonywania prac związanych z budową oświetlenia i infrastruktury drogowej na odcinku ulicy [...] począwszy od skrzyżowania z ulicą [...] przez Gminę Warszawa [...] przed dniem 1 stycznia 1999 r.; - oświadczenia J.B. z dnia 10 października 2023 r. na okoliczność braku wykonywania prac związanych z budową oświetlenia i infrastruktury drogowej na odcinku ulicy [...] począwszy od skrzyżowania z ulicą [...] przez Gminę Warszawa [...] przed dniem 1 stycznia 1999 r.; - pisma O. S.A. oraz S. na okoliczność braku planów przebudowy sieci elektroenergetycznej z obecnej linii napowietrznej wzdłuż działki skarżącej, to jest na odcinku ulicy [...] począwszy od skrzyżowania z ulicą [...], oraz na okoliczność braku planów w zakresie przebudowy infrastruktury teletechnicznej, która obecnie jest jedynym powodem przejęcia działki skarżącej. Jednocześnie z uwagi na treść tych dokumentów pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków: M.J., W.T. oraz J.B. na okoliczność braku wykonywania prac związanych z budową oświetlenia i infrastruktury drogowej na odcinku ulicy [...] począwszy od skrzyżowania z ulicą [...] przez Gminę Warszawą [...] przed dniem 1 stycznia 1999 r. i braku jakichkolwiek czynności, mogących świadczyć o władaniu tym terenem przez Gminę. W piśmie z dnia 7 października 2025 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra z dnia 16 lutego 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 października 2025 r. wstrzymał wykonanie tej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W skardze kasacyjnej powołano podstawę nieważności określoną w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. W dotychczasowym orzecznictwie podkreśla się, że do pozbawienia strony możności obrony jej praw dochodzi wówczas, gdy z powodu naruszenia przez sąd lub stronę przeciwną określonych przepisów lub zasad procedury, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub istotnej jego części i nie miała możliwości usunięcia skutków tych uchybień na następnych rozprawach, poprzedzających wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji. Nieważność postępowania uregulowana w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. zachodzi zatem wtedy, gdy strona, wskutek naruszenia przepisów przez sąd pierwszej instancji, nie uczestniczy w postępowaniu, nie otrzymuje zawiadomień, zostaje pozbawiona możliwości przedstawienia swojego stanowiska (zob. np.: wyrok NSA z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 2552/21, CBOSA). Skarżąca upatruje pozbawienia możliwości obrony swych praw w tym, iż sprawa została rozpoznana przez Sąd I instancji na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 90 § 1 P.p.s.a., jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie. Z przytoczonej regulacji jednoznacznie wynika, że w przepisach szczególnych mogą być ustanowione wyjątki od zasady, zgodnie z którą sprawy rozpoznawane są na posiedzeniach jawnych. W uchwałach z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 i sygn. II OPS 1/20 (publ. www.ns.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów przyjął, że art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), zwanej dalej "ustawą covidovą", należy traktować jako przepis szczególny w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Wprowadzone w ustawie covidowej rozwiązania mające na celu zapobieganie i zwalczanie zakażeń wirusem COVID-19, niewątpliwie służą ochronie zdrowia i życia ludzkiego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto stanowisko, że przewidziane w art. 15zzs4 ustawy covidowej ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy jest dopuszczane ze względu na treść art. 45 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28 poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200 poz. 1471; z 2009 r. nr 114 poz. 946, dalej Konstytucja RP), odnosi się bowiem do sytuacji wyjątkowej - stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a więc służy tym samym ochronie zdrowia publicznego, porządku publicznego, wolności i praw jednostek, a także realizacji zadań władzy publicznej, wynikających z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, równoważąc wartości indywidualne i publiczne w stanach wyjątkowych (wyroki NSA z dnia: 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1305/18; 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3743/21; 6 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1623/21; 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 1652/21, CBOSA). Biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. W rozpoznawanej sprawie strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. W aktach sprawy znajduje się zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I WSA w Warszawie wydane dnia 1 sierpnia 2022 r. (k. 28 akt sądowych). W zarządzeniu kierowanym do pełnomocników stron szczegółowo wyjaśniono powody skierowania sprawy na posiedzenie niejawne, wskazując podstawę prawną. Poinformowano pełnomocników stron o możliwości zajęcia dodatkowego stanowiska w sprawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego zawiadomienia. Podstawę prawną powyższych zarządzeń stanowił art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, który przewidywał uprawnienia Przewodniczącego do wydania zarządzenia o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia wskazanego przepisu. Informacje i pouczenia zawarte w zarządzeniu z dnia 1 sierpnia 2022 r. - poprzedzającym posiedzenie Sądu, na którym Sąd w składzie 3 sędziów rozpoznał skargę - stworzyły możliwość przedstawienia na piśmie stanowiska stron w sprawie, zwłaszcza że skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a posiedzenie niejawne odbyło się 13 września 2022 r. – prawie miesiąc po doręczeniu zawiadomienia dnia 18 sierpnia 2022 r. Pełnomocnik skarżącej z tej możliwości skorzystał, składając pismo z dnia 24 sierpnia 2022 r., w którym wniósł o zobowiązanie organu do szczegółowego odniesienia się do zarzutów sformułowanych w skardze i dołączył plik dokumentów, które "wbrew ustawowemu obowiązkowi organ nie przekazał do Sądu wraz ze skargą". W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził nieważności postępowania ani na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a., ani na żadnej innej z wymienionych w tym przepisie. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy był związany granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach przewidzianych w art. 174 P.p.s.a. Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na częściowo błędną konstrukcję zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Za wadliwe należy bowiem uznać powołanie w skardze kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., gdyż podstawą prawną zaskarżonego wyroku oddalającego skargę nie był ten przepis, ale art. 151 P.p.s.a., zaś przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. nie był przez Sąd I instancji stosowany. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że w ramach podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a. nie jest dopuszczalne formułowanie zarzutu w formie "niezastosowania" czy też "pominięcia" lub "nieuwzględnienia" danego przepisu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 937/21 i powołane tam orzecznictwo). Tym samym skarżąca kasacyjnie błędnie powołała w podstawie kasacyjnej przepis, którego Sąd Wojewódzki w toku rozpoznania sprawy nie stosował, co wyklucza ocenę takiego zarzutu. Wobec powyższego, podniesione przez skarżących kasacyjnie zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogą podlegać merytorycznemu rozpoznaniu wyłącznie w zakresie naruszenia powołanych przepisów procedury administracyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazane wadliwości w świetle uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, nie dyskwalifikują jednakże automatycznie tak sformułowanych zarzutów. Analiza przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala w drodze rekonstrukcji określić granicę zaskarżenia. Rekonstrukcja powołanych zarzutów naruszenia art. 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. prowadzi do wniosku, że skarżąca kasacyjnie kwestionuje zaakceptowanie przez Sąd I instancji wyników postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez organ administracji publicznej, pomimo wystąpienia wskazanych przez skarżącą kasacyjnie uchybień procesowych, do których doszło w toku tego postępowania. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została sporządzona w stopniu umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie. W rozpoznawanej sprawie treść zarzutów postawionych w obu grupach (to znaczy naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia prawa materialnego) świadczy, że okolicznościami spornymi jest fakt zajęcia obecnej działki nr [...] przez drogę publiczną w dacie 31 grudnia 1998 r. oraz fakt sprawowania władztwa publicznego nad tą działką we wskazanej dacie. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że przepis art. 73 ust. 1 ustawy stanowi podstawę wywłaszczenia nieruchomości objętej jego działaniem i jako taki w związku z ochroną prawa własności wynikającą z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, musi podlegać wykładni ścisłej, również w takim zakresie, że niedopuszczalne jest jego zastosowanie w przypadku, gdy przesłanki przejęcia własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego nie zostały udowodnione, a jedynie uprawdopodobnione. Jedynie uprawdopodobnienie wystąpienia przesłanek zastosowania tego przepisu godziłoby bowiem w zasady ochrony prawa własności określone w Konstytucji RP (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2818/20, CBOSA). Z samego faktu, że określone nieruchomości, ze względu na swoje funkcje, zostały zaliczone do jednej z kategorii dróg publicznych nie można wywodzić pozbawienia prawa własności ich dotychczasowego właściciela. Jeśli taki byłby zamiar ustawodawcy, to dałby temu wyraz. Zauważyć należy, że przewidziany w art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie Dz. U. z 2025 r. poz. 889 ze zm.), zwanej dalej "u.d.p.", wymóg, aby drogi zaliczone do określonej