I OZ 223/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. K. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Wa 196/26 o odrzuceniu skargi M. W. w sprawie ze skargi E. K. i M. W. na decyzję Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 28 listopada 2025 r. nr DO-III.7611.334.2019.KK w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie

W dniu 12 stycznia 2026 r. E. K. i M. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w sentencji decyzję Ministra Finansów i Gospodarki. Postanowieniem z 19 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. W. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona M. W. 10 grudnia 2025 r., natomiast E. K. 29 grudnia 2025 r. W odniesieniu do Ma. W. termin do wniesienia skargi do sądu upłynął zatem 9 stycznia 2026 r. Skargę nadano w urzędzie pocztowym 12 stycznia 2026 r., a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej "p.p.s.a."). Z tego względu Sąd I instancji odrzucił skargę M. W. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Odpis ww. postanowienia został uznany za doręczony M. W. z dniem 7 kwietnia 2026 r. w trybie art. 73 p.p.s.a. (tzw. fikcja doręczenia) – koperta k. 38 akt sądowych. E. Kw. przesyłkę z postanowieniem odebrała 31 marca 2026 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie E. K. działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik M. W., przyznała, że brat w przepisanym terminie nie złożył skargi, jednak ona złożyła ich wspólną skargę z dochowaniem terminu, więc skarga nie powinna być odrzucona z powodu uchybienia terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Konsekwencją uchybienia terminu do wniesienia skargi jest jej odrzucenie – art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w tej sprawie brak było podstaw do kwestionowania faktu wniesienia skargi przez M. W. Z nagłówka skargi, jej treści oraz złożonych podpisów jednoznacznie wynika, że skarga została złożona przez E. K. i M. W. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że skarga M. . została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy zaskarżona decyzja (zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi) została doręczona M. W. 10 grudnia 2025 r. W związku z powyższym termin dla ww. do wniesienia skargi upłynął 9 stycznia 2026 r. Złożenie skargi w siedzibie organu w dniu 12 stycznia 2026 r. nastąpiło zatem po upływie ustawowego terminu. Powyższe obligowało Sąd I instancji do odrzucenia skargi Ma. W. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na argumentację zażalenia wyjaśnienia wymaga, że odrzucenie skargi jednego ze skarżących z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia wywołuje skutek wyłącznie w stosunku do tego podmiotu. Nie wpływa natomiast na dopuszczalność ani bieg postępowania w zakresie skargi złożonej przez drugiego skarżącego, który dochował wymogów formalnych i terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a,, orzekł jak w sentencji.