I OZ 580/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 453/24 o odrzuceniu skargi B.J. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 22 stycznia 2024 r. znak: WIW-ChZ.913.17.6.2023 w przedmiocie zakazu przemieszczania zwierzęcia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zwany dalej "Sądem I instancji", postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 453/24, odrzucił skargę B.J. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 22 stycznia 2024 r., znak: WIW-ChZ.913.17.6.2023, wydaną w przedmiocie zakazu przemieszczania zwierzęcia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji powołał się na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wskazując, że brak fiskalny skargi nie został uzupełniony w terminie, co uzasadniało jej odrzucenie. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Wnosząca zażalenie nie odniosła się merytorycznie do skarżonego postanowienia formułując zarzuty i wnioski nie pozostające w związku ze skarżonym postanowieniem. Wskazano ogólnie na podjęcie postępowania z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu przywołano ogólnie "Ustawę zasadniczą, ratyfikowane konwencje, inne Ustawy". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, sprzeciw od decyzji, sprzeciw od postanowienia, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W art. 239 P.p.s.a. ustawodawca przewidział dwa rodzaje zwolnień od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych – z mocy ustawy, bądź przyznane przez sąd. Niniejsza sprawa nie należy jednak do kategorii spraw, które z mocy ustawy są zwolnione od wpisu. Z akt nie wynika także, aby skarżącej w niniejszej sprawie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W konsekwencji powyższego skarżąca została prawidłowo wezwana do usunięcia braku fiskalnego skargi. Skarżącej został wyznaczony siedmiodniowy termin na jego usunięcie od dnia doręczenia wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 lipca 2024 r., sygn. akt I OZ 319/24, oddalił zażalenie skarżącej na powyższe zarządzenie potwierdzając konieczność uiszczenia wpisu. Następnie postanowieniem z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt I OZ 120/25, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu I instancji z dnia 4 października 2024 r., którym odrzucono zażalenie skarżącej na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Sądu I instancji z dnia 18 lipca 2024 r. wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Pomimo tego brak fiskalny nie został przez skarżącą usunięty. W związku z powyższym, stan faktyczny sprawy obligował do odrzucenia skargi w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, o czym zasadnie orzekł Sąd I instancji. Ogólnikowe zarzuty powołanie przez skarżącą w zażaleniu, które nie odnosiły się w sposób jasny do zaskarżonego postanowienia, nie mogły odnieść pożądanego skutku w postaci uwzględnienia zażalenia. W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.