I OZ 91/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II SPP/Gl 49/24 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 14 października 2024 r., sygn. akt II SPP/Gl 49/24 w sprawie wniosku J. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu złożonego w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1530/22 ze skargi J. L. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 26 sierpnia 2022 r., nr WIW.AG.Ol.1410.4.3.2022 w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości w gospodarstwie utrzymującym trzodę chlewną postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II SPP/Gl 49/24, odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z 14 października 2024 r., sygn. akt II SPP/Gl 49/24, utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego tego Sądu z 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SPP/Gl 49/24, oddalające wniosek J.L. (dalej – skarżący) o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem skarżący pismem z 17 stycznia 2025 r. złożył zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie podlega oddaleniu. Stosownie do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej – p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wyliczone w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). W powołanej ustawie brak jest regulacji, która pozwałaby stronie na zaskarżenie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego. Wynika to z tego, iż wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw orzeka jako sąd drugiej instancji, którego orzeczenia są prawomocne z chwilą jego wydania i nie podlegają zaskarżeniu. Dlatego też prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.