I OZ 196/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 października 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 565/23 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2023 r. w sprawie ze skargi J.J. na postępowanie Starosty Powiatu w [...] z dnia 27 lutego 2023 roku znak: [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zwany dalej "Sądem I instancji", postanowieniem z dnia 25 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 565/23, odrzucił zażalenie J.J. z dnia 13 października 2023 r. na postanowienie Sądu I instancji z dnia 20 września 2023 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 3 sierpnia 2023 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J.J. na postępowanie Starosty Powiatu w [...] z dnia 27 lutego 2023 r., znak: [...], w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji powołał się na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wskazując, że brak fiskalny zażalenia z 13 października 2023 r. nie został uzupełniony w terminie, co uzasadniało jego odrzucenie. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Wnoszący zażalenie nie odniósł się merytorycznie do skarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 194 § 3 P.p.s.a. (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismem takim jest również zażalenie. Jeśli zażalenie nie zostało należycie opłacone, zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia zażalenia, uiścił opłatę, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W art. 239 P.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje zwolnień od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych – z mocy ustawy, bądź przyznane przez sąd. Niniejsza sprawa nie należy jednak do kategorii spraw, które z mocy ustawy są zwolnione od wpisu. Z akt nie wynika także, aby skarżącemu w niniejszej sprawie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący został prawidłowo wezwany do usunięcia braku fiskalnego zażalenia. Skarżącemu został wyznaczony siedmiodniowy termin na jego usunięcie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt I OZ 42/24, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe zarządzenie potwierdzając konieczność uiszczenia wpisu. Równocześnie postanowieniem z dnia 20 września 2024 r., sygn. akt I OZ 556/24, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu I instancji z dnia 29 kwietnia 2024 r., którym odrzucono zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 marca 2024 r. wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2023 r. Pomimo tego brak fiskalny nie został przez skarżącego usunięty. W związku z powyższym, stan faktyczny sprawy obligował Sąd I instancji do odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 20 września 2023 r. w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, o czym zasadnie orzekł Sąd I instancji. Ogólnikowe zarzuty powołanie przez skarżącego w zażaleniu, które nie odnosiły się w sposób jasny do zaskarżonego postanowienia, nie mogły odnieść pożądanego skutku w postaci uwzględnienia zażalenia. W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.