I SA/Bd 161/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (sprawozdawca) Asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant straszy sekretarz sądowy Marlena Krzyżaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2026 r. nr 0401-IOV1.4103.71.2025 w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, listopad i grudzień 2021 r. oddala skargę.

Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu decyzją z dnia 18 września 2025r. określił Z. M. ("Skarżący", "Strona", "Podatnik") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2021 r., od czerwca do sierpnia 2021 r. oraz od listopada do grudnia 2021 r. Organ zakwestionował na podstawie art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług prawo do odliczenia podatku naliczonego, wykazanego w 34 fakturach VAT, zaewidencjonowanych i rozliczonych przez Skarżącego w rejestrach zakupów VAT we wskazanych okresach rozliczeniowych, których wystawcami byli: - [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] W. – 19 faktur VAT na łączną kwotę netto [...] zł oraz podatek VAT [...] zł, - [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] K. – 15 faktur VAT na łączną kwotę netto [...] zł oraz podatek VAT [...] zł, bowiem w ocenie organu pierwszej instancji faktury te nie poświadczają faktycznych zdarzeń gospodarczych, gdyż są fakturami nierzetelnymi, czego Podatnik miał świadomość. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także: "DIAS") utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że Podatnik prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w G.. Przeważająca działalność dotyczy obróbki mechanicznej elementów metalowych - PKD 25.62.Z. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przedstawione w zaskarżonej decyzji dowody pozwoliły na stwierdzenie, że transakcje wykazane na zakwestionowanych fakturach nie zostały w rzeczywistości dokonane, a Podatnik miał świadomość nierzetelności faktur VAT wystawionych przez [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. Ustalone okoliczności "współpracy" Strony z B. S. potwierdziły, że sposób w jaki prowadził działalność gospodarczą ukierunkowany był na uzyskanie korzyści podatkowej w postaci bezpodstawnego odliczenia podatku naliczonego z 34 nierzetelnych faktur VAT w łącznej kwocie [...]zł, zaewidencjonowanych przez Skarżącego w rejestrach zakupów VAT i rozliczonych za wskazane okresy 2021 r. W opinii DIAS nie znajdują potwierdzenia wyjaśnienia Skarżącego w zakresie "współpracy" z jego "kontrahentami", bowiem nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami, które podważałyby prawidłowość ustaleń organu pierwszej instancji w przedmiocie spornych transakcji. Przede wszystkim Podatnik nie znał swoich "kontrahentów" – M. G. – byłego prezesa zarządu [...] Sp. z o.o. i M. L. prezesa zarządu [...] Sp. z o.o., a "współpracę" nawiązał z "przedstawicielem" B. S. "na słowo." Do protokołu przesłuchania sporządzonego [...] października 2024 r. Podatnik zeznał, że nie weryfikował wcześniej faktur otrzymanych od B. S., nie miał żadnych obaw, aby dokonywać płatności na rachunki bankowe spółek, których nie znał, na kwoty o znacznych wartościach, m.in. [...] zł (faktura [...], sprzedawca [...] Sp. z o.o.), [...] zł (faktura [...], sprzedawca [...] Sp. z o.o.). Nie wskazał szczegółów w zakresie rzekomo wykonanych u niego usług, np. czas trwania danej usługi, ilość pracowników realizujących daną usługę. Ponadto wyjaśnił, że nikt poza nim nie był świadkiem dostawy towarów, bowiem osobiście zajmował się rozładunkiem towarów. W zakresie zamówień i w kwestii związanej z realizacją usług czy dostawą towarów wyjaśnił, że nie zatrudniał pracownika do obsługi zamówień, wszystko ustalał osobiście z B. S. u siebie w domu lub w firmie, jednakże w godzinach popołudniowych, po zakończeniu pracy przez pracowników. "Sprawy" z B. S. ustalał również telefonicznie, przez komunikatory czy mailowo, jednakże nie przedstawił żadnych dowodów w zakresie przeprowadzonych rozmów. Pomimo kierowanych do Skarżącego wezwań nie przedstawił on żadnych zamówień, gwarancji, czy też innych dowodów potwierdzających zawarcie transakcji. W toku przesłuchania [...] października 2024 r. nie potrafił wskazać co było przedmiotem "współpracy" ze Spółkami [...] i [...], bowiem jak zeznał: "Tymi tematami zajmował się B. S.." Organ podkreślił, iż B. S. zaprzeczył, aby jakiekolwiek usługi czy towary będące przedmiotem nierzetelnych faktur dostarczał do Strony. