I OZ 417/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2497/21 o odrzuceniu skargi M.L. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 6 września 2021 r., nr 81/2021 w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2497/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.L. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 6 września 2021 r., nr 81/2021 w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że M.L. (dalej "skarżący") pismem z dnia 22 września 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 6 września 2021 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2021 r. zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka sądowa zawierająca powyższe zarządzenie, mimo że była dwukrotnie awizowana – pierwsze awizo z dnia 29 listopada 2021 r., powtórne awizo z dnia 7 grudnia 2021 r. – nie została podjęta i zwrócona w dniu 14 grudnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem Sądu I instancji, przesyłkę awizowano w sposób prawidłowy, a tym samym należało uznać ją za doręczoną z dniem 13 grudnia 2021 r. Sąd wskazał ponadto, że zgodnie z notatką urzędową pracownika sekretariatu Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 grudnia 2021 r. (k-17 akt sądowych), do sprawy niniejszej nie zidentyfikowano wpłaty w wysokości 100 zł. Tym samym w ocenie Sądu I instancji w sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 73 P.p.s.a., tj. tryb doręczenia zastępczego, zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, a zawiadomienie o powyższym w postaci awiza umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (...). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu. W związku z nieuiszczeniem przez skarżącego należnego wpisu, Sąd I instancji działając na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skargę w niniejszej sprawie odrzucił. Zażalenie na powyższe orzeczenie złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w przedmiocie odrzucenia skargi. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że bez swojej winy nie uiścił opłaty sądowej z uwagi na nieotrzymanie przesyłki z Sądu jak również żadnego awizo z Poczty Polskiej. Wskazał także, że w listopadzie i grudniu 2021 r. pracujący na jego terenie listonosz był na urlopie i w jego zastępstwie wykonywał czynności inny pracownik Poczty Polskiej, który nie zostawił żadnego awizo w jego skrzynce pocztowej. Zastępujący pracownik mógł omyłkowo wrzucić przedmiotowe awizo do innej skrzynki pocztowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, które nie zostało należycie opłacone. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 73 § 1-4 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma osobiście lub sposób zastępczy, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ustawodawca ustanawia w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 P.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, jeśli jest sporządzone w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim zaświadczone i korzysta z domniemania prawdziwości. Samo twierdzenie strony, że nie otrzymała ona awizo, jest niewystarczające do obalenia tego domniemania. Domniemanie doręczenia przesyłki może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mogły odnieść skutku argumenty zażalenia o braku awiza w pocztowej skrzynce oddawczej, gdyż adnotacje zamieszczone na kopercie pisma zwróconego do Sądu oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaprzeczają twierdzeniom strony w tym zakresie. Na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje bowiem adnotacja o dwukrotnym awizowaniu przesyłki (ze wskazaniem, że awizo zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej), a także poświadczenie, że adresat nie podjął awizowanej przesyłki z placówki pocztowej w terminie i przesyłkę zwrócono z tego powodu nadawcy. Samo przyjęcie, wyłącznie na podstawie twierdzeń skarżącego, że nie pozostawiono awizo przesyłki, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej, bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie zastępczym poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (zob. postanowienia NSA z dnia: 21 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1176/18, 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GZ 316/17 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt I FZ 89/21, 20 października 2021 r., sygn. akt I GZ 315/21). Zaznaczyć również należy, że domniemanie doręczenia przesyłki jest domniemaniem usuwalnym, lecz może zostać obalone przeciwdowodem, którego w tym postępowaniu nie przedstawiono. Skarżący bowiem nie dołączył żadnych dokumentów potwierdzających, iż przedmiotowe awizo nie zostało umieszczone w sposób prawidłowy w jego skrzynce pocztowej. Nie wystosował żadnego pisma reklamacyjnego do Poczty Polskiej, z którego mogłaby wynikać ewentualna możliwość podważenia tej okoliczności. Samo powoływanie się skarżącego na kwestię błędnie umieszczanych przesyłek w jego okręgu pocztowym przez innego pracownika Poczty Polskiej również nie zostało w żaden sposób udokumentowane i nie mogło stanowić o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2021 r. skarżący winien zostać również wezwany do podania własnego numeru PESEL. Jak wynika z akt sprawy zarządzenie to nie zostało wykonane. Niemniej uchybienie to nie ma znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy i nie wpływa na prawidłowość wydanego przez Sąd I instancji postanowienia. Z powołanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.