I SA/Bd 12/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: Sekretarz Sądowy Anna Szymanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2021 uchyla zaskarżoną decyzję

Decyzją z dnia [...] maja 2025 r. Prezydent M. [...] ustalił A. R. (dalej: skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...] za 2021 rok, w wysokości [...] zł. Organ podatkowy podał, że zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków w roku objętym decyzją, na nieruchomościach posadowione były następujące budynki: na działce [...] jednokondygnacyjny budynek nr [...] sklasyfikowany jako handlowo-usługowy o pow. zabudowy 207 m2 ([...]), na działce nr [...] - dwukondygnacyjny budynek nr [...] sklasyfikowany jako pozostały budynek niemieszkalny o pow. zabudowy 507 m2, na działce nr [...] - pięciokondygnacyjny budynek nr [...] sklasyfikowany jako niemieszkalny o pow. zabudowy 752 m2 (dawnego m. L. S. wpisany do rejestru zabytków Rej. zab.: [...]) oraz pięciokondygnacyjny budynek nr [...] sklasyfikowany jako pozostały budynek niemieszkalny o pow. zabudowy 849 m2. Stosownie do zawiadomienia o zmianie z dnia [...] lipca 2022 r., na podstawie operatu z dnia [...] lipca 2022 r. na działce nr [...] dokonano zmiany powierzchni zabudowy budynku nr [...] w ten sposób, że włączono powierzchnię zabudowy budynku nr [...] do budynku nr 1 i wykreślono budynek nr [...] (tj. budynek dawnego m. wpisany do rejestru zabytków o powierzchni zabudowy 752 m2 oraz budynek dobudowany po 2000 r. o powierzchni zabudowy 849 m2 połączono w jeden budynek sklasyfikowany jako pozostały budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 1601 m2). Zgodnie z treścią ksiąg wieczystych prowadzonych dla przedmiotowych nieruchomości, prawo własności i prawo użytkowania wieczystego ww. gruntów oraz prawo własności budynków posadowionych na przedmiotowych gruntach przysługuje skarżącemu. Organ podatkowy uznał, że zabytek zostaje zwolniony od opodatkowania w wymiarze 2.551.71 m2, natomiast poza składnikami majątku wskazanymi w korekcie informacji opodatkowaniu podlegają również budowle związane z działalnością w wymiarze 453.218.00 m2. W złożonym odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji. W uzasadnieniu stanowiska odwołujący się wskazał, że dnia [...] marca 2020 r. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej pod adresem [...], a nieruchomość nie jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący podkreślił, że na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 707 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") nie powinien płacić podatku od nieruchomości. Zgodnie z wytycznymi konserwatora zabytków budynek jest utrzymywany w stanie zapewniającym jego zabytkowy charakter. Decyzją z dnia [...] października 2025 r. Inne utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ wyjaśnił, że na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Celem zwolnienia określonego w tym przepisie jest nieobciążanie podmiotów będących właścicielami lub posiadaczami budynków wpisanych do rejestru zabytków i utrzymujących je zgodnie z przepisami o ochronie zabytków dodatkowymi kosztami, które i tak muszą ponosić na utrzymanie bądź rewitalizację obiektów zabytkowych. Zdaniem SKO, organ podatkowy z sposób prawidłowy ustalił co w przedmiotowej sprawie składa się na zabytek. W treści zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał powierzchnię zabytku - w sposób zgodny z pismem podatnika z dnia [...] listopada 2021 r. - 2.551.71 m2. W piśmie z dnia [...] listopada 2023 r. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków Delegatura we [...] podał, że poza okolicznościami wymagającymi zbadania wysoleń i zawilgoceń, ogólny stan zachowania zabytku jest dobry i utrzymany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Organ podatkowy dokonując wymiaru podatku od przedmiotowych nieruchomości uwzględnił, że budynek dawnego m. wpisany do rejestru zabytków (wyznaczony przez mury obwodowe budynku historycznego), utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, w roku 2021 nie był faktycznie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej i zastosował zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Organ podatkowy ustalając wysokość zobowiązania podatkowego wziął pod uwagę, że pojęcie "zajęcia na działalność gospodarczą" nie jest równoznaczne z pojęciem "związania z działalnością gospodarczą" (zajęcie oznacza rzeczywiste wykonywanie czynności) składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z tym, jeżeli zabytek nie był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej może podlegać zwolnieniu z podatku od nieruchomości. W ocenie SKO, organ podatkowy w sposób prawidłowy przyjął, iż nowa, dobudowana część do zabytku nie podlega ewentualnemu zwolnieniu w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., wbrew twierdzeniom skarżącego. Z dokumentów urzędowych i rejestrów nie wynika również, aby działki gruntu oznaczone numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...] ([...]) były indywidualnie wpisane do rejestru zabytków. Organ podkreślił, że kwestia sposobu