I SA/Gl 356/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w M. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 27 stycznia 2026 r. nr BCOF.WAR.635.5575.2025 ŁD.JJ.ZZ 09752859 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 stycznia 2026 r., nr BCOF.WAR.635.5575.2025 ŁD.JJ.ZZ 09752859 Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej w skrócie: "Poczta Polska", "wierzyciel", "organ") po rozpatrzeniu zażalenia F. Sp. z o.o. w M. (dalej w skrócie: "strona", "skarżąca") utrzymała w mocy postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. w Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. w Dz. U. z 2025, poz. 132 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.e.a.") oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t. j. w Dz. U. z 2025, poz. 1585; dalej w skrócie: "u.o.a."). Stan sprawy: Pismem z dnia 29 sierpnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zarzuty do wszczętego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 68756E1-36/PO/2025 z dnia 27 sierpnia 2025 roku. Zarzuty zostały wniesione na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a., ze wskazaniem nieistnienia obowiązku oraz wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części z uwagi na dokonanie opłaty w dniu 13 stycznia 2025 roku. Rozpatrując wniesiony zarzut, dotyczący nieistnienia obowiązku, organ pierwszej instancji stwierdził, że w elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. dotyczącym zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/ telewizyjnych, odnotowano rejestrację 26 odbiorników telewizyjnych na dane: F1. Sp. j., ul. [...], [...] M. ze wskazaniem H. oddział w P. ul. [...], [...] P. (NIP [...]). Ponadto w dniu 18 stycznia 2007 r. odnotowano formalności zmiany ilości odbiorników na 32 odbiorniki telewizyjne. Poczta Polska wykorzystując ogólnie dostępne informacje KRS podjęła decyzję o aktualizacji danych na koncie o indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...], bowiem spółka nie wypełniła takiego obowiązku w sytuacji, gdy nastąpiły zmiany dotyczące nazwy spółki czy też braku posiadania odbiorników. W zarzutach wskazano, iż od dnia 12 grudnia 2012 r. skarżąca nie posiada odbiorników, z uwagi na wydzierżawienie część przedsiębiorstwa w postaci hotelu i nowym właścicielem odbiorników jest F2. Sp. z o.o. Organ podkreślił, że rejestracja odbiorników przypisana jest do użytkownika, który dokonał rejestracji odbiorników, w tym przypadku dotyczy rejestracji odbiorników telewizyjnych pod numerem identyfikacyjnym [...]. Organ podkreślił, że F2. Sp. z o.o. (NIP [...]) nie jest podmiotem objętym tytułem wykonawczym o numerze 68756E1-36/PO/2025 z dnia 27 sierpnia 2025 roku. Zatem jeżeli spółka zaprzestała korzystać z odbiorników telewizyjnych w ramach prowadzonej działalności, należało dokonać wyrejestrowania przedmiotowych odbiorników. Wierzyciel zaznaczył, że dopiero w dniu 22 grudnia 2022 r, w Urzędzie Pocztowym P. [...] spółka dopełniła formalności wyrejestrowania odbiorników. Rozpatrując zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części z uwagi na wykonanie układu częściowego zatwierdzonego postanowieniem Sądu Rejonowego P.- [...] w P. z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. [...] i na dokonaną wpłatę w dniu 13 stycznia 2025 r., w kwocie 109 694,40 zł, wierzyciel wskazuje, iż ww. układ częściowy i dokonana wpłata nie obejmuje zaległości powstałych na numerze identyfikacyjnym [...]