I OZ 29/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.Z. nieznanego z miejsca pobytu reprezentowanego przez kuratora adwokata H.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 października 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 2014/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.Z. nieznanego z miejsca pobytu reprezentowanego przez kuratora adwokata H.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 15 lipca 2024 r. nr KOC/3433/Op/24 w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 15 lipca 2024 r. nr KOC/3433/Op/24 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 8 kwietnia 2024 r. nr OPS.FII.ZRŚ.5120.53.2024 ustalającą od J.Z. (dalej: skarżący) nieznanego z miejsca pobytu reprezentowanego przez kuratora adwokata H.M. odpłatność za pobyt babki w domu pomocy społecznej w wysokości 865,22 zł miesięcznie od 1 lutego 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. oraz 1062,38 zł miesięcznie od 1 lutego 2024 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję kurator skarżącego wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Postanowieniem z 22 października 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 2014/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku skarżącego odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący reprezentowany przez kuratora adwokata H.M. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślenia również wymaga, że wniosek powinien zawierać argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Z uwagi na powyższe, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Sąd rozpatrując sprawę ocenia, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, na podstawie konkretnych danych, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W sytuacji, gdy strona nie wykaże we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że ww. wymogi nie tracą na znaczeniu w przypadku skarżącego reprezentowanego przez kuratora ustanowionego dla osoby nieobecnej. Z treści wniosku złożonego w niniejszej sprawie wynika, że za niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma przemawiać młody wiek skarżącego oraz jego potencjalnie ograniczone możliwości zarobkowo-majątkowe. Trafnie Sąd I instancji uznał, że konieczność poniesienia opłaty za pobyt babki skarżącego w Domu Pomocy Społecznej T. nie oznacza automatycznie powstania szkody. Sam fakt, że wskutek wykonania decyzji sytuacja majątkowa skarżącego ulegnie pogorszeniu, nie uzasadnia zastosowania ochrony tymczasowej. Kurator skarżącego nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na jego sytuację majątkową. Okoliczności podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i w zażaleniu, są ogólne i hipotetyczne, niewyjaśniające sytuacji finansowej skarżącego i wpływu na tę sytuację wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadność tych twierdzeń nie mogła być zweryfikowana na podstawie innych pism znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. Z żadnego dokumentu nie wynikają źródła utrzymania, dane dotyczące stanu finansowego czy majątkowego skarżącego. Brak tych informacji uniemożliwił Sądowi ocenę skutków wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy ocenie przesłanek konieczności zastosowania ochrony tymczasowej Sąd nie może kierować się twierdzeniami o domniemanej sytuacji życiowej, rodzinnej, zdrowotnej albo majątkowej strony. Z tych względów postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji odpowiada prawu. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.