I OZ 590/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 26 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Wa 622/25 o odrzuceniu skargi A.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 lutego 2025 r. nr KOC/723/Sr/25 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z 18 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Wa 622/25 (dalej postanowienie z 18 czerwca 2025 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.B. (dalej skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 lutego 2025 r. nr KOC/723/Sr/25 (błędnie nazwane decyzją) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej ppsa) (k. 6-20, 65-66 akt sądowych). Na postanowienie z 18 czerwca 2025 r. zażalenie złożyła skarżąca wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Argumentując swoje stanowisko, wskazała, że skala postępowań toczących się z inicjatywy OPS Praga-Południe przekracza możliwości składania przez nią pism w ustawowych terminach. Zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (k. 75 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ppsa, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, postanowienie stanowiące przedmiot skargi zostało doręczone skarżącej 3 marca 2025 r. Termin, w jakim skarżąca mogła skutecznie złożyć skargę na zaskarżone postanowienie upływał więc 2 kwietnia 2025 r. Skarżąca wniosła skargę 6 kwietnia 2025 r., co wynika z urzędowego poświadczenia przedłożenia znajdującego się w aktach sądowych (k. 21). W tym stanie rzeczy prawidłowo ustalono, że skarga została wniesiona po terminie. Sama skarżąca w złożonym zażaleniu nie kwestionuje okoliczności złożenia skargi na postanowienie II instancji po upływie ustawowego terminu. Podnoszone w zażaleniu okoliczności dotyczące przyczyn uchybienia terminu, związane z liczbą wydawanych nieterminowo decyzji przez Kolegium, mogą stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, co dopiero będzie przedmiotem rozpoznania przez Sąd I instancji, wobec zawartego w zażaleniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Okoliczności te pozostają natomiast bez wpływu na ustalenie, że skarżąca uchybiła terminowi określonemu w art. 53 § 1 ppsa, co obligowało Sąd I instancji do odrzucenia skargi. W niniejszym postępowaniu Sąd mógł bowiem jedynie przeanalizować, czy skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi, natomiast ocena, czy stwierdzone uchybienie było przez nią zawinione, czy też nie, będzie dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postępowaniu wywołanym na skutek złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa, oddalił zażalenie.