. Na postanowienie to strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła zażalenie, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu pierwszoinstancyjnemu strona zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. poprzez błędne przyjęcie, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powiązany jest z faktem rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i obowiązek ten ustaje dopiero z momentem wyrejestrowania odbiorników, podczas gdy żaden przepis ustawy abonamentowej nie określa, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do momentu wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego oraz naruszenie art. 2 ust 1 i 3 w zw. art. 6 u.o.a. w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013, poz. 1676, dalej: "rozporządzenie") poprzez przyjęcie, że powołany przepis rozporządzenia przesądza o tym, jak długo trwa obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej, podczas gdy czasu trwania obowiązku podatkowego i momentu jego wygaśnięcia nie można określić w oparciu o przepisy niższej rangi niż ustawa. Strona zarzuciła również zaskarżonemu postanowieniu brak odniesienia się do innych zarzutów powołanych przez stronę, w szczególności brak odniesienia do tego, że strona nie posiadała odbiorników, a tym samym nie mogła z nich korzystać, i być objęta obowiązkiem zapłaty opłat abonamentowych ponieważ opłaty pobiera się za korzystanie z odbiorników. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2026 r., nr BCOF.WAR.635.5575.2025 ŁD.JJ.ZZ 09752859 Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach utrzymała w mocy postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy sprecyzował, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie względem zarzutu nieistnienia obowiązku pozostaje brak zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników przez stronę w grudniu 2012 r., kiedy to doszło do wydzierżawienia zakładu pracy pod nazwą H. Spółce F2. Sp. z o.o. NIP [...] bowiem pełnomocnik strony utrzymuje, że żaden z przepisów ustawy abonamentowej nie określa warunków w jakich obowiązek uiszczenia opłat abonamentowych wygasa. Dalej wierzyciel zauważył, że zdaniem skarżącej, jeżeli odbiorniki nie były używane, to strona nawet nie dopełniając formalności wyrejestrowania odbiorników nie musi uregulować zadłużenia jakie powstało od stycznia 2020 r. Z powyższym stanowiskiem wierzyciel się nie zgodził. Poczta Polska S.A. stwierdziła, że osoby prawne, instytucje i organizacje, podmioty prowadzące działalność gospodarczą zobowiązane są do rejestracji i wnoszenia opłat abonamentowych za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny używany w lokalach lub budynkach zajmowanych w ramach prowadzonej działalności, w tym również za odbiorniki w samochodach, będących w ich używaniu. W art. 6 ust. 4 u.o.a. określono, że Minister właściwy do spraw łączności określi w drodze rozporządzenia warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, natomiast w art. 5 wskazano, iż odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego jak również, które odbiorniki, nie muszą być rejestrowane, jaką karę ustalono w sytuacji stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, wskazano także, iż wyrejestrowania odbiorników dokonuje operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. w Dz. U. z 2025 r., poz. 366). Wierzyciel podniósł, iż nazwa rozporządzenia rozumiana jest przez pełnomocnika strony w kontekście jedynie do samego trybu warunków rejestracji odbiorników, podczas gdy rozporządzenie w swej treści zawiera również uregulowania zobowiązujące abonenta do zgłaszania w placówkach operatora wyznaczonego zmian formalno-prawnych mających wpływ na zgłoszoną rejestrację odbiorników (zmianę danych w przypadku firm rozumieć należy jako, np. zmianę adresu prowadzenia działalności gospodarczej, zmianę nazwy firmy, zmianę ilości posiadanych odbiorników, wyrejestrowanie odbiorników). Jak wyjaśniono w postanowieniu, powoływanie się przez pełnomocnika strony na dokumenty załączone do pisma stanowiącego zarzuty w postaci, między innymi na umowę dzierżawy zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawartej w dniu 12 grudnia 2012 r. pomiędzy Spółką F. Sp. z o.o. (wydzierżawiający), a Spółką F2. Sp. z o.o. (dzierżawca) oraz na załącznik nr 1 stanowiący szczegółowy wykaz wszystkich składników materialnych i niematerialnych, nie stanowią podstawy do uznania roszczeń, gdyż nie świadczą o dopełnieniu formalności wyrejestrowania odbiorników. Według wierzyciela, zgłoszenie zmian formalno-prawnych w tym wyrejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych można dokonać tylko zgodnie z