I SA/Bd 914/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Winiecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014r. sprawy ze skargi F. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej za lata 2000 do 2011 oddala skargę

Pismem z dnia [...]r. F. M.(skarżący) wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy .Ł o umorzenie w całości zaległości podatkowej z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za III i IV ratę za 2000r., I-IV raty za lata 2001r. do 2010r. oraz I i II ratę 2011r. w łącznej kwocie [...] zł. Organ podatkowy wskazując na brak okoliczności uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku decyzją z dnia [...]. odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi. We wniesionym odwołaniu podatnik wskazał, że organ naruszył art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) – dalej: "O.p." uznając, że w sprawie nie zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika, w sytuacji, gdy aktualna sytuacja wnioskującego jest bardzo trudna i nie pozwala mu na spłatę zadłużenia. Decyzją z dnia 19 września 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ opisując sytuację majątkową podatnika, wskazał, że otrzymuje on emeryturę z KRUS w kwocie [...] zł miesięcznie (po potrąceniach egzekucyjnych). Jest właścicielem dwóch pojazdów – przyczepy rolniczej A. D-44 i samochodu F.F. oraz współwłaścicielem samochodu B. 520. Podatnik nie ma osób na utrzymaniu. Mieszka w domu należącym do syna, zajmując jeden pokój. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, aby był osobą schorowaną i ponosił stałe koszty opieki medycznej. Stałe wydatki na które składają się opłaty za energię, wodę oraz telefon to kwota 170 zł miesięcznie, natomiast na wyżywienie i odzież strona wydatkuje 250 zł miesięcznie. Ponadto podatnik ponosi wydatki związane z samochodem F. F. w kwocie 230,50 zł z tytułu ubezpieczenia na okres półroczny oraz 50 zł na paliwo. W ocenie organu, z uwagi na fakt, ze podatnik osiąga miesięcznie nadwyżkę przychodów nad wydatkami w kwocie około 150 zł, jest w stanie, bez zagrożenia egzystencji, systematycznie zmniejszać kwotę zaległości podatkowej. Nie bez znaczenia, jest zdaniem organu, że zaległość nie powstała nagle, a jest wynikiem kilkuletnich zaniedbań podatnika w zakresie terminowego regulowania należności podatkowych. Organ podkreślił, że fakt zajęcia komorniczego wypłacanej emerytury, który uszczuplił miesięczne dochody podatnika, nie stanowi przesłanki zaistnienia ważnego interesu podatnika. Zatem w ocenie organu, w sprawie nie ziściła się żadna z przesłanek umorzenia, tj. nie wystąpił ważny interes podatnika ani interes publiczny, o których stanowi art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem strona złożyła na nie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając: 1) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 67a § 1 O.p. poprzez błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sprawie nie zaistniały przesłanki ważnego interesu podatnika, co skutkowało naruszeniem art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie przez organ odwoławczy i nieumorzenie zaległości podatkowej, 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, ze sytuacja majątkowa skarżącego uzasadnia odmowę umorzenia zaległości w sytuacji, gdy z przedłożonych dokumentów wynika, ze skarżący nie jest w stanie zapłacić jej bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że cierpi na depresję, którą spowodowały przede wszystkim prowadzone przeciwko niemu postępowania egzekucyjne. Poza tym, nie może zgodzić się z ustaleniami organów, dotyczącymi kwoty nadwyżki przychodów nad wydatkami i możliwości wygenerowania środków pozwalających na systematyczne zmniejszanie kwoty zaległości, ponieważ jak wskazał pozwala mu to jedynie na przeżycie "od pierwszego do pierwszego każdego miesiąca". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) - dalej "p.p.s.a." kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy podatkowe zasadnie odmówiły stronie umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie [...] zł, które powstało w związku z niepłaceniem podatku od 15 września 2002r. do 15 maja 2011r. z tytułu łącznego zobowiązania podatkowego. Jak wynika z wniosku strony o umorzenie zobowiązania wraz z odsetkami z dnia 24 kwietnia 2013r. - argumentem przemawiającym za ulgą jest trudna sytuacja materialna strony, która zdaniem strony, wypełnia przesłankę z art. 67 a § 3 O.p., gdyż stanowi ważny interes podatnika. Zgodnie bowiem z treścią zacytowanego przepisu organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć zaległość podatkową. Skarżący podał, że jego obecna sytuacja materialna nie pozwala na uregulowanie zobowiązania, gdyż mieszka w jednym pokoju u syna, utrzymuje się wyłącznie z emerytury otrzymywanej z KRUS w kwocie 925,81 zł, z czego po potrąceniu komorniczym w kwocie 274,20 zł pozostaje mu jedynie 653,61 zł. Z tej kwoty ponosi następujące koszty: - media 40 zł, energia elektryczna 50 zł, woda – 50 zł, telefon 30 zł, wyżywienie 200 zł, odzież 50 zł na ubezpieczenie samochodu 230,50 zł za pół roku, paliwo 50 zł. Skarżący podał, że z powodu pogarszającej się sytuacji materialnej zmuszony był do sprzedaży znacznej części gospodarstwa, a pozostałą część przekazał synowi. Organ opisując sytuację majątkową podatnika, wskazał, że skarżący jest właścicielem dwóch pojazdów – przyczepy rolniczej A. D-44 i samochodu F. F. oraz współwłaścicielem samochodu B. 520. Stwierdzono, że nie ma osób na utrzymaniu. Mieszka w domu należącym do syna, zajmując jeden pokój. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, aby był osobą schorowaną i ponosił stałe koszty opieki medycznej. W ocenie organu, z uwagi na fakt, że podatnik osiąga miesięcznie nadwyżkę przychodów nad wydatkami w kwocie około 150 zł, jest w stanie, bez zagrożenia egzystencji, systematycznie zmniejszać kwotę zaległości podatkowej. Nie bez znaczenia jest, zdaniem organu, że zaległość nie powstała nagle, a w wyniku kilkuletnich zaniedbań podatnika w zakresie terminowego regulowania należności podatkowych. Organ podkreślił, że fakt zajęcia komorniczego wypłacanej emerytury, który uszczuplił miesięczne dochody podatnika, nie stanowi przesłanki zaistnienia ważnego interesu podatnika. Zatem w ocenie organu, w sprawie nie ziściła się żadna z przesłanek umorzenia, tj. nie wystąpił ważny interes podatnika ani interes publiczny, o których stanowi art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Strona nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem wniosła skargę, żądając uchylenia wydanej decyzji z uwagi na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 67a § 1 O.p. poprzez błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sprawie nie zaistniały przesłanki ważnego interesu podatnika, co skutkowało naruszeniem art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie przez organ odwoławczy i nieumorzenie zaległości podatkowej, 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, ze sytuacja majątkowa skarżącego uzasadnia odmowę umorzenia zaległości w sytuacji, gdy z przedłożonych dokumentów wynika, że skarżący nie jest w stanie zapłacić jej bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że cierpi na depresję, którą spowodowały przede wszystkim prowadzone przeciwko niemu postępowania egzekucyjne. Poza tym, nie może zgodzić się z ustaleniami organów, dotyczącymi kwoty nadwyżki przychodów nad wydatkami i możliwości wygenerowania środków pozwalających na systematyczne zmniejszanie kwoty zaległości, ponieważ jak wskazał pozwala mu to jedynie na przeżycie "od pierwszego do pierwszego każdego miesiąca". Zdaniem Sądu organy dokonały rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki w postaci ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego. Przekonanie podatnika o istnieniu ważnego interesu jest zwykle przekonaniem subiektywnym. W opinii Sądu nie można ominąć w tej sprawie okoliczności nieregulowania przez skarżącego obowiązku podatkowego przez okres prawie 11 lat. Sytuacja, w jakiej się obecnie skarżący znajduje, nie uzasadnia zdaniem organów skorzystanie przez stronę z ulgi jaką jest umorzenie podatku. Z tym stanowiskiem należy się zgodzić. Należy wskazać, że istnieje powszechność opodatkowania a ulga, która jest okolicznością nadzwyczajną winna wynikać z przyczyn również nadzwyczajnych, na które podatnik nie miał wpływu. Z taka sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Podatnik nie wykazał, że przyczyny, z powodu których nie płacił podatku przez ponad 10 lat były przyczynami nadzwyczajnymi, od niego niezależnymi. Na uwagę zasługuje fakt, że skarżący sprzedał część gospodarstwa i wtedy mógł rozliczyć się z budżetem. Pozostałą część gospodarstwa przekazał synowi, u którego mieszka zajmując, jak podał, jeden pokój. Obecnie, jak wynika z akt sprawy, otrzymuje stałe świadczenie, jest właścicielem 2 samochodów (B. we współwłasności) i przyczepy A., która wynajęta mogłaby przynieść dodatkowe środki. Skarżący w wydatkach nie ujął kosztów leczenia i lekarstw, z czego można wywieść, że jego stan zdrowia jest zadawalający. Reasumując wydanej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa i brak rzetelnej analizy sytuacji finansowej i rodzinnej strony. Nie naruszono zasad postępowania. Organy wbrew stanowisku skarżącego nie stwierdziły wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. art. 67a § 1 pkt 3 O.p., co oznacza, że nie rozstrzygano na zasadzie uznania administracyjnego. Podatnik nie wykazał, że jego sytuacja finansowa pozwala na zastosowanie żądanej ulgi mając na uwadze okoliczności powstania zadłużenia w kwocie 32. 479,50 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił. E. Kruppik – Świetlicka H. Adamczewska – Wasilewicz M. Łent