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, organ pierwszej instancji trafnie odniósł się do materiału dowodowego z akt śledztwa o sygn. [...], iż podejrzani B. S., M. L. i M. G. złożyli zgodne wyjaśnienia, które są zbieżne ze złożonymi przez nich zeznaniami w charakterze świadków oraz zeznaniami świadka Ł. S. w toku postępowania podatkowego. Zdaniem organu odwoławczego ocena organu pierwszej instancji dokonana na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie potwierdza, iż transakcje wykazane w fakturach, wystawionych na rzecz Skarżącego przez [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o., nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, bowiem rzekomi kontrahenci nie byli w posiadaniu towarów i nie świadczyli usług wykazanych na fakturach. Spółki [...] oraz [...] nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, lecz zostały założone w celu ewidencjonowania nierzetelnych transakcji, których Podatnik był uczestnikiem. Z akt sprawy wynika również, iż zarówno [...] i [...] zostały wykreślone przez właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego z rejestru aktywnych podatników VAT ze względu na brak kontaktu z podatnikiem. Ponadto faktury wystawiane przez wskazane spółki miały taką samą szatę graficzną. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na świadomy udział Skarżącego w procederze, o czym świadczą takie okoliczności jak: niepodjęcie żadnych czynności zmierzających do zweryfikowania rzetelności kontrahentów, brak umów i innych dokumentów o podobnym charakterze, ustalających warunki współpracy, zbieżna treść zeznań świadków: B. S. i Ł. S., biorących udział w przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji konfrontacji. Przyjmując do rozliczenia sporne faktury, nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, Podatnik miał świadomość prawnopodatkowych skutków swoich działań. W związku z powyższym organ pierwszej instancji zasadnie na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r. poz. 685 ze zm., dalej: "ustawa o VAT", "u.p.t.u."), powołanych w decyzji, zakwestionował prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w spornych fakturach VAT, wystawionych przez [...] oraz [...] w przedmiotowych okresach rozliczeniowych. W skardze wniesiono o uchylenie decyzji w całości zarzucając naruszenie: 1. art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej: "O.p.") przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego; organ podatkowy ograniczył się do wybranych dokumentów, pomijając istotne dowody przedstawione przez Stronę (np. w zakresie faktycznej obecności B. S. przez wiele godzin w siedzibie Skarżącego), co skutkowało niepełnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy; 2. art. 187 § 1 O.p. przez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego; organ nie dokonał oceny wszystkich dowodów w sposób obiektywny i wyczerpujący, a także nie odniósł się do wniosków dowodowych Strony, co stanowi istotne uchybienie proceduralne; 3. art. 191 O.p. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów; organ podatkowy nie wskazał, dlaczego odmówił wiarygodności określonym dowodom, a swoje ustalenia oparł na wybiorczo potraktowanych faktach, co narusza zasadę prawdy obiektywnej; 4. niewłaściwa subsumpcja ustalonego stanu faktycznego pod normę prawną – organ podatkowy dokonał błędnej kwalifikacji prawnej czynności podatnika, nie uwzględniając wszystkich okoliczności sprawy oraz nieprawidłowo zastosował przepisy ustawy o podatku od towarów i usług (w szczególności art. 86 i 88 tejże ustawy), co skutkowało wydaniem decyzji niezgodnej z prawem; 5. art. 210 § 4 O.p. przez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, w szczególności brak szczegółowego odniesienia się do argumentacji strony oraz przedstawionych dowodów; 6. art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść przedsiębiorcy; 7. art. 42 ust. 2 lit. A) Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w związku z jednoczesnym naruszeniem art.200a § 1 pkt 2) O.p. przez "niewysłuchanie strony"; 8. w efekcie naruszenia przepisów proceduralnych – przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 i art. 88 ustawy o podatku od towarów i usług przez pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddana została decyzja DIAS z 06 lutego 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Kujawsko – Pomorskiego Urzędu Celno – Skarbowego z dnia 18 września 2025r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca, od czerwca do sierpnia oraz listopad i grudzień 2021r. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii zasadności pozbawienia Skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. z faktur wystawionych przez spółki: [...] i [...]. W świetle art. 86 ust. 1 u.p.t.u. prawo do odliczenia podatku od towarów i usług, gwarantujące realizację zasady neutralności podatku VAT, realizowane jest w oparciu o faktury dokumentujące transakcje, które muszą być wiarygodne tak od strony formalnej, jak i materialnej. Oznacza to, że muszą odzwierciedlać transakcje zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Od tej zasady ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje szereg wyjątków, a jeden z nich uregulowany został w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a. Zgodnie z tym przepisem nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Z treści powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że prawo do odliczenia podatku od towarów i usług, gwarantujące realizację zasady neutralności podatku VAT, realizowane jest w oparciu o faktury dokumentujące transakcje, które muszą być wiarygodne tak od strony formalnej, jak i materialnej. Oznacza to, że muszą odzwierciedlać transakcje zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem (por. wyrok NSA z dnia 01 marca 2022 r., sygn. akt I FSK 678/18, powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sam fakt posiadania faktury nie gwarantuje jej odbiorcy prawa do odliczenia. Musi być to bowiem faktura prawidłowa pod względem podmiotowym i przedmiotowym, tj. dokumentująca faktyczną transakcję między wymienionymi w niej stronami. Oceniając przeprowadzone postępowanie, którego konsekwencją było pozbawienie Skarżącego – w oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. – prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, Sąd podkreśla, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Przykładowy katalog dowodów wymieniony został w art. 181 O.p. Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Przepis art. 210 § 4 O.p. obliguje organ, aby w uzasadnieniu faktycznym decyzji zawarte zostało w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd zauważa, że wszelkie wątpliwości co do stanu faktycznego należy, w świetle zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), interpretować na korzyść podatnika (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2020 r., sygn. akt I FSK 675/20), jednak w niniejszej sprawie tego rodzaju wątpliwości nie zaistniały. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutom skargi, odniesiono się do argumentacji Skarżącego. Odpowiedź niezgodna z oczekiwaniami Strony nie świadczy o błędnej ocenie zabranego materiału dowodowego. DIAS wskazał nadto jasno powody, które skłoniły go do odmowy przeprowadzenia określonych dowodów wnioskowanych przez Stronę, wydając w dniu 5 lutego 2026r. stosowne postanowienia (k.50-59 akt admin., tom III). Wyjaśnienia te są przekonujące w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego, znajdując oparcie w regule z art. 188 O.p. Podkreślić należy, że obszerny materiał dowodowy został poddany przez organy wszechstronnej analizie, w której jasno wykazano świadomy udział Skarżącego w procederze kreowania jedynie fakturowego obrotu w zakresie dostawy towarów i świadczenia usług. W niniejszej sprawie w oparciu o zebrane dowody organy ustaliły, że faktury wystawione na rzecz Podatnika przez spółki [...] i [...] są nierzetelne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na szereg okoliczności, które w łącznym powiązaniu przekonują o zasadności hipotezy, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na okoliczności dotyczące kontrahentów Strony. Z protokołu przesłuchania M. G. (Prezesa zarządu [...] Sp. z o.o.) wynika, iż spółka powstała, kiedy pani G. przyjęła propozycję, m. in. od Pana K. Ż. wspólnego "działania" na rynku Ś.. Spółka miała zajmować się dotacjami, leasingami i programami komputerowymi. Pani M. G. zgodziła się zostać prezesem [...] ponieważ była przekonana, że spółka będzie należycie prowadzona. Dokumenty rejestrowe spółki M. G. podpisała w G.. Dokumenty bankowe posiadał K. Ż.. M. G. nie prowadziła żadnych transakcji na rachunku bankowym spółki, nie miała wiedzy o jej obrotach. Wyjaśniła, że: "Byłam przeświadczona, że spółka nie działa." Z protokołu przesłuchania wynika, że kontakt M. G. z K. Ż. urwał się bardzo szybko po założeniu Spółki. Organ zasadnie wskazał, że M. G. wyjaśniła, iż nie zna żadnej z firm, które wystawiały faktury dla [...] ani żadnej, która miała być odbiorcą faktur wystawionych przez spółkę. W dniu [...] sierpnia 2025r. Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu przesłuchał M. G. w charakterze świadka. Świadek podtrzymała złożone wcześniej, w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnienia. Zeznała również, iż nie zna B. S. jak i Skarżącego a także firmy [...]. W toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Zachodniopomorski Wydział Zamiejscowy Departamentu do spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w Szczecinie, 18 czerwca 2024r. przesłuchano także w charakterze podejrzanego M. L.. Wyjaśnił on, iż do założenia spółki [...] namówiła go bardzo bliska osoba - Pan D. . Umowa spółki została zawarta przed notariuszem w G.. W toku przesłuchania M. L. rozpoznał na okazanej tablicy poglądowej K. Ż., który także był obecny przy zakładaniu spółki. Ponadto wyjaśnił, że nie wiedział czym miała zajmować się [...], nie wystawiał żadnych faktur w imieniu tej spółki, ani nie przyjmował żadnych faktur, których odbiorcą miała być [...]. Zgodnie z jego zeznaniami, nigdy nie zakładał dla spółki żadnego konta bankowego, nigdy nie był w żadnym banku z nikim, żeby założyć dla spółki rachunek bankowy, ani nigdy nie zakładał takiego rachunku przez internet. M. L. przez około 3 lata od założenia spółki nie interesował się działalnością [...], ponieważ nie miał z tego tytułu żadnych "profitów." Jak wyjaśnił jedynie od czasu do czasu potwierdzał "coś" za pomocą profilu zaufanego. Zeznał również, że w 2020 roku, zaczął otrzymywać różne telefony i przychodziło coraz więcej korespondencji, m.in. z urzędów skarbowych czy sądów. Wówczas kontaktował się z Panem D. . Po jakimś czasie udał się do Pana D. w celu podpisania dokumentów dotyczących zmiany prezesa zarządu Spółki, gdyż nie chciał dłużej pełnić tej funkcji. Pan M. L. został również przesłuchany w charakterze świadka w ramach postępowania podatkowego, gdzie podtrzymał wyjaśnienia złożone w Prokuraturze Krajowej w Szczecinie. Potwierdził, że nie zna Skarżącego ani nie ma wiedzy na temat transakcji z firmą [...]. Organ podkreślił okoliczność, że zarówno M. G. jak i M. L. w toku postępowania przygotowawczego przedstawiono zarzuty, m.in. o to, że w okresie od stycznia 2018 roku do marca 2023 roku we wskazanych miejscowościach na terenie Polski, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było popełnianie przestępstw karnych i karnych skarbowych związanych z wystawianiem nierzetelnych oraz poświadczających nieprawdę faktur VAT, których odbiorcą była m.in. firma [...]. Poza włączeniem do akt sprawy materiału dowodowego pozyskanego z Prokuratury Krajowej w Szczecinie, organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania podatkowego w celu ustalenia rzetelnego stanu faktycznego sprawy 28 sierpnia 2024r. przeprowadził dowód z przesłuchania świadka B. S.. Natomiast w dniu 2 października 2024r. przeprowadzono dowód z przesłuchania Ł. S.. Mając na uwadze wnioski dowodowe Skarżącego (pismo z dnia 8października 2024r.) organ ponownie wezwał wskazanych wyżej świadków celem przeprowadzenia konfrontacji. Na wezwanie stawił się jedynie B. S.. Z akt sprawy wynika, iż organ pierwszej instancji podjął ponowną próbę konfrontacji świadków i 16 stycznia 2025r. w siedzibie Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w [...] przesłuchał w charakterze świadków m. in.: B. S. i Ł. S.. W toku przesłuchania Ł. S. zeznał, że: - zapotrzebowanie na faktury otrzymywał w kopertach od B. S. i przekazywał P. P., - były takie sytuacje, że koperty przekazywał B. S., byli sąsiadami. W toku przesłuchania B. S. zeznał, że: - w latach 2018-2022 otrzymywał koperty od Ł. S., które następnie przekazywał Skarżącemu, - Skarżący nigdy nie pytał, dlaczego faktury są wystawiane przez różne podmioty, - zamówienia na faktury przekazywał do Ł. S. na komunikatorze, ale nie za każdym razem, - nie jest w stanie podać jak często przekazywał koperty, jednak wskazał, iż było to na zasadzie wymiany jak przekazywał kopertę to również otrzymywał kopertę, - domyślał się, iż w kopertach była gotówka, ponieważ Skarżący dzwonił w tej sprawie do niego i chciał zwrotu tej gotówki, - nie proponował Skarżącemu, aby zwiększyć wartość faktur i podzielić się zyskiem. Analiza powyższych zeznań w konfrontacji z zeznaniami złożonymi przez Skarżącego doprowadziła organy do słusznego wniosku, że w "transakcjach" z udziałem B. S. i Ł. S. P. był nabywcą nierzetelnych faktur VAT, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami w nich wskazanymi. B. S. będący bezpośrednim dostawcą, przekazywał