obowiązującymi w danym czasie aktami prawnymi (rozporządzeniami). Jak zaznaczył organ, w przypadku zaistnienia okoliczności z powodu których spółka zaprzestała używać odbiorniki, w tym w przypadku oddania Spółce F2. Sp. z o.o. jako dzierżawcy do używania i pobierania pożytków w zorganizowaną część przedsiębiorstwa w postaci H. wraz z wyposażeniem hotelu, należało niezwłocznie w placówce pocztowej dopełnić formalności ich wyrejestrowania, zgodnie z obowiązującą w 2012 r. treścią § 4. Poczta Polska S.A. nie posiada dokumentu potwierdzającego dokonanie przez spółkę formalności wyrejestrowania odbiorników w placówce operatora wyznaczonego czy za pośrednictwem strony internetowej Poczty Polskiej S.A. wcześniej niż w dniu 22 grudnia 2022 r. (formalności dopełniono w Urzędzie Pocztowym P. 29). W ocenie organu, niezależnie od okoliczności jakie wpływają na zaprzestanie używania przez spółkę odbiorników, a w konsekwencji zaprzestanie wnoszenia opłat abonamentowych od stycznia 2020 r., obowiązkiem strony wynikającym z przepisów prawa, było zgłoszenie ich wyrejestrowania w placówce pocztowej lub za pośrednictwem strony internetowej operatora wyznaczonego. Wierzyciel podtrzymał zatem stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku ujętego w tytule wykonawczym numer 68756E1-36/PO/2025 z dnia 28 lipca 2025 r. Organ stwierdził istnienie obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej pozostający po stronie spółki, gdyż w elektronicznym rejestrze Poczty Polskiej S.A. dotyczącym zarejestrowanych użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych znajduje się rejestracja odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych używanych pod adresem: ul. [...], [...]P. NIP [...], dotycząca H.. Podkreślono także, iż strona wraz z wydzierżawieniem obiektu hotelowego w grudniu 2012r. nie dopełniła formalności wyrejestrowania odbiorników co w konsekwencji doprowadziło do wystawienia tytułu wykonawczego o numerze 68756E1-36/PO/2025 z dnia 27 sierpnia 2025 r. Zdaniem wierzyciela organ pierwszej instancji prawidłowo oddalił zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo części. Wyjaśniono, że w sprawie nie doszło do przedawnienia roszczeń, umorzenia egzekwowanej należności czy zapłaty zobowiązania wskazanego w tytule wykonawczym o numerze 68756E1-36/PO/2025 z dnia 27 sierpnia 2025 r. przed wszczęciem egzekucji, co mogłoby doprowadzić do sytuacji, iż obowiązek wygasł. W stosunku do zaległości w opłatach abonamentowych zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r., poz. 622 ze zm., dalej: "o.p."). Zgodnie art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast art. 70 § 4 o.p. wskazuje, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w 2025 r. (zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone w dniu 27 sierpnia 2025 r.), zatem nie doszło do przedawnienia należności za okres od stycznia 2020 r. do grudnia 2022 r. wskazany w przedmiotowym tytule wykonawczym. Nie doszło również do wygaśnięcia obowiązku poprzez zapłatę - wykonanie układu częściowego zatwierdzonego postanowieniem Sądu Rejonowego P.- [...] w P. z dnia 17 grudnia 2024 r. sygn.: [...] i wpłatę dokonaną w dniu 13 stycznia 2025 r. w kwocie 109 694,40 zł, gdyż wpłata nie obejmuje zaległości powstałych na koncie z indywidualnym numerem identyfikacyjnym [...]. Skarżąca spółka wniosła skargę na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i zarzucając rozstrzygnięciu: 1) brak zastosowania art. 2 ust. 1 u.o.a., z którego wynika, iż opłaty abonamentowe pobiera się za używanie radioodbiorników (przedmiot opłaty) i ograniczenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia do wskazania, iż o obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej przesądza fakt zarejestrowania radioodbiornika, podczas gdy moment zarejestrowania radioodbiornika nie kreuje przedmiotu podlegającego opłacie abonamentowej, a jedynie przesadza o tym, od kiedy należy uiszczać opłatę abonamentową; 2) zastosowanie art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. poprzez błędne