I SA/Bd 640/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Asesor WSA Joanna Ziołek (sprawozdawca) Protokolant straszy sekretarz sądowy Marlena Krzyżaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 18 września 2025 r. nr SKO.4231.361.2025 w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2025 r. 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz radcy prawnego Ł. L. kwotę 332,10 zł (trzysta trzydzieści dwa złote 10/100), w tym podatek VAT w kwocie 62,10 zł (sześćdziesiąt dwa złote 10/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Burmistrz Solca Kujawskiego decyzją z dnia 28 lipca 2025 r. ustalił S. W. (dalej także jako: "Skarżący", "Podatnik") wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2025 r. w kwocie [...]zł od nieruchomości położonej w S. K., przyjmując do opodatkowania: 1. podatek rolny: pow. fizyczna 0,1732 ha, pow. przel. 0,0346 ha, użytki rolne 0,1732 ha, opodatkowane 0,0 ha, stawka [...] zł, kwota podatku [...] zł, 2. podatek od nieruchomości: - budynki mieszkalne o powierzchni 91,78 m2 x stawka podatku - [...] zł/m2 = [...] zł, - budynki gospodarcze o powierzchni 28,00 m2 x stawka podatku - [...] zł/m2 = [...] zł, - grunty pozostałe o powierzchni 689,00 m2 x stawka podatku - [...] zł/m2 = [...] zł. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że podatek został ustalony na podstawie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, informacji o gruntach złożonych dnia [...] marca 2025 r. pismach Skarżącego złożonych dnia [...] kwietnia 2025 r. i [...] marca 2025 r., informacji z ewidencji gruntów i budynków. Burmistrz S. K. ustalił, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w S. K. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni 0,2421 ha oznaczonej w ewidencji gruntów jako B — tereny mieszkaniowe o powierzchni 0,0689 ha oraz grunty orne RVI o powierzchni 0,1732 ha. Na działce tej zgodnie z informacją z rejestru gruntów znajdują się 2 budynki; mieszkalny oraz drugi zakwalifikowany jako pozostałe budynki niemieszkalne. Organ wskazał, że użytki rolne - grunty orne RVI, są zwolnione z opodatkowania podatkiem rolnym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. W podjętej decyzji organ stwierdził, że skoro w ewidencji gruntów i budynków figurują dwa odrębne budynki - budynek mieszkalny i pozostały budynek niemieszkalny, to budynek niemieszkalny jest samodzielnym budynkiem, więc należy od niego zapłacić podatek wg stawki pozostałej, jak dla budynków pozostałych. Skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł, że budynek określony jako gospodarczy jest faktycznie użytkowany jako garaż. Podatnik podkreślił, że budynek został wybudowany jako gospodarczo-mieszkalny w 1974 r., sposób użytkowania został zmieniony na garaż, a około roku 1990 r. zmieniony na gospodarczy. Powierzchnia zabudowy to 28 m2, a powierzchnia użytkowa 24 m2, więc w przekonaniu Skarżącego budynek ten powinien zostać opodatkowany jako garaż. Ponadto Skarżący podniósł, że tereny określone w decyzji jako grunty pozostałe, w ocenie Skarżącego to faktycznie obszar, który należy traktować jako użytek ekologiczny, ponieważ na tym terenie znajdują się 60-70 letnie drzewa stanowiące ostoje ptactwa i innych zwierząt. W związku z tym Skarżący wniósł o ponowne naliczenie wymiaru podatku na 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy (dalej także jako: "SKO", "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO przywołało obowiązujące przepisy prawa dotyczące obowiązku podatkowego w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości. Następnie Kolegium stwierdziło, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Zdaniem Kolegium z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2025 r. Podatnik złożył: 1. informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której zgłosił do opodatkowania: - grunty pozostałe o powierzchni 689 m2, - budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 91,78 m2, - budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 28 m2, 2. korektę informacji o gruntach, w której zgłosił grunty zwolnione z opodatkowania podatkiem rolnym - użytki rolne, grunty orne RVI o powierzchni 0,1732 ha. SKO podało, że organ podatkowy pierwszej instancji przyjął do opodatkowania powierzchnie wskazane przez Podatnika w złożonych informacjach. Skarżący w odwołaniu w pierwszej kolejności domaga się opodatkowania stawką jak dla budynków mieszkalnych budynku niemieszkalnego - garażu i wskazuje, że powierzchnia użytkowa garażu to 24 m2. Kolegium zauważyło, że z wypisu z ewidencji gruntów i budynków (informacja z operatu ewidencyjnego według stanu na dzień [...] marca 2025 r.) wynika, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w S. K., ul. [...], działka nr [...], o łącznej powierzchni 0,2421 ha. Nieruchomość ta objęta jest księgą wieczystą nr [...] i została oznaczona jako tereny mieszkaniowe B o powierzchni 0,0689 oraz grunty orne o powierzchni 0,1732. Działka powyższa zabudowana jest 2 budynkami o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Budynek oznaczony numerem ewid. [...] o pow. zabudowy 36 m2 został sklasyfikowany jako "pozostały budynek niemieszkalny". Zgodnie zatem z zapisami w ewidencji gruntów i budynków ww. budynek mieszkalny i garaż są to dwa odrębne budynki, z których każdy ma inną funkcję użytkową. Sporny budynek garażu (nr ewid. [...] nie