I OZ 519/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] i [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Sz 23/25 o odrzuceniu skargi [...] i [...] na czynność Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Szczecinku z dnia 28 października 2024 r. w przedmiocie wstępnej negatywnej kwalifikacji kandydata na niezawodową rodzinę zastępczą postanawia: oddalić zażalenie.

Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Szczecinku wstępną negatywną kwalifikację z dnia 28 października 2024 r. do pełnienia przez [...] i [...] funkcji niezawodowej rodziny zastępczej - doręczyło [...] w dniu 4 listopada 2024 r. W sposób dorozumiany organ ocenił doręczenie w tej samej dacie również [...] z uwagi na wcześniej prowadzoną z organem zamienną korespondencję przez oboje małżonków. Na omówionej wyżej kwalifikacji dołączonej do akt administracyjnych przesłanych do Sądu znajduje się adnotacja: "odebrałam osobiście 04.11.2024 [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Sz 23/25 odrzucił skargę [...] i [...] - z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu do jej wniesienia. Zażalenie na to postanowienie złożyli skarżący wskazując na: - błąd z ustaleniach faktycznych polegający na mylnym przyjęciu przez Sąd, iż skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu, co skutkowało naruszeniem art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. polegającym na odrzuceniu skargi. Mając na uwadze wskazany zarzut wniesiono o uwzględnienie zażalenia, uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzanie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (§ 2). Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Skarga wniesiona po upływie tego terminu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę przyjmując, że została ona wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. Skarżący, aby podważyć stanowisko Sądu I instancji, winien był wykazać na czym miał polegać zarzucany błąd Sądu w ustaleniach faktycznych i udowodnić, że datą odebrania zaskarżonego pisma/czynności była inna niż wskazana na piśmie data - 4 listopada 2024 r. Tymczasem w zażaleniu jedynie słownie pełnomocnik skarżących wskazuje, że skarżąca odebrała zaskarżone pismo w dniu 7 listopada 2024 r. Nic jednak na to nie wskazuje, nie przedstawiono również żadnych dowodów na potwierdzenie takiej wersji. To że skarżąca, jak wynika z treści zażalenia, była przekonana, że odebrała pismo w dniu 7 listopada 2024 r., i taką też informację podała pełnomocnikowi, nie zmienia faktu, że termin biegł od prawidłowo liczonej daty, tj. od daty odbioru wykazanej na piśmie i potwierdzonej własnoręcznym podpisem skarżącej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak sentencji.