przyjęcie, iż obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powiązany jest z faktem rejestracji odbiorników radiowych i tenże obowiązek ustaje dopiero z momentem wyrejestrowania odbiorników, podczas gdy żaden przepis u.o.a. nie określa, że obowiązek uiszczenia abonamentu trwa do momentu wyrejestrowania odbiorników radiowych; 3) zastosowanie art. 2 ust 1 i 3 w zw. art. 6 u.o.a. w zw. z § 17 rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż powołany przepis rozporządzenia przesądza o tym, jak długo trwa obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej, podczas gdy czasu trwania obowiązku podatkowego i momentu jego wygaśnięcia nie można określić w oparciu o przepisy niższej rangi niż ustawa; 4) naruszenie art. 33 § 2 pkt 1) u.p.e.a. poprzez skierowanie egzekucji przeciwko skarżącemu, podczas gdy w okresie od 01/2020 - 12/2022 nie był on posiadaczem odbiorników w lokalizacji, której dotyczy egzekucja to jest w H. przy ul. [...], a tym samym brak było podstawy do obciążenia go obowiązkiem zapłaty za abonament RTV, albowiem posiadaczem odbiorników we wskazanym okresie w oparciu o numer [...] była F2. sp. z o.o., a tym samym brak było podstaw do skierowania egzekucji w stosunku do skarżącego, przy czym F2. sp. z o.o. dokonała zapłaty za abonament RTV; 5) naruszenie art. 33 § 2 pkt 3) u.p.e.a. poprzez skierowanie egzekucji przeciwko skarżącemu, podczas gdy wobec strony skarżącej nastąpiło wygaśnięcie obowiązku, albowiem abonament RTV za okres od 01/2020 - 12/2022 został uregulowany przez F2. sp. z o.o. na skutek wykonania układu częściowego zatwierdzonego postanowieniem Sądu Rejonowego P.- [...] w P. z dnia 17 grudnia 2024, sygn.: [...]; 6) naruszenie zasady przekonywania poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do dowodów powołanych przez skarżącego, z których wynika, że radioodbiorniki, które znajdują się w lokalizacji mieszczącej się w H. (ul. [...], P.), a więc w lokalizacji dla której nadano numer [...], nie mogły być używane przez skarżącego, albowiem te same odbiorniki zostały oddane w dzierżawę przez skarżącego na rzecz podmiotu F2. sp. z o.o., a następnie na rzecz podmiotu F2. 1 sp. z o.o., a nadto podmioty te dokonały rejestracji tych samych odbiorników na inny numer INI, a tym samym organ uzyskał dwa razy zapłatę za te same odbiorniki, co prowadzi do jego bezpodstawnego wzbogacenia. Strona skarżąca wniosła o: 1) zmianę zaskarżonego postanowienia, uwzględnienie wniesionych zarzutów i umorzenie postępowania egzekucyjnego; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych co celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że organ mylnie interpretuje konstrukcję opłaty abonamentowej i jej przedmiot. Opłata należy się za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych - art. 2 ust. 1 u.o.a. Rejestracja przesądza jedynie od kiedy skarżący (czy każdy inny zobowiązany) ma rozpocząć regulowanie opłat za odbiorniki, których używa. Strona zwróciła uwagę, że w odpowiedzi na upomnienie z 30 czerwca 2025 r. wyjaśniła i przedłożyła dowody na okoliczności tego, iż na podstawie umowy z dnia 12 grudnia 2012r. wydzierżawiła na rzecz F2. Sp. z o.o. zakład pracy pod nazwą H., który opierał się na zorganizowanym kompleksie składników majątkowych i niemajątkowych stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Na podstawie § 1 ust. 1 umowy wydzierżawiający oddał dzierżawcy do używania i pobierania pożytków w zorganizowaną część przedsiębiorstwa w postaci H.. W skład H. wchodziły ruchomości należące do hotelu, w tym stanowiące jego wyposażenie oraz towary i produkty należące do H. związane z prowadzeniem tego hotelu (§ 1 ust. 2 lit. e. umowy). Zestawienie wyposażenia zostało wskazane w załączniku nr 1 w pozycji 4 "spis inwentaryzacyjny", gdzie wskazano, że w skład przedsiębiorstwa wchodzi 78 telewizorów w pokojach oraz 1 telewizor (ekran duży) w recepcji (pozycje zaznaczone odrębnym kolorem). Następnie dzierżawca F2. Sp. z o.o. dokonał zgłoszenia w przedmiotowym obiekcie dla celów opłaty abonamentowej 80 odbiorników telewizyjnych (zarejestrowano dodatkowo jeszcze jeden odbiornik), uzyskując numer [...]