Skarżącemu "zamówione" faktury, które miały jedynie uwiarygodnić wykonanie "faktycznych" zdarzeń gospodarczych, w celu bezprawnego odliczenia podatku VAT. Zatem zasadnie organ wywiódł, iż "składając zamówienia" na nierzetelne faktury VAT, Skarżący miał świadomość, iż bierze udział w czynnościach mających na celu oszustwo (nadużycie) w podatku VAT. W świetle powyższego za całkowicie bezpodstawne Sąd uznał zarzuty dotyczące oparcia się przez organy w głównej mierze na materiale dowodowym zebranym w postępowaniu karnym. Organ pierwszej instancji realizując wnioski dowodowe Strony przeprowadził przesłuchania świadków, Skarżącego, konfrontacje świadków i cały materiał dowody ocenił zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów a wyciągnięte wnioski Sąd uznał za prawidłowe. W tym miejscu podkreślić należy, że Strona nie skorzystała z prawa do udziału w przesłuchaniu świadków także tych o przesłuchanie których wnosiła. Natomiast pełnomocnik Skarżącego brał udział m.in. w konfrontacji świadków przeprowadzonej 16 stycznia 2025r. w trakcie której nie wnosił żadnych uwag ani zastrzeżeń co do sposobu prowadzenia konfrontacji świadków oraz zadawanych pytań. W ocenie Sądu zarzuty dotyczące nieprawidłowo sformułowanych pytań i wskazywanie jakie pytania organ powinien był zadać świadkom są o tyle niezasadne, że jak wskazano Strona mogła uczestniczyć w czynności przesłuchania i miała możliwość zadawania pytań i domagania się wyjaśnienia okoliczności w jej ocenie sprzecznych. Jednocześnie nie jest też tak, że organy uniemożliwiły Skarżącemu dowodzenie swoich racji. To Skarżący nie skorzystał z możliwości dostarczenia organom dokumentów choćby jakkolwiek uprawdopodabniających forsowaną wersję wydarzeń. Zeznania Skarżącego wskazują jednoznacznie, że nie miał on wiedzy co konkretnie było przedmiotem współpracy ze spółkami [...] i [...], nie podjął żadnych czynności weryfikujących kontrahentów, wszystkie uzgodnienia dokonywane były z B. S., nie zna M. G. i M. L.. W związku z tym aktualnie kwestionowanie treści zeznań świadków czy sposobu formułowania pytań stanowi w istocie próbę przerzucania na organy obowiązku poszukiwania dalszych dowodów na uwiarygodnienie twierdzeń w zakresie rzekomych transakcji. Okoliczności podnoszone w skardze tj. przebywanie przez p. S. przez wiele godzin w siedzibie Skarżącego nie mają żadnego znaczenia dla sprawy w sytuacji gdy ustalenia dotyczą faktur wystawionych przez spółki, których B. S. nie był nawet pracownikiem. Podkreślić przy tym należy, że art. 188 O.p. należy interpretować w ten sposób, że okolicznościami mającymi znaczenie dla sprawy są jedynie takie okoliczności, które w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym doprowadziłyby do odmiennej oceny sprawy (podobnie w wyroku NSA z dnia 19 lutego 2026 r., sygn. akt I FSK 1054/25). Proponowane wnioski dowodowe (formułowane także na etapie postępowania podatkowego) nie mają takiego potencjału zatem organ zasadnie odmówił ich przeprowadzenia. Odnosząc się do zarzutów skargi (podnoszonych także w odwołaniu) jakoby zeznania świadków, którym zostały przedstawione zarzuty karne nie były wiarygodne, podkreślić należy, że ocena wiarygodności treści zeznań zarówno świadków jak i Skarżącego, któremu 22 listopada 2023r. również zostały przedstawione zarzuty, dokonana została przez pryzmat całości zgromadzonego materiału dowodowego, a nie na podstawie statusu jaki te osoby posiadają w postępowaniu karnym. Wobec czego Sąd uznał te zarzuty za bezpodstawne. Nie może odnieść spodziewanego skutku zarzut naruszenia art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców. Zastosowanie reguły rozstrzygania wątpliwości może dotyczyć tylko takich sytuacji, w których zebrany materiał dowodowy nie pozwala na usunięcie tych wątpliwości i wyklucza możliwość dokonania przez organy podatkowe oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły takie wątpliwości. Niezasadne jest także powoływanie się na naruszenie art. 42 ust.2 lit. A Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, gdyż przepis taki nie istnieje. Wobec stwierdzenia, że zakwestionowane faktury wystawione przez spółki [...] i [...] na rzecz Skarżącego nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych uzasadnione było pozbawienie Strony prawa do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. Sąd nie doszukał się również innych naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które uzasadniałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026r. poz. 143).