jest częścią budynku mieszkalnego, lecz został sklasyfikowany jako odrębny budynek o funkcji użytkowej "pozostały budynek niemieszkalny". Zdaniem SKO, co do zasady o sposobie kwalifikacji danego budynku, dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania tego budynku, ile jego funkcja (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. W niniejszej sprawie ewidencja zawiera informacje o zakwalifikowaniu spornego budynku (garażu) do budynku o funkcji użytkowej "pozostały budynek niemieszkalny". Co istotne, według ewidencji jest to odrębny budynek od znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości budynku mieszkalnego. Zatem od budynku o funkcji "pozostały budynek niemieszkalny" naliczyć należy podatek od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków pozostałych. W takiej sytuacji nie można bowiem budynku niemieszkalnego (garażu) zaliczyć do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Zdaniem organu, za budynki pozostałe należy uznać wszystkie budynki niemieszczące się w pojęciu budynków mieszkalnych i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Kolegium stwierdziło, że również w zakresie terenów określonych jako grunty pozostałe – istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia mają zapisy ewidencji gruntów i budynków. Opodatkowane podatkiem od nieruchomości grunty pozostałe o powierzchni 0,0689 ha oznaczone zostały w ewidencji gruntów jako tereny mieszkaniowe - B. Grunty te nie są użytkiem ekologicznym, wbrew argumentacji Skarżącego. Dlatego też, zdaniem Kolegium, organ podatkowy pierwszej instancji opodatkował sporne grunty prawidłowo. Kolegium wyjaśniło, że sklasyfikowanie jako użytek ekologiczny w ewidencji gruntów i budynków jest decydujące z punktu widzenia organów podatkowych w zakresie opodatkowania gruntów, w tym również zastosowania zwolnienia przedmiotowego przewidzianego w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. SKO podkreśliło, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości. Zmiana danych zawartych w ewidencji może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania. Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, do którego zastosował odpowiednie przepisy prawa materialnego oraz przestrzegał przepisów postępowania podatkowego. Z tego względu Kolegium postanowiło decyzję organu I instancji utrzymać w mocy. W skardze do tut. Sądu Skarżący wskazał na błędną interpretację ustawy podatkowej i wynikające z tego błędne naliczenie podatku, gdyż, jak stwierdził: część systemu podatkowego jako podstawę opodatkowania określa konstrukcję a inne funkcje użytkowe. Stwierdził, że jeżeli przyjmiemy, że opodatkowanie jest związane z funkcją a nie z konstrukcją to jak zinterpretować to, że podatek od garażu raz naliczany jest jako mieszkanie a w innym przypadku jako tylko jako garaż. Skarżący zadał pytanie czym od strony funkcjonalnej różnią się oba obiekty poza tym, że garaż w budynku/mieszkaniu stwarza zagrożenie pożarowe. Skarżący nie zgodził się z przyjętym w zaskarżonej decyzji sposobem opodatkowania garażu i terenów mieszkaniowych. Podniósł, że teren wokół budynku to faktycznie obszar, który należy traktować jako użytek ekologiczny, ponieważ na tym terenie znajdują się 60-70 letnie drzewa stanowiące ostoje ptactwa i innych zwierząt. Zaznaczył, że w jego ocenie to deklaracja właściciela a nie wpis w rejestrach decyduje o podatku. W związku z tym Skarżący wniósł o ponowne naliczenie wymiaru podatku na 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W uzupełnieniu skargi z dnia [...] maja 2026 r. pełnomocnik Skarżącego zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie § 1 pkt 2 lit. e Uchwały nr IX/63/24 Rady Miejskiej w Solcu Kujawskim z dnia 29 listopada 2024 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz.U. Woj. Kuj.-Pom. z 2024 r. poz. 6919: dalej także jako: "Uchwała RM"), podczas gdy zastosowanie miał § 1 pkt 3 tej uchwały w zakresie podstawy określenia wysokości opodatkowania nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] tj. zastosowanie podstawy określenia wysokości opodatkowania dla obiektów budowalnych sklasyfikowanych w kategorii "pozostałe", 2. naruszenie art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej także jako: "k.p.a.") poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez uprzedniego wystarczającego wyjaśnienia zasadności przesłanek przemawiających za zastosowaniem podanej w zaskarżonej decyzji wysokości opodatkowania oraz brak jakiegokolwiek uzasadnienia, dlaczego obiekt budowlany o numerze ewidencyjnym [...] nie został sklasyfikowany przy wyliczaniu podstawy opodatkowania jako "budowla"; 3. naruszenie art. 7 Kpa oraz art. 77 Kpa poprzez brak podjęcia wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego koniecznego dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej także jako: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Kontroli Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Solca Kujawskiego z dnia 28 lipca 2025 r., którą ustalono Skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2025 r. w kwocie [...]zł. Ww. kwota wynika z przyjęcia przez organ do opodatkowania w zakresie podatku rolnego powierzchni fizycznej 0,1732 ha użytków rolnych zwolnionych z opodatkowania podatkiem rolnym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, a także w zakresie podatku od nieruchomości: budynków mieszkalnych o powierzchni 91,78 m2 x stawka podatku - [...] zł/m2 = [...] zł, budynków gospodarczych o powierzchni 28,00 m2 x stawka podatku - [...] zł/m2 = [...] zł oraz gruntów pozostałych o powierzchni 689,00 m2 x stawka podatku - [...] zł/m2 = [...] zł. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1176 ze zm.; dalej także jako: "u.p.r.") opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Ponadto, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r. podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów. Stosownie do brzmienia art. 6c ust. 1 u.p.r. osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio. Jednocześnie, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1-2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym w 2025 r.; dalej także jako: "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 u.p.o.l.), przy czym w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Ponadto, jak stanowi art. 6 ust. 1-2 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. W art. 1a ust. 3 u.p.o.l. wskazano natomiast, że przez użyte w ustawie określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) (uchylony), 7) grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w S. K., ul. [...], działka nr [...], o łącznej powierzchni 0,2421 ha. Nieruchomość ta została oznaczona jako tereny mieszkaniowe B o powierzchni 0,0689 oraz grunty orne o powierzchni 0,1732. Działka powyższa zabudowana jest 2 budynkami o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Zdaniem Skarżącego w zaskarżonej decyzji organ błędnie ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2025 r. bowiem nieprawidłowo zaklasyfikował budynek oznaczony numerem ewid. [...] o pow. zabudowy 36 m2 jako "pozostały budynek niemieszkalny", gdy tymczasem, według Podatnika, jest to garaż przynależny do budynku mieszkalnego i jako taki powinien być opodatkowany. Ponadto wskazane w decyzji "grunty pozostałe" stanowią, zdaniem Podatnika, użytek ekologiczny. W ocenie Skarżącego nieprawidłowa klasyfikacja przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości miała wpływ na wysokość podatku ustalonego zaskarżoną decyzją. W ocenie Kolegium natomiast o sposobie kwalifikacji danego budynku, gruntu - dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości - decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania tego budynku, ile jego funkcja (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. W tak zarysowanym sporze rację należy przyznać organowi podatkowemu. Należy bowiem wskazać, że - zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.; alej także jako: "u.p.g.k."), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy - poza sytuacjami wyjątkowymi - nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 690/09). Oznacza to, że - co do zasady - o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale 7 sędziów z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku, organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wyjątkowo obszernie kwestię tę omówiono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt II FSK 3099/12, w którym NSA wskazał, że: "uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczącym opisu nieruchomości. Tym samym, w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym - w trybie art. 194 § 3 O.p. - że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej, właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego, w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikiem. Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 O.p. należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych.". Stwierdzić zatem należy, że organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań, co do zasady, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż według danych wskazanych w ewidencji gruntów i budynków, dlatego organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji dopóki dane te nie zostaną zmienione we właściwym trybie. Prawidłowo zatem organy podatkowe argumentowały, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla nich wiążący co do sposobu klasyfikacji nieruchomości, dlatego organy te nie mogą do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. W sprawie niewątpliwe ustalono na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego (k. 9 akt organu I instancji), że sporne nieruchomości w 2025 r. były oznaczone w ewidencji gruntów i budynków odpowiednio: - B – część działki o nr [...] o powierzchni 0,0689 ha, przy czym symbol B zgodnie z § 9 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2024 r. poz. 219) został przypisany do terenów mieszkaniowych, - RVI - część działki o nr [...] o powierzchni 0,1732 ha, przy czym symbol R zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia został przypisany do gruntów rolnych, - budynek mieszkalny - budynek o powierzchni zabudowy 69 m2 oznaczony numerem ewid. [...], - pozostały budynek niemieszkalny - budynek o powierzchni zabudowy 39 m2, oznaczony numerem ewid. [...]