. F2. Sp. z o.o. zaprzestała prowadzenia działalności operacyjnej we wskazanym obiekcie w grudniu 2022 r., kiedy w jego miejsce wstąpił nowy dzierżawca, to jest F2. 1 Sp. z o.o., który dokonał rejestracji 79 odbiorników telewizyjnych. Płatności za odbiorniki do końca 2022 r. następowały na podstawie danych wynikających ze zgłoszenia dla numeru [...]. Ostatnie płatności zostały dokonane przez F2. Sp. z o.o. dnia 13 stycznia 2025 r. w związku z zawarciem częściowego układu zatwierdzonego postanowieniem Sądu Rejonowego P.- [...] w P. z dnia 17 grudnia 2024 r., sygn. [...], przy czym zaległa płatność objęta układem obejmowała korzystanie z odbiorników mieszczących się w H. za okres objęty upomnieniem, to jest za okres od stycznia 2020 do grudnia 2022 r. Dokumentacja potwierdzająca przedmiotowe okoliczności została załączona do odpowiedzi na upomnienie nr [...]. Zatem dla tych samych odbiorników w tej samej lokalizacji nastąpiła dwukrotnie zapłata tylko dlatego, że przez pomyłkę dla tych samych odbiorników w tej samej lokalizacji istniały dwa numery INI, to jest numer [...] oraz [...]. Jednocześnie z powyżej wskazanych okoliczności wynika, że skarżący nie był posiadaczem radioodbiorników, a w zaskarżonym postanowieniu organ w ogóle nie odniósł się do przedstawionych okoliczności, tym samym naruszył zasadę przekonywania i przeprowadził egzekucję w sytuacji, kiedy obowiązek nie istniał. Skarżący wskazał, że Poczta Polska S.A. otrzymała za te same odbiorniki, za ten sam okres, od dwóch różnych podmiotów zapłatę i tak: a) F2. sp. z o.o. zapłaciło za korzystanie z odbiorników 109.694.40 złotych, przy czym opłaty te należne były za okres od 31.01.2019 r. do 31.12.2023 r.; b) od F. sp. z o.o. za okres 01.01.2020 do 31.12.2022r. została wyegzekwowana kwota ok. 47.000,00 złotych (licząc koszty egzekucji, odsetki, należność główna). Innymi słowy Poczta Polska S.A. uzyskała dwukrotna zapłatę za te same odbiorniki, co tym samym prowadzi do jej bezpodstawnego wzbogacenia. W zaskarżonym postanowieniu organ w ogóle nie odnosi się do przedmiotowej okoliczności, naruszając tym samym zasadę przekonywania; a należy podkreślić, iż działanie organu prowadzi do dwukrotnego uzyskania świadczenia publicznoprawnego za te same odbiorniki. Zdaniem skarżącej regulacja dotycząca opłaty abonamentowej ma luki konstrukcyjne w zakresie braku skutków wyrejestrowania odbiorników, ale luk tych nie można uzupełnić stosując wykładnię niekorzystną dla podatnika (zobowiązanego), a takie procedowanie jest naruszeniem zasad konstytucyjnych. W szczególności wykładni dotyczącej momentu zakończenia obowiązku zapłaty opłaty abonamentowej nie można wywodzić z zapisów rozporządzenia, bo taki akt nie może kreować obowiązku podatkowego (świadczenia publicznoprawnego). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Według art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w u.p.e.a. sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. W myśl art. 33 § 4 u.p.e.a., zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Natomiast stosownie do postanowień art. 34 § 2 u.p.e.a., wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Jednocześnie według art. 34 § 3 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. W realiach rozpoznanej sprawy strona skarżąca wniosła zarzuty na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a. zgłaszając zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części z uwagi na dokonane w dniu 13 stycznia 2025r. opłaty. Podnieść należy, iż zgodnie z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio. Natomiast według art. 126 k.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2–5 oraz art. 109–113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 – również art. 145–152 oraz art. 156–159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Ponadto zgodnie z art. 124 § 2 k.p.a. postanowienie, na które służy skarga do sądu administracyjnego, oraz postanowienie, od którego służy sprzeciw, doