I SA/Gl 1291/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krywow-Milczarek, Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 sierpnia 2025 r. nr 2401-IOV3.4103.71.2025.12/DAG UNP: 2401-25-215238 w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2025 r. oddala skargę.

1. D. J. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji) z 26 sierpnia 2025 r nr 2401-IOV.4103.71.2025.12/DAG w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu na rachunek bankowy kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. 2. Stan sprawy. 2.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. (dalej: organ pierwszej instancji) przedłużył skarżącej termin zwrotu na rachunek bankowy kwoty zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2025 r. Pismem z 27 maja 2025 r. skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i zobowiązanie ww. organu podatkowego do niezwłocznego zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za okres rozliczeniowy, którego dotyczy zaskarżone postanowienie. 2.2. Po rozpoznaniu zażalenia na ww. postanowienie, organ drugiej instancji mocą zaskarżonego w nn. sprawie postanowienia utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że 27 marca 2025 r. skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym w K. deklarację VAT-7 za luty 2025 r., w której w ostatecznym rozrachunku wykazano nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, jako kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika w terminie 60 dni, w wysokości 44.004,00 zł. Termin do dokonania zwrotu przypadał zatem na 26 maja 2025 r. Mając na uwadze fakt, że wszystkie rozliczenia w zakresie podatku od towarów i usług, z których wynika kwota do zwrotu na rachunek bankowy podlegają weryfikacji również i zwrot podatku wykazany przez skarżącą w deklaracji VAT-7 za luty 2025 r. został objęty urzędowymi czynnościami weryfikacyjnymi. W toku przedmiotowej weryfikacji, organ pierwszej instancji stwierdził w rozliczeniu za ww. miesiąc następujące rozbieżności: - niezgodność pomiędzy dokumentami sprzedaży wykazanymi przez wystawców, a dokumentami nabycia wykazanymi przez skarżącą oraz - brak potwierdzenia wywozu towarów - eksportu. Następnie organ pierwszej instancji podjął szereg opisanych działań zmierzających do jak najszybszego wyjaśnienia sprawy (kontakty telefoniczne oraz wezwania). Organ pierwszej instancji stwierdził, jak nadmieniono już wcześniej, niezgodności pomiędzy dokumentami sprzedaży wykazanymi przez wystawców skarżącej, a dokumentami nabycia. Wyszczególnione faktury zostały przez skarżącą odliczone, a ich wystawcy, nie wykazali ich w JPK_VAT po stronie sprzedaży, a jak stanowią przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą do odliczenia podatku naliczonego jest wyłącznie faktura, natomiast kwotę podatku naliczonego stanowi m.in. suma kwot podatku wyszczególnionych na fakturach VAT, które zostały otrzymane przez danego podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. W toku przedmiotowej weryfikacji organ pierwszej instancji dokonał również, w oparciu o system informatyczny - KRET zweryfikowania potwierdzenia wywozu towarów za luty 2025 r., stwierdzając w tym zakresie brak potwierdzenia dla wywozu towarów poza terytorium UE, dotyczącego faktury nr [...] z 7 lutego 2025 r., na kwotę 2.658,42 zł, którego posiadanie przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy stanowi podstawę zastosowania przez podatnika stawki 0% do eksportu towarów. Dalej organ wskazał, że jak wynika z opisanego powyżej stanu faktycznego sprawy, za potrzebą dokonania dalszej weryfikacji rozliczenia podatnika przemawiały ww. okoliczności, które we wzajemnym powiązaniu ze sobą, wzbudziły wątpliwości co do zasadności zwrotu zadeklarowanego przez skarżącą w ramach rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2025 r. Następnie organ podał, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia w zakresie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy stanowi m.in. art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm. - u.p.t.u.). Z jego treści wynika, że w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast w myśl art. 87 ust. 2 tej ustawy, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. W myśl art. 87 ust. 2b u.p.t.u., weryfikacja zasadności zwrotu różnicy podatku może obejmować sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami lub usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika, oraz sprawdzenie zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji. Odnosząc powyższe uregulowania prawne do stanu faktycznego zaistniałego w rozpatrywanej sprawie organ stwierdził, że treść przytoczonej normy prawnej wyraźnie wskazuje na to, że rozstrzygnięcie o przedłużeniu terminu zwrotu należy do sfery uznaniowej organu podatkowego. Świadczy o tym użyte w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. wyrażenie "może przedłużyć" (uznanie administracyjne). Sięgnięcie jednak po ten instrument powinno oznaczać, że organ podatkowy powziął obiektywnie uzasadnione wątpliwości, co do zasadności żądanego zwrotu i podejmuje się je wyjaśnić w drodze wymienionych w przepisie czynności weryfikacyjnych. Przeprowadzana weryfikacja musi dążyć do ustalenia, czy i w jakiej wysokości zwrot jest należny, przy czym, czas jej trwania nie jest z góry przesądzony. Przepis art. 87 ust. 2b u.p.t.u. określa przy tym zakres dokonywanej weryfikacji zwrotu. Muszą zatem wystąpić okoliczności, które wskazują, że istnieje potrzeba dodatkowej weryfikacji rozliczenia podatnika (zasadności zwrotu), a ocena czy potrzeba taka występuje nie może być dowolna, ale musi opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego. Nie chodzi jednak przy tym o przesłanki, które mają charakter konkretnych dowodów świadczących o nieprawidłowościach w rozliczeniu, czy konkretnych zarzutów, które można postawić podatnikowi. Weryfikacja kończy się dokonaniem żądanego zwrotu (gdy nie stwierdzono nieprawidłowości), przyjęciem deklaracji korygującej, bądź wydaniem decyzji określającej wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym lub kwotę zobowiązania podatkowego. W rozpatrywanej sprawie bezsprzecznym jest, że zwrot podatku wykazany przez skarżącą w deklaracji VAT-7 za luty 2025 r. na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie był oczywisty. Jak bowiem wskazuje zebrany w sprawie materiał dowodowy w toku weryfikacji rozliczenia podatku od towarów i usług za ww. miesiąc stwierdzono rozbieżności. Dalszych wyjaśnień na dzień wydania rozstrzygnięcia w pierwszej isntancji wymagała kwestia odliczenia przez skarżącą podatku naliczonego z ww. faktur VAT oraz potwierdzenia dokonania eksportu, których można było dokonać w oparciu o dokumentu pozyskane od skarżącej na wezwania, których jednakże nie przedłożono do 21 maja 2025 r. Tym samym, w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, koniecznym było zgromadzenie dodatkowego materiału dowodowego, którym dysponowała skarżąca i o wgląd, do którego wnioskował organ pierwszej instancji poprzez kierowane do niej wezwania o przedłożenie stosownych dokumentów księgowych i udzielenie stosownych wyjaśnień. Analiza zwrotu wykazanego przez skarżącą w deklaracji VAT-7 za luty 2025 r. nie może oprzeć się tylko na weryfikacji danych wykazanych w powyższej deklaracji i plikach JKP, lecz wymaga przeprowadzenia czynności sprawdzających. Tylko bowiem zbadanie całości materiału dowodowego pozwoli na ustalenie prawidłowości danych wykazanych w deklaracji i ustalenie zasadności zadeklarowanego przez skarżącą do zwrotu podatku w kwocie 44.004,00 zł. 3.1. W skardze na ww. postanowienie, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 126 § 1, art. 129 w zw. z art. 306, art. 145 § 2, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 z późn. zm. - o.p.) poprzez: - nieuwzględnienie całości materiału