wykorzystywania pozostałych części nieruchomości ma również wpływ na wymiar podatku. W tym zakresie wskazał, że skarżący jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, co wynika z wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z zastrzeżeniem ust. 2a. Organ powołał się także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. Odnośnie do pisma skarżącego z dnia [...] marca 2020 r., w którym wskazał, iż z dniem wyłączenia działalności kompleksu [...] nieruchomości przekazuje A. R. - osobie fizycznej nie prowadzącej na nim działalności gospodarczej, organ wyjaśnił, że podatnik - osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nie może przekazać majątku sobie samemu nieprowadzącemu działalności gospodarczej. Osoba fizyczna, będąca przedsiębiorcą, występuje w obrocie prawnym także jako podmiot nieprowadzący działalności gospodarczej. Dlatego też opodatkowanie nieruchomości stawką jak dla związanych z działalnością gospodarczą jest możliwe jedynie w przypadku ustalenia w toku postępowania podatkowego, że mogłyby one choćby pośrednio służyć w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Oświadczenie złożone przez podatnika nie może zastępować ustaleń organu. Nie ulega wątpliwości, zdaniem SKO, że nieruchomości należące do skarżącego są funkcjonalnie związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem - stanowią składnik ewidencji środków trwałych P.P.H. [...] A. R. , ale także przez dłuższy czas, wizerunek i strona internetowa [...] faktycznie wykorzystywane były w działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, który w roku objętym decyzją, działalność gospodarczą (hotelarską) prowadził w sposób ciągły i zorganizowany w innych obiektach, będących w jego posiadaniu, przy ul. [...] i pl. [...]. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (opinie [...] rezerwacje [...] [...] - wydruki ze stron internetowych wydrukowane dnia [...] października 2023 r.) wynika, że strona internetowa [...] była wykorzystywana do osiągnięcia zamierzonego celu gospodarczego skarżącego. Nieruchomość skarżący wykorzystywał do pozyskiwania klientów, na stronach internetowych w latach 2020 - 2023 klienci mogli dokonać rezerwacji pobytu w [...], następnie proponowany był inny hotel będący w posiadaniu podatnika. Odnosząc się do decyzji Marszałka Województwa [...] w T. z dnia [...] listopada 2022 r., zgodnie z którą uchylono decyzję o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego [...] do rodzaju hoteli kategorii cztery gwiazdki oraz wykreślono powyższy obiekt hotelarski z ewidencji obiektów hotelarskich prowadzonej przez Marszałka Województwa [...] organ wskazał, iż z treści tej decyzji nie wynika wprost, że przedmiotowe nieruchomości nie mogą pełnić dotychczasowej funkcji hotelarsko-gastronomicznej lub innej związanej z podobnym profilem działalności (hotel niższej kategorii, motel, inne obiekty zakwaterowania). W złożonej skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając: 1) naruszenie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, ustaleniu okoliczności na podstawie domniemań i przypuszczeń w sytuacji, gdy odwołujący na spornej nieruchomości w 2021 r. nie prowadził działalności gospodarczej; 2) naruszenie art. 75 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 78 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niedopuszczeniu istotnych dla wyjaśnienia sprawy dowodów; 3) naruszenie art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na naruszeniu obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, przez co organ niewłaściwie ocenił materiał dowodowy i wydał decyzję na podstawie okoliczności, które nie znajdując potwierdzenia w materiale dowodowym w sytuacji, gdy odwołujący w spornym okresie nie przyjmował gości, nie urządzał żadnego rodzaju uroczystości w spornym obiekcie, ponieważ obiekt stał zamknięty, co było w mieście [...] widomością powszechnie znaną; 4) naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez uznanie, że sporna nieruchomość nie podlega zwolnieniu od podatku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej także jako: "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Spór pomiędzy podatnikiem a Kolegium dotyczy tego, czy nieruchomość położona we [...] przy ul. [...] powinna zostać opodatkowana podatkiem od nieruchomości w całości, czy też powinna być zwolniona z tego obowiązku z uwagi na okoliczność wpisania do rejestru zabytków. Bezspornie budynek starego m. został rozbudowany. W ocenie podatnika obie części budynku stanowią nierozerwalną fizycznie funkcjonującą całość i rozbudowa zabytkowego budynku nie zmienia jego charakteru jako całości i taki obiekt rozbudowany należy w całości traktować jako budynek zabytkowy. Skarżący kwestionuje także związanie spornej nieruchomości z działalnością gospodarczą. Z kolei zdaniem Kolegium nowa, dobudowana część do zabytku, nie jest zabytkiem i nie podlega zwolnieniu z opodatkowania w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Ponadto działki gruntu również podlegają opodatkowaniu, bowiem z dokumentów urzędowych nie wynika, aby były indywidualnie wpisane do rejestru zabytków. Organ wskazuje także na istnienie związku nieruchomości z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. W kontrolowanej sprawie – jak wynika z opisu przebiegu postępowania zawartego w decyzji Prezydenta M. [...] z dnia [...] maja 2025 r. – została wydana decyzja z dnia [...] września 2024 r. znak: [...], którą organ ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r. Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji do Inne, które decyzją z dnia [...] listopada 2024 r. znak: [...], uchyliło ww. decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie została wydana decyzja Prezydenta M. [...] z dnia [...] maja 2025 r., od której wniesiono odwołanie, a które zostało rozpatrzone przez Inne decyzją z dnia [...] października 2025 r., aktualnie zaskarżoną do tut. Sądu. Stwierdzić należy, że ww. decyzji z dnia [...] września 2024 r., odwołania od tej decyzji, a także decyzji z dnia [...] listopada 2024 r. - brak w aktach podatkowych przekazanych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę. Akta organu I instancji zawierają m.in. k. 32 stanowiącą zawiadomienie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w T. Delegatura we [...] o inspekcji nieruchomości z dnia [...] listopada 2023 r. (wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru), następnie k. 38 stanowiącą postanowienie Prezydenta M. [...] z dnia [...] marca 2024 r. o włączeniu do akt dowodów (wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru), po czym znajduje się k. 46 - postanowienie tego organu z dnia [...] marca 2025 r. o wyznaczeniu terminu 7-dniowego do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Już ten fragment akt administracyjnych koreluje ze stwierdzeniem braku niektórych dokumentów. Nieprzekazanie Sądowi kompletnych akt postępowania podatkowego stanowi uchybienie organu, które uniemożliwia dokonanie pełnej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06). Przypomnieć należy, że przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć w szczególności pełną dokumentację stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracyjne i strony czynności prawnomaterialnych i procesowych pozwalających na kontrolę prawidłowości ustaleń poczynionych w sprawie przez organy prowadzące postępowanie administracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2331/12). Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem - co do zasady - materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2623/17; z 10 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 463/13). Orzekanie przez sąd administracyjny możliwe jest tylko na podstawie całości akt sprawy. Oznacza to, że orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno być podjęte nie tylko w oparciu o analizę uzasadnienia zaskarżonego aktu i wyjaśnienia stron, ale na podstawie całego materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego przez organ administracji. Warunkiem wydania przez sąd rozstrzygnięcia merytorycznego jest stwierdzenie, że wszystkie okoliczności faktyczne i prawne zostały w sprawie wyjaśnione. Jest to możliwe jedynie wówczas, gdy sąd będzie dysponował kompletnymi aktami sprawy. Sąd nie może wyrokować na podstawie wybiórczej dokumentacji przedstawionej mu przez organ, którego decyzja jest przedmiotem skargi. Tylko pełne akta administracyjne dają sądowi możliwość wszechstronnego i dogłębnego zbadania sprawy we wszystkich jej aspektach, a następnie podjęcia obiektywnego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Niedopuszczalne jest zatem, aby sąd orzekał w sprawie nie dysponując całością akt administracyjnych, a w konsekwencji nie zapoznawszy się ze wszystkimi dokumentami sprawy. Sąd zauważa, że kontroli sądowej podlega także zbadanie, jakie były zalecenia organu odwoławczego w decyzji poprzednio wydanej z [...] listopada 2024 r., uchylającej decyzję organu I instancji oraz czy organ I instancji wykonał zalecenia Inne. Mając na uwadze powyższe uwagi należy podnieść, że nadesłane akta sprawy, z uwagi na swoje braki, uniemożliwiają Sądowi przeprowadzenie oceny prawidłowości dokonanych przez ten organ ustaleń. W konsekwencji wskazany przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu brak pełnych akt administracyjnych uniemożliwia Sądowi nie tylko kontrolę zaskarżonej decyzji, ale również zbadanie zasadności zarzutów skargi. W szczególności Sąd nie ma możliwości odniesienia się do zarzutu skargi dotyczącego niedopuszczenia istotnych dla wyjaśnienia sprawy dowodów. Organ przedstawił bowiem Sądowi akta organu I instancji, w których nie zostały utrwalone czynności w okresie od [...] listopada 2023 r. do [...] lutego 2024 r., a następnie od tej [...] lutego 2023 r. do [...] marca 2025 r., czyli przez wiele miesięcy. Ze względu na brak akt postępowania w ww. zakresie, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny, czy i jakie wnioski dowodowe zostały złożone i rozpatrzone przez organy. Tymczasem właśnie niedopuszczenie istotnych dla wyjaśnienia sprawy dowodów między innymi zarzucono organom w skardze - str. 1. Sąd do tego zarzutu nie może się odnieść i go zweryfikować, skoro nie ma całości dokumentów. Wskazać należy, że obowiązkiem organu jest przekazanie Sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę kompletnych akt administracyjnych. Rolą Sądu nie jest bowiem poszukiwanie akt w celu ich skompletowania. Niedopuszczalne jest, aby Sąd orzekał nie dysponując zebranymi i powoływanymi przez organy dokumentami, a w konsekwencji nie zapoznawszy się z nimi. Brak kompletnych akt administracyjnych sprawy należy postrzegać jako uchybienie determinujące negatywną ocenę procedowania przez organ. Zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi ma obowiązek wraz z odpowiedzią na skargę przedstawić akta sprawy. W związku z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. Sąd jest zobligowany przyjąć, że przesłane przez Kolegium przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał, prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do tut. Sądu. Mając na uwadze ujawnione braki akt postępowania podatkowego należy tym samym przyjąć założenie, że SKO oparło swoje rozstrzygnięcie na niepełnym materiale dowodowym i niekompletnych aktach sprawy przekazanych przez organ I instancji, naruszając art. 120, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Pierwszy z wymienionych artykułów stanowi, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Art. 187 § 1 O.p. stanowi natomiast, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wątpliwości też budzi kwestia związana z wpisaniem nieruchomości do ewidencji środków trwałych, na co powołują się organy (s. 6 decyzji organu I instancji, s. 4 decyzji organu II instancji). Otóż należy ustalić, czy w ewidencji środków trwałych 2021 r. - prowadzonej dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych - wpisany jest jako środek trwały cały budynek (wraz z częścią dobudowaną), czy w tym roku podatkowym dokonywano zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od tego środka trwałego, czy zaliczano do kosztów uzyskania przychodów jakiekolwiek wydatki, w jakiej wysokości i jakiego rodzaju, a związane z tą nieruchomością, tj. całą (wraz z dobudowaną częścią), czy jednak wyłącznie od części, czy w ogóle nie były zaliczane żadne z tym związane odpisy amortyzacyjne i wydatki (do kosztów uzyskania przychodów 2021 r.). Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych organu I instancji znajduje się pismo podatnika z dnia [...] listopada 2023 r. dotyczące zestawu składowych budowy i wyposażenia [...] (k. 31). Do niego załączona jest "Karta środka trwałego [...]", podane są wartości do amortyzacji (pismo niepodpisane), zestawienie poniesionych nakładów w l. 1998-2002, wydatki [...] Spa 2010. Z ww. przywołanej niepodpisanej karty nazwanej "Wartości do amortyzacji" wskazującej w 2021 r. kwotę [...]zł, nie wynika, czy w tym roku podatkowym (tj. w 2021 r., którego dotyczy podatek od nieruchomości w przedmiotowej sprawie) były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne lub inne wydatki związane ze sporną nieruchomością, a jeżeli tak to w jakiej wysokości. Ustalenia też wymaga, czy np. podatek od spornej nieruchomości był w 2021 r. zaliczany do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych. Podobnie czy były zaliczane inne wydatki w 2021 r. do tych kosztów związane z utrzymaniem spornej nieruchomości np. za energię elektryczną, sprzątanie, ogrzewanie (czy od całości, czy od części nieruchomości). W celu dokonania tych ustaleń organ zwróci się do podatnika o przedstawienie pisemnych wyjaśnień w tym zakresie i o przedłożenie stosownej dokumentacji (w tym rachunkowo-podatkowej) z tym związanej, chyba że organ podatkowy już zebrał taki materiał dowodowy, ale go nie włączył do akt administracyjnych i nie przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, a ten w ślad za tym nie przekazał go tut. Sądowi. W zależności od wyników tych czynności, organ przeprowadzi inne dowody, jeżeli oceni je za konieczne dla należytego ustalenia stanu faktycznego. Sąd nie ogranicza organu w tym zakresie, mając w szczególności na uwadze art. 180 i art. 181 O.p. Z kolei skarżący jest obowiązany do skrupulatnego i terminowego reagowania na wezwania organu, składania wyjaśnień i przedkładania wymaganej dokumentacji (dowodów). Wykazane powyżej nieprawidłowości postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją, obligowały Sąd do wyeliminowania jej z porządku prawnego. Należy przy tym od razu zauważyć, że niniejszy wyrok nie przesądza kwestii zasadności podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących opodatkowania jego nieruchomości podatkiem od nieruchomości, gdyż wskazane braki akt sprawy uniemożliwiają Sądowi pełne odniesienie się do przeprowadzonego przez organy postępowania w zakresie prawidłowego zastosowania przepisów procesowych (Ordynacji podatkowej) oraz przepisów prawa materialnego. Ponownie orzekając organ odwoławczy, na zasadzie art. 153 p.p.s.a., uwzględni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania sformułowane w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o jej uchyleniu. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: [...]