I OZ 337/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt IV SO/Gl 40/13 odrzucające zażalenie Z. R. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia [...] stycznia 2014 r., sygn. akt [...] o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z dnia 8 listopada 2013 r. w przedmiocie wyłączenia sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w sprawie uznania za osobę bezrobotną postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SO/Gl 40/13, Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek Z. R. z dnia 8 listopada 2013 r. w przedmiocie wyłączenia sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w sprawie uznania za osobę bezrobotną Odpis tego zarządzenia wraz pouczeniem o prawie, sposobie i terminie wniesienia zażalenia został skarżącemu doręczony w dniu 10 lutego 2014 r. (k-51). Zażalenie na powyższe zarządzenie skarżący wniósł osobiście w dniu 17 lutego 2014 r. w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (k-54). Pismem z dnia 18 lutego 2014 r. Wydział Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przesłał zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, które wpłynęło do tego Sądu w dniu 21 lutego 2014r. (k-53). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt IV SO/Gl 40/13, odrzucił zażalenie wskazując, że zostało złożone po upływie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia, który zakończył bieg w dniu 17 lutego 2014 r. Zażalenie wnioskodawcy złożone w ostatnim dniu terminu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który nie jest właściwy w przedmiotowej sprawie, a następnie przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 18 lutego 2014 r. zostało zatem wniesione po terminie przewidzianym dla jego wniesienia. Sąd wskazał, iż w razie wniesienia pisma do niewłaściwego sądu za datę jego złożenia uważa się dzień przekazania do właściwego sądu. Na to postanowienie Z. R. złożył zażalenie, z którego wynika, że nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem. W jego uzasadnieniu wskazał, iż zażalenie wniósł do najbliższego miejscowo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w sprawie, w której trwa obecnie postępowanie o wyłączenie sędziów. Z uwagi jednak na przekazanie sprawy przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, skarżący złożył wniosek w sądzie wrocławskim. Tym samym w jego ocenie nie uchybił przepisowi art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., jak również wniósł zażalenie w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione. Stosownie do brzmienia przepisu art. 198 P.p.s.a. przepisy zawarte w Dziale IV tej ustawy "Środki odwoławcze" stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie. Zgodnie z brzmieniem art. 194 § 2 P.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Jak głosi art. 177 § 1 P.p.s.a., stosowany tu poprzez art. 197 § 2 i art. 198 tej ustawy, zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie lub zarządzenie. Zgodnie z art. 178 powołanej ustawy, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Po myśli art. 198 P.p.s.a. dotyczy to również wniesionego w sprawie zażalenia. Jak wynika z akt sprawy zarządzenie z dnia 21 stycznia 2014 r. zostało skutecznie doręczone Z. R. w dniu 10 lutego 2014 r., wraz ze stosownym pouczeniem o terminie (siedem dni od dnia doręczenia zarządzenia) i trybie (za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach) jego zaskarżenia. Nie było zatem wątpliwości, do którego sądu administracyjnego należy wnieść zażalenie i w jakim terminie. Skarżący co prawda wniósł zażalenie w ustawowym terminie (w dniu 17 lutego 2014 r.), jednakże do niewłaściwego sądu, tj. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który następnie zażalenie przekazał według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Uczynił to w dniu 18 lutego 2014 r. i tę datę należało uznać za dzień złożenia zażalenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach. Podkreślenia wymaga, iż w procedurze administracyjnej, zgodnie z art. 65 § 2 K.p.a., podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Jednakże zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w odróżnieniu od pisma składanego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, podlega rygorom wynikającym z ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że w przypadku wniesienia zażalenia do niewłaściwego sądu, termin do jego złożenia jest zachowany tylko wówczas, jeśli przed upływem terminu zostanie ono przesłane do sądu właściwego. Ewentualne ryzyko przekroczenia terminu oraz skutki z tym związane (odrzucenie zażalenia) obciążają stronę postępowania. Wskazany wymóg w niniejszej sprawie nie został zachowany, zatem Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż zażalenie Z. R. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu i z tego powodu podlegało odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.