dowodowego w sprawie, w szczególności pisma z dnia 11 lipca 2025 r. wysłanego do D. O., - doręczenie pisma podatnikowi, mimo iż ten wyznaczył pełnomocnika w prowadzonym postępowaniu, - nie odniesienie się, a tym bardziej nie potępienie działań naruszających prawo podejmowanych przez Urząd Skarbowy, - naruszenie zasady pisemności postępowania, - ujawnienie postępowania oraz informacji objętych tajemnicą skarbową podmiotom niebędącym stroną postępowania, - prowadzenie działań w sposób przewlekły, tym samym łamiąc zasadę szybkości i prostoty postępowania podatkowego. Nadto zarzucono naruszenie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. poprzez bezzasadne przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT za luty 2025 r. W związku z powyższym wniesiono o uwzględnienie skargi oraz o uchylenie w całości skarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazano, że działania podejmowane przez Urząd Skarbowy w sposób oczywisty odbiegają od zasad postępowania podatkowego. Jak bowiem można mówić o zaufaniu do organu podatkowego oraz udzielaniu przez niego niezbędnych informacji o przepisach prawa, gdy ten wydzwania do podatnika, kancelarii oraz współpracowników kancelarii żądając od nich przesłania skanów faktur bez podania jakiejkolwiek podstawy prawnej. W tym miejscu wskazano na treść art. 160 o.p. Kluczowym dla zachowania praworządności postępowania jest przestrzeganie zasady pisemności postępowania. Zasada ta oznacza, że wszystkie istotne czynności postępowania powinny być utrwalone na piśmie, z odpowiednim uzasadnieniem i podpisem, a także wskazaniem podstawy prawnej. Pismo jest bowiem dowodem, że dana czynność miała miejsce, a także umożliwia identyfikację autora takiego dokumentu. Tymczasem w niniejszej sprawie Urząd Skarbowy podejmował działania przekazując ustne żądania bez doręczenia stosownego pisma, co jest naruszeniem zasady pisemności i ogranicza prawa podatnika do weryfikacji zasadności żądań organu podatkowego. Zgodnie z zaprezentowanym stanem faktycznym, raport JPK_VAT został złożony w dniu 27 marca 2025 r., a termin zwrotu nadwyżki podatku upływał w dniu 26 maja 2025 r. Natomiast pierwsze działanie ze strony Urzędu Skarbowego, do którego podatnik mógł się faktycznie odnieść miało miejsce dopiero w dniu 21 maja 2025 r., wtedy też pierwsze pismo w omawianej sprawie wpłynęło do podatnika. Oznacza to, że przez prawie miesiąc Urząd Skarbowy podejmował działania niezgodne z prawem oraz które w żaden sposób nie mogły dążyć do wyjaśnienia sprawy. Dodatkowo wskazano, że podatnik w prowadzonej sprawie wyznaczył pełnomocnika do reprezentacji (PPS-1 z dnia 22 maja 2025 r.) natomiast postanowienie będące przedmiotem skargi skierowane zostało bezpośrednio do podatnika, co jest jednoznaczne z doręczeniem pisma z pominięciem strony. Działanie to nie tylko narusza art. 145 § 2 o.p., ale stanowi jednocześnie bezpośrednią przesłankę do wznowienia postępowania podatkowego wymienioną w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. Podatnik wyznaczając pełnomocnika ma prawo oczekiwać, że będzie on reprezentował ją w danej sprawie, a pominięcie go przy doręczaniu pisma traktowane jest tożsamo z pominięciem strony. Udzielenie pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie podatkowej jest wiążące niezależnie czy sprawa toczy się przed Urzędem Skarbowym, czy też przed Izbą Administracji Skarbowej. Sprawy podatkowej nie należy bowiem wiązać z konkretną procedurą. Dalej wskazano, że aby przedłużenie zwrotu VAT było skuteczne, dodatkowe weryfikowanie zasadności zwrotu VAT musi się wiązać z istotnymi i uzasadnionymi wątpliwościami co do zasadności tego zwrotu, jest to bowiem odstępstwo od zasady neutralności VAT. W postanowieniu o przedłużeniu zwrotu VAT z dnia 21 maja 2025 r., które zostało doręczone podatnikowi dnia 21 maja 2025r. jedynym uzasadnieniem na przedłużenie terminu zwrotu VAT, które stosuje Urząd Skarbowy jest