kategorii dróg publicznych znajdowały się wyłącznie na nieruchomościach stanowiących własność właściwych jednostek samorządu terytorialnego, odnosi się do dróg nowopowstających (od 1999 r.), kiedy to właściwą uchwałę o zaliczeniu drogi do danej kategorii dróg publicznych winno poprzedzać nabycie przez jednostkę samorządu terytorialnego własności nieruchomości przeznaczonej pod drogę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2441/10; 10 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 363/22). Odnośnie przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd I instancji uznały tą okoliczność za udowodnioną wyłącznie na podstawie mapy sytuacyjnej sporządzonej przez uprawnionego geodetę w dniu 17 września 2010 r. i przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 12 listopada 2010 r. pod nr 3.09.16-218/10, która stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. Powołana mapa zawiera oświadczenie geodety uprawnionego co do tego, że wskazuje stan nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. i obrazuje położenie drogi względem obecnych granic konkretnych działek ewidencyjnych. Wskazać jednak należy, że mapa tego rodzaju ma na celu wyłącznie terytorialne zobrazowanie stanu faktycznego, który miał zaistnieć w przeszłości, a nie wykazanie zaistnienia tego stanu. Nie można zatem przyjąć, że owa mapa stanowi wystarczający dowód na wykazanie drogowego charakteru obecnej działki nr [...]. O tym jaka część nieruchomości zajęta była pod drogę publiczną rozstrzyga stan urządzenia tej drogi na dzień 31 grudnia 1998 r. Takiej oceny stanu urządzenia drogi winien dokonać organ uprawniony do stwierdzenia nabycia prawa własności terenów zajętych pod drogę przez gminę, przy czym musi ona wynikać z takich dowodów i dokumentów, zarówno geodezyjnych, jak i innego rodzaju, które w niewątpliwy sposób opisują zdarzenia i czynności podejmowane na przedmiotowym fragmencie nieruchomości skarżącej kasacyjnie przed dniem 31 grudnia 1998 r., a które wyczerpują przesłanki wymienione w art. 73 ust. 1 ustawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 797/19; 20 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 2777/19; 27 marca 2024 r., sygn. akt I OSK 2744/20, CBOSA). W tym celu należy wykorzystać wszelkie dostępne środki dowodowe w tym na przykład zdjęcia, zeznania świadków itp. Organ winien przy tym uwzględnić pojęcie drogi i pasa drogowego jakie zawierał art. 4 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 1998 r. W rozpoznawanej sprawie nie można także tracić z pola widzenia wyrażonej w art. 81a § 1 K.p.a. zasady ogólnej rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony. Stosownie do treści tego przepisu, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Ma to tym większe znaczenie, że skarżąca kasacyjnie kwestionowała w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu przed Sądem I instancji treść mapy z dnia 17 września 2010 r. wskazując przy tym, że geodeta wyznaczając pas drogowy dokonał błędnych pomiarów odcinka przyległego do nieruchomości skarżącej kasacyjnie. Wskazywała ona, że działka została źle wymierzona i ogrodzona już w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, co było zgłaszane geodecie do protokołu. Organ nie odniósł się do tych okoliczności, nie zwrócił na to uwagi również Sąd I instancji. Istotną okolicznością jest również treść uzasadnienia wskazywanego przez skarżącą kasacyjnie wyroku NSA z dnia 25 listopada 2021 r. (sygn. akt II OSK 2138/21), w którym - uwzględniając w części skargę kasacyjną A.S. – Sąd kasacyjny, uchylając wyrok Sądu I instancji, uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 6 lipca 2020 r., nr 68/SPEC/2020, w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w zakresie dotyczącym działki nr [...] z obrębu [...]. NSA na stronach 10-11 uzasadnienia wskazał, że "wywłaszczenie części nieruchomości skarżących pod budowę drogi publicznej, w szczególności takich jej części jak szerszy chodnik i szerszy pas zieleni, jest zbędne. Na zbędność wywłaszczenia nieruchomości skarżących pod takie części drogi publicznej wskazuje w końcu także to, że – jak wskazano w skardze, a czemu organ administracyjny nie zaprzeczył – droga publiczna bez wykorzystania nieruchomości skarżących została wybudowana". Nieruchomość ta nie była niezbędna do wybudowania drogi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, także do kwestii tej powinien się odnieść zarówno Minister, jak i Sąd I instancji, oceniając tę okoliczność faktyczną w kontekście spełnienia przesłanek do zastosowania art. 73 ustawy. Z zacytowanej treści uzasadnienia wyroku NSA wynika bowiem, że droga publiczna na spornym odcinku istniała już przed wydaniem przez Wojewodę decyzji zrid z dnia 6 lipca 2020 r. i że została wykonana bez potrzeby wykorzystywania w tym celu nieruchomości należącej do skarżącej kasacyjnie, co prowadzi do wniosku, że na tej konkretnej nieruchomości w przeszłości nie była urządzona droga publiczna. Kwestia ta wymagała zatem precyzyjnego i jednoznacznego wyjaśnienia w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozważony w sposób odpowiadający dyrektywom wynikającym z art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Wymogom tym organy administracji publicznej jednak nie sprostały, nie dostrzegając przy tym, że przesłanka zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną ma charakter faktyczny i nie może być ustalona wyłącznie w oparciu o treści mapy sytuacyjnej z dnia 17 września 2010 r. W tych okolicznościach sprawy zaniechanie podjęcia jakichkolwiek ustaleń faktycznych co do tego czy i w jakiej części nieruchomość zajęta była pod drogę publiczną należy uznać za naruszenie powyższych przepisów K.p.a. Rezultat tak wadliwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego błędnie zaakceptował następnie Sąd I instancji. Odnosząc się natomiast odrębnie do przesłanki władztwa publicznego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również ta przesłanka nie została w sprawie wykazana. Pojęcie władania nieruchomością w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy nie zostało ustawowo zdefiniowane. W orzecznictwie przyjmuje się, że oznacza ono faktyczne władztwo w znaczeniu publicznoprawnym, którego przejawem mogą być działania związane z utrzymaniem drogi w należytym stanie, takie jak np. utrzymywanie nawierzchni, naprawa, remont, odśnieżanie itp. związane z zarządzaniem i utrzymaniem drogi publicznej. Spełnienie tej przesłanki powinna wykazać wnioskująca gmina (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2023 r., sygn. akt I OSK 364/22). Organy obu instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznały powyższą okoliczność za udowodnioną w oparciu o materiały wymienione w części historycznej niniejszego uzasadnienia. Należy podkreślić, że wybudowanie na spornym odcinku ulicy [...] w Warszawie oświetlenia ulicznego w 1999 r. nie dowodzi władztwa Gminy Warszawa-[...] nad sporną nieruchomością. Tym bardziej, że z dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych i sądowych niniejszej sprawy oraz dokumentacji przedstawionej przez skarżącą kasacyjnie wynika, że proces inwestycyjny rozpoczął się dopiero w czerwcu 1999 r. (por. projekt techniczny budowy napowietrznej linii oświetlenia drogowego). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, władztwa Gminy Warszawa-[...] nad sporną nieruchomością nie dowodzi również jedno zlecenie z 1995 r. dotyczące prac porządkowych na ulicy [...] - obejmujących profilowanie nawierzchni gruntowej z nadaniem właściwych spadków w przekroju poprzecznym i podłużnym drogi oraz zagęszczenie przez wałowanie. Ani ten dokument, ani pozostałe, na które powołuje się Minister w uzasadnieniu decyzji z dnia 16 lutego 2022 r., nie wskazują, że opisane w nich działania dotyczą konkretnie spornej nieruchomości. Spełnienia ustawowych przesłanek do wywłaszczenia nieruchomości w trybie art. 73 ust. 1 ustawy nie można opierać na domniemaniu, a wątpliwości w tym zakresie należy rozstrzygać zawsze na korzyść strony wywłaszczanej, stosownie do dyspozycji art. 81a § 1 K.p.a. Wbrew stanowisku Sądu I instancji obowiązkiem organu administracji jest dokumentowanie władztwa publicznego na dzień 31 grudnia 1998 r. nad każdą pojedynczą działką objętą postępowaniem wywłaszczeniowym prowadzonym w trybie art. 73 ust. 1 ustawy. Nie wystarczy w tym celu wykazanie jedynie ogólnego władztwa i czynności podejmowanych na określonej drodze publicznej jako całości. W związku z powyższym uznać należy, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem organy administracji publicznej nie wyjaśniły wyczerpująco istotnych okoliczności sprawy, pomijając przy tym wnioski dowodowe składane przez skarżącą kasacyjnie oraz w ogóle nie odnosząc się w uzasadnieniu decyzji, ani w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonych przez nią okoliczności, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Stanowi to także przejaw naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzut materialnoprawny nie mógł zostać uwzględniony, z uwagi na jego błędne sformułowanie. W zarzucie tym skarżący kasacyjnie powołali naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 73 ustawy, podczas gdy powyższy przepis składa się z pięciu jednostek redakcyjnych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się jednoznacznie, że w przypadku wskazania w podstawie kasacyjnej przepisu, który nie stanowi zamkniętej całości, a składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu lub paragrafu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2232/10). Wobec powołania w zarzucie materialnoprawnym wyłącznie art. 73 ustawy, tak sformułowany zarzut jest nieskuteczny. Nie ulega jednak wątpliwości, że z uwagi na naruszenie przepisów postępowania związanych z ustaleniem stanu faktycznego sprawy art. 73 ustawy generalnie nie mógł znaleźć zastosowania. Uznając, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., zaskarżony wyrok uchylił i rozpoznał skargę, orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji Ministra. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).