I OZ 369/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. S. i L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 23/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi D. S. i L. S. na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia 6 listopada 2024 r. znak: GN-V.7536.31.2024.KH w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania T. S. i G. S. postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 12 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 23/25, odrzucił skargę D. S. i L. S. na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia 6 listopada 2024 r. znak: GN-V.7536.31.2024.KH w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania T. S. i G. S. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że skarga D. S. i L. S. podlega odrzuceniu, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), ze względu na to, że nie uzupełniono jej braku fiskalnego – nie uiszczono wpisu sądowego od skargi. Ponadto skarga L. S. podlega odrzuceniu również na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z tego względu, że nie uzupełniono jej braku formalnego – nie przedłożono prawidłowego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli skarżący D. S. i L. S., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili błędne uznanie, że w zakreślonym terminie nie uzupełniono braku skargi w postaci opłaty od skargi. W uzasadnieniu zażalenia rozwinięto argumentację na poparcie ww. zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Z kolei stosownie do § 3, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z treści powyższej regulacji wynika zatem, że bezskuteczny upływ terminu zakreślonego w wezwaniu do uiszczenie wpisu od skargi skutkuje odrzuceniem wniesionej skargi. Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z 16 stycznia 2024 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k. 5). Odpis tego zarządzenia został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi skarżących 24 stycznia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 12), co oznacza, że siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu sądowego od skargi upłynął w dniu 31 stycznia 2025 r. Z akt sprawy nie wynika, aby w powyższym terminie został uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł, a więc Sąd I instancji zasadnie na podstawie art. 230 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, jako nieopłaconą. Do zażalenia pełnomocnik skarżących dołączył kopię potwierdzenia przelewu i wskazał, że stanowi to dowód na uiszczenie wpisu sądowego od niniejszej skargi. Zauważyć jednak należy, że przedmiotowa sprawa była prowadzona pod sygn. akt II SA/Lu 23/25, zaś z dołączonego do zażalenia potwierdzenia przelewu wynika, że wpis został uiszczony do sprawy o sygn. akt II SA/Lu 24/25, a więc innej sprawy skarżących. Dokument ten nie stanowi zatem potwierdzenia uiszczenia wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie. Nie budzi również wątpliwości, że Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że nie uzupełniono braku formalnego skargi L. S. w postaci pełnomocnictwa. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Zgodnie natomiast z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie pełnomocnik nie dołączył do skargi pełnomocnictwa, wobec czego pismem z 20 stycznia 2025 r. został wezwany do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 p.p.s.a. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie złożono dwa pełnomocnictwa, ale przedłożone pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego L. S. obejmowało wyłącznie upoważnienie do reprezentowania skarżącego "w postępowaniu administracyjnym i cywilnym nieprocesowym i procesowym przed sądem I i II instancji i wszystkimi organami postępowania, a także przed wszystkimi podmiotami biorącymi udział w ww. postępowaniach". Rację ma zatem Sąd I instancji, że pełnomocnictwo to nie obejmowało upoważnienia do działania w imieniu skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym, które nie jest ani postępowaniem administracyjnym, ani cywilnym. Nie złożenie zatem prawidłowego pełnomocnictwa musiało skutkować odrzuceniem tej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.