brak dokumentów które były przedmiotem wezwań. Warto podkreślić, że wezwania te zostały podatnikowi doręczone wraz z postanowieniem podczas osobistej wizyty pracownika Urzędu Skarbowego. Urząd Skarbowy jest w posiadaniu dokumentów które są przedmiotem wezwania. Podatnik wnioskuje o zwrot nadwyżki w podatku VAT poprzez złożony do organu podatkowego raport JPK_VAT za luty 2025 r., w którym są zawarte wszystkie faktury z których wynika powstała nadpłata. Dodatkowo dokument potwierdzenia eksportu, o którego przedstawienie wzywa Urząd Skarbowy jest dokumentem elektronicznym wystawianym przez Urząd Celny. Dokument ten jest generowany w systemie AES (Automatyczny System Eksportu), tym samym Urząd Skarbowy również jest w jego posiadaniu. Dodatkowo podatnik w dniu 27 maja 2025 r. przesłał do ministerstwa finansów plik JPK_FA za luty 2025 r. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo wskazał, że jak wynika z akt sprawy 9 czerwca 2025 r. do Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wpłynęło podpisane przez K. B. zażalenie, wniesione w imieniu skarżącej na postanowienie organu pierwszej instancji. Wraz z wniesionym zażaleniem przesłano pełnomocnictwo z 22 maja 2025 r. udzielone doradcy podatkowemu – K. B. przez skarżącą, upoważniające go do reprezentacji strony w wprowadzonym postępowaniu o numerze: [...] (nr postanowienia organu pierwszej instancji) w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług luty 2025 r. (w tym również do udzielania wyjaśnień, sporządzania uzupełnień oraz odpowiedzi w związku z prowadzonym postępowaniem), czyli w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Do ww. zażalenia nie załączono natomiast pełnomocnictwa do reprezentacji skarżącej w postępowaniu zainicjowanym tym zażaleniem (w postępowaniu przed organem drugiej instancji). Ww. pełnomocnictwo z 22 maja 2025 r. uprawniało zatem K.B. do wniesienia przedmiotowego zażalenia, jednakże nie stanowiło ono umocowania do występowania w ww. postępowaniu zażaleniowym. Pismem z 22 lipca 2025 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wezwał ww. do przedłożenia pełnomocnictwa uprawniającego go do występowania w imieniu skarżącej w przedmiotowym postępowaniu zażaleniowym na obowiązującym zgodnie z przepisami formularzu PPS-1, w terminie 7 dni od otrzymania tego wezwania. Przedmiotowe wezwanie zostało również przesłane do skarżącej, a w jego treści zawarto m.in. informację, iż uzupełnienia we wskazanym w sentencji wezwania zakresie należało dokonać w terminie 7 dni od otrzymania wezwania - pod rygorem prowadzenia postępowania zażaleniowego bezpośrednio ze stroną. Przedmiotowe wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony 29 lipca 2025 r., natomiast w odniesieniu do strony zastosowano doręczenie zastępcze w dacie 12 sierpnia 2025 r. (przesyła powróciła do nadawcy - zwrot, nie podjęto w terminie). Na prawidłowo doręczone wezwanie pełnomocnik skarżącej, jak i sama strona nie zareagowali, tym samym organ podatkowy po upływie terminu wskazanego w wezwaniu do jego uzupełnienia procedował w toku postępowania zażaleniowego ze stroną, a nie z K. B. i to jej przesłał i doręczył zaskarżone postanowienie z 26 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. 4. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – p.p.s.a.) Sąd stwierdził, że skarga nie miała uzasadnionych podstaw. 5. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. W myśl art. 87 ust. 2 u.p.t.u., zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 5b, 6, 6a i 6d, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, (...) urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej, stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Sąd akcentuje, że dopuszczalność przedłużenia terminu zwrotu VAT nie jest warunkowana istnieniem konkretnych dowodów czy zarzutów świadczących o niezasadności zwrotu, gdyż wystarczające w tym względzie jest istnienie uzasadnionego podejrzenia czy też wątpliwości co do rozliczeń podatnika, które wymagają dalszego sprawdzenia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 155/25, CBOSA). Jak wyjaśnił WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 372/23 nie ulega też wątpliwości, że organ podatkowy, podejmując decyzję o tym, czy zasadność zwrotu podatku rzeczywiście wymaga dodatkowego zweryfikowania w ramach jednej z procedur wskazanych w art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., musi opierać się na odpowiednich przesłankach wynikających ze stanu faktycznego danej sprawy. Organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością dokonania zwrotu (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 610/13). Istotą takiego postępowania jest natomiast wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 2039/15). Tym samym organ podatkowy decydując o przedłużeniu terminu zwrotu VAT, ma obowiązek wskazać nie tylko jakie okoliczności za tym przemawiają, lecz także dlaczego uważa, że te okoliczności uzasadniają przedłużenie terminu zwrotu VAT. Nadto zastosowanie tego przepisu opiera się na uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że kluczowe znaczenie przy ocenie zgodności z prawem postanowienia przedłużającego zwrot różnicy podatku ma jego uzasadnienie, w którym organ podatkowy powinien wykazać, na jakich przesłankach opiera konieczność dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu tej różnicy. Jak wskazuje się w orzecznictwie, organ podatkowy zobowiązany jest każdorazowo przedstawić istniejące wątpliwości powodujące konieczność dalszej weryfikacji rozliczenia za dany okres. Nie chodzi przy tym o udowodnienie braku podstaw do zwrotu, ale konieczność zbadania wątpliwości dotyczących jego zasadności (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt I FSK 960/20 oraz z 10 lutego 2023 r. sygn. akt I FSK 1810/22). 6. W podanym wyżej kontekście należy stwierdzić, że wbrew stanowisku przedstawionemu w skardze, organy podatkowe mogły powziąć uzasadnione wątpliwości co do zasadności deklarowanego zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wykazanej w korekcie deklaracji VAT-7 za luty 2025 r. Wątpliwości te w wystarczający sposób zostały opisane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu drugiej instancji i dawały podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT. Dotyczyły one niezgodność pomiędzy dokumentami sprzedaży wykazanymi przez wystawców, a dokumentami nabycia wykazanymi przez skarżącą oraz brak potwierdzenia wywozu towarów - eksportu, przy czym skarżąca nie przedłożyła wymaganych przez organ dokumentów, które były przedmiotem kierowanych do skarżącej wezwań początkowo w formie telefonicznej, a później w formie pisemnych wezwań. W stanie faktycznym nn. sprawy, strona skarżąca nie odpowiadała na wezwania kierowane przez organ podatkowy, co miało również miejsce z zakresie wezwania do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w postepowaniu przed organem drugiej instancji. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia opis podjętych dotychczas czynności oraz ustalenie, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia brak było odpowiedzi ze strony skarżącej, dały podstawę do powzięcia wątpliwości o prawidłowości wykazanego zwrotu. Lektura uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego, prowadziła do wniosku, że wykazano w nim potrzebę przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku w rozpoznawanej sprawie i że spełniało ono wymagania przewidziane w art. 217 § 2 o.p. Zasadność wykazanego przez podatnika w ramach samoobliczenia podatku zwrotu VAT powinna być weryfikowana przez organ podatkowy co do zasady, a gdy w ramach tej pierwotnej weryfikacji organ ten dojdzie do przekonania, że poprawność żądania podatnika budzi wątpliwości, wówczas wszczyna procedurę przedłużenia terminu do zwrotu podatku. Należy przy tym wskazać, że formą