I OZ 311/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółdzielni R. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 września 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1016/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółdzielni R. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 18 kwietnia 2024 r., znak SKO.GN/4160/63/2023 w przedmiocie wygaśnięcia prawa użytkowania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 26 września 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1016/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami Administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni R. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w sprawie ze skargi Spółdzielni R. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 18 kwietnia 2024 r., znak SKO.GN/4160/63/2023, w przedmiocie wygaśnięcia prawa użytkowania postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie wywiodła Spółdzielnia R. z siedzibą w K. reprezentowana przez radcę prawnego. Rozstrzygnięciu WSA zarzuciła naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. z uwagi na brak jego pozytywnego zastosowania w drodze wydania przez Sąd I instancji postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskutek przyjęcia bardzo rygorystycznej interpretacji, iż skarżąca musi w istocie udowodnić istnienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał precyzyjnie na konkretne okoliczności, które mogą spowodować wyrządzenie znacznej szkody. W oparciu o ten zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem jego wstrzymania, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien w sposób wnikliwy uzasadnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przedstawiając spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W oparciu o ww. przepis sąd ocenia bowiem, czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania danego aktu administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała ani nie udokumentowała konkretnych, wyjątkowych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym zasadnym jest uznanie, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji nie narusza prawa. Ogólnikowe twierdzenia skarżącej nie zostały poparte dowodami wskazującymi na realność wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Wnioskodawczyni nie przedstawiła bowiem żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację finansową i majątkową. Tym samym nie wykazała, jaki konkretnie wpływ na jej sytuację majątkową może mieć utrata źródła dochodu, jakim była zawarta umowa najmu nieruchomości. Wskazanie na możliwość podjęcia przez Gminę Miejską K. innych działań w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, w tym jej zbycie, jest twierdzeniem przyszłym i niepewnym, które ma jedynie charakter hipotetyczny i nie zostało w żaden sposób wykazane. Odnosząc się do cywilnoprawnych skutków decyzji należy zauważyć, że do ich oceny właściwy jest wyłącznie sąd powszechny. Nadto ewentualne kwestie dotyczące roszczeń z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości nie są bezpośrednimi następstwami decyzji. Istotne jest również, że zapłata oznaczonej kwoty pieniężnej ma charakter "odwracalny" – w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi może ona zostać skarżącej zwrócona. Nie budzi wątpliwości, że roszczenia, jakie mogą przysługiwać skarżącej wobec Gminy Miejskiej K., w żadnym razie nie mogą zostać uznane za wskazujące na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji, wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.