I OZ 222/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2026 r. sygn. akt I SA/Wa 2096/25 o odrzuceniu skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 19 marca 2026 r. sygn. akt I SA/Wa 2096/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wezwaniem z dnia 10 stycznia 2026 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Z urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD) wynika, że dokument został uznany za doręczony skarżącej w dniu 24 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę stwierdził, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 2 lutego 2026 r. Skarżąca, pomimo prawidłowego doręczenia ww. wezwania, nie uzupełniła braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, a zatem skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, wskazując że Sąd wzywając do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazał zarówno jej adres zamieszkania jak i elektroniczny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że warunki formalne skargi, nieuzupełnienie których w zakreślonym terminie – w myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. – skutkuje jej odrzuceniem, zostały określone w art. 57 § 1 tej ustawy. Zgodnie z nim, skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt 1-3 omawianej regulacji, a ponadto powinna czynić zadość wymaganiom dla każdego pisma w postępowaniu sądowym – przewidzianym w art. 46 P.p.s.a. W szczególności, stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. a P.p.s.a., pierwsze pismo strony w sprawie powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Wobec powyższego Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie właściwie wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń W terminie wyznaczonym w zarządzeniu z dnia 29 grudnia 2025 r. nie uzupełniono ww. braków formalnych, a zatem zaistniała obligatoryjna przesłanka do odrzucenia skargi wskazana w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Podkreślić przy tym trzeba, że obowiązek prawidłowego oznaczenia strony, w tym podania adresu miejsca zamieszkania (ewentualnie adresu do doręczeń), obciąża wyłącznie stronę wnoszącą pismo. Powołany art. 46 § 2 pkt 1 lit. a P.p.s.a. ma w tym zakresie charakter bezwzględny i nie uzależnia tego obowiązku od tego, czy sąd lub inne podmioty posiadają określone informacje o stronie. Wskazanie danych adresowych ma charakter osobisty i nie może być zastąpiony ani domniemany na podstawie danych znajdujących się w aktach sprawy. Wyjaśnienia również wymaga, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wyłączają wynikającego z art. 46 § 2 pkt 1 lit. a P.p.s.a. obowiązku oznaczenia miejsca zamieszkania w przypadku wyboru przez stronę formy komunikacji elektronicznej. W konsekwencji brak wskazania adresu nie może być uznany za usunięty ani nieistotny z tej przyczyny, że strona dokonała wyboru prowadzenia korespondencji drogą środków komunikacji elektronicznej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.