ochrony, czy też wynagrodzenia podatnikowi niesłusznego wstrzymania zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym, w przypadku, gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże zasadność zwrotu nadwyżki podatku, jest wypłacenie podatnikowi należnej kwoty powiększonej o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty. W przypadku zatem niesłusznego przedłużenia terminu organ podatkowy ponosi konsekwencje wadliwej oceny zasadności zwrotu. Reasumując w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe wykazały w sposób przekonujący przyczyny, które spowodowały konieczność przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT, z uwagi na istnienie uzasadnionych wątpliwości co do zasadności zwrotu, a wystosowane do strony skarżącej wezwania pierwotnie w formie telefonicznej, a w dalszej kolejności w formie wezwań pisemnych były następstwem tych wątpliwości. 7. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieprawidłowego doręczania zaskarżonego postanowienia, wskazać należy, iż zarzut ten jest również niezasadny. Jak słusznie wskazuje organ postanowienie wydane w drugiej instancji zostało prawidłowo doręczone skarżącej. Jak wynika z akt sprawy 9 czerwca 2025 r. do organu drugiej instancji wpłynęło podpisane przez K. B. zażalenie, wniesione w imieniu skarżącej na postanowienie organu pierwszej instancji. Wraz z wniesionym zażaleniem przesłano pełnomocnictwo z 22 maja 2025 r. udzielone doradcy podatkowemu – K. B. przez skarżącą, upoważniające go do reprezentacji strony w wprowadzonym postępowaniu o numerze: [...] (nr postanowienia organu pierwszej instancji) w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług luty 2025 r. (w tym również do udzielania wyjaśnień, sporządzania uzupełnień oraz odpowiedzi w związku z prowadzonym postępowaniem). Do ww. zażalenia nie załączono natomiast pełnomocnictwa do reprezentacji skarżącej w postępowaniu zainicjowanym tym zażaleniem (w postępowaniu przed organem drugiej instancji). Ww. pełnomocnictwo z 22 maja 2025 r. uprawniało zatem K. B. do wniesienia przedmiotowego zażalenia, jednakże nie stanowiło ono umocowania do występowania w ww. postępowaniu zażaleniowym. Pismem z 22 lipca 2025 r., organ drugiej instancji wezwał pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa uprawniającego go do występowania w imieniu skarżącej w przedmiotowym postępowaniu zażaleniowym na obowiązującym zgodnie z przepisami formularzu PPS-1, w terminie 7 dni od otrzymania tego wezwania. Przedmiotowe wezwanie zostało również przesłane do skarżącej, a w jego treści zawarto m.in. informację, iż uzupełnienia we wskazanym w sentencji wezwania zakresie należało dokonać w terminie 7 dni od otrzymania wezwania - pod rygorem prowadzenia postępowania zażaleniowego bezpośrednio ze stroną. Przedmiotowe wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony 29 lipca 2025 r., natomiast w odniesieniu do strony zastosowano doręczenie zastępcze w dacie 12 sierpnia 2025 r. (przesyła powróciła do nadawcy - zwrot, nie podjęto w terminie). Na prawidłowo doręczone wezwanie pełnomocnik skarżącej, jak i sama strona nie zareagowali, tym samym organ podatkowy po upływie terminu wskazanego w wezwaniu do jego uzupełnienia procedował w toku postępowania zażaleniowego ze stroną, a nie z K. B. i to jej prawidłowo przesłał i doręczył zaskarżone postanowienie z 26 sierpnia 2025 r. 8. Podsumowując, wbrew twierdzeniom skarżącego, w sprawie zaistniały podstawy do przedłużenia terminu zwrotu, a organy wykazały w uzasadnieniu postanowień okoliczności pozwalające na uznanie, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania. Wobec tego Sąd nie miał podstaw do stwierdzenia, by organy podatkowe wydając zaskarżone postanowienia, dopuściły się naruszenia przepisów prawa skutkujących koniecznością ich uchylenia, stosownie do art. 145 p.p.s.a. i w związku z tym działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.