. Mając powyższe na uwadze, wbrew stanowisku Skarżącego, wskazane grunty działki nr [...] nie stanowiły użytku ekologicznego tylko tereny mieszkaniowe i podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunty pozostałe. Ustawa podatkowa (u.p.o.l.) wskazuje bowiem w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości dla następujących gruntów: a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, b) pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych, c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, d) niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1398 oraz z 2019 r. poz. 730), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa. W takiej sytuacji słusznie organ stwierdził, że nie można gruntów opisanych w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe opodatkować inaczej niż jako grunty pozostałe (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l.). Wysokość tego podatku została uregulowana w § 1 pkt 1 lit. c Uchwały nr IX/63/24 Rady Miejskiej w Solcu Kujawskim z dnia 29 listopada 2024 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz.U. Woj. Kuj.-Pom. z 2024 r. poz. 6919: dalej także jako: "Uchwała RM"), który stanowi, że wysokość rocznej stawku podatku od nieruchomości na terenie Gminy Solec Kujawski od gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego wynosi 0,55 zł od 1 m2 powierzchni. Ponadto nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja Skarżącego, że opodatkowanie garażu powinno być takie same bez względu na to czy garaż stanowi osobny budynek czy jest umieszczony w budynku mieszkalnym. Wskazać bowiem należy, że w niniejszej sprawie ewidencja gruntów i budynków zawiera informacje, że sporny budynek (garaż) jest to odrębny budynek od znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości budynku mieszkalnego. Zatem od budynku oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków jako "pozostały budynek niemieszkalny" naliczyć należy podatek od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków pozostałych. Ustawa podatkowa (u.p.o.l.) wskazuje bowiem w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., że rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości dla następujących budynków lub ich części: a) mieszkalnych, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń, e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. W takiej sytuacji słusznie organ stwierdził, że nie można znajdującego się na nieruchomości Skarżącego odrębnego budynku niemieszkalnego (garażu) zaliczyć do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Wysokość tego podatku została uregulowana w § 1 pkt 2 lit. e Uchwały RM, który stanowi, że wysokość rocznej stawku podatku od nieruchomości na terenie Gminy Solec Kujawski od budynków lub ich części - pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego wynosi 9,43 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Mając powyższe na uwadze nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym ten sformułowany w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2026 r. – uzupełnieniu skargi. Organ podatkowy prawidłowo bowiem zakwalifikował nieruchomości Skarżącego zgodnie z przepisami u.p.o.l. a następnie zastosował względem nich prawidłowe stawki podatku od nieruchomości wynikające z Uchwały RM. Przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie należy uznać za prawidłowe w świetle przepisów Ordynacji podatkowej. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2026 r. – uzupełnieniu skargi Skarżący zarzucił naruszenie przepisów k.p.a., co okazało się nieuzasadnione bowiem organy podatkowe prowadziły postępowanie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej także jako: "O.p"). Zdaniem Sądu postępowanie podatkowe w kontrolowanej sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem obowiązujących w nim zasad: zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (zgodnie z art. 121 O.p.), zasady podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (stosownie do art. 122 O.p.). Organ nie naruszył obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (o czym stanowi art. 187 § 1 O.p.). Ustalenie czy dana okoliczność została udowodniona zostało dokonane na podstawie oceny całego zebranego materiału dowodowego (stosownie do art. 191 O.p.). Zdaniem Sądu, odmienna od oceny Skarżącego ocena przez organ ustalonego stanu faktycznego nie dowodzi, że naruszono przywołane zasady postępowania, bowiem z ww. przepisów prawa nie wynika, że organy podatkowe obowiązane są interpretować fakty jedynie w sposób zadowalający dla podatnika, a więc w sposób zbieżny z jego stanowiskiem. Podejmując rozstrzygnięcie organ podatkowy podjął wszystkie niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego. W niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności jest niezasadny. Przeprowadzony wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organy podatkowe na podstawie zebranego materiału dowodowego w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p. i nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Wskazać należy, że argumentacja Skarżącego ogranicza się w głównej mierze do polemiki z ustaleniami organu. Tymczasem skuteczność wykazania, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego. To bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu obligującym Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w kwocie [...]zł, Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 8 pkt 2 w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2026 r. poz. 136). Przyznana kwota obejmuje podatek od towarów i usług w kwocie [...]zł. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl J. Ziołek M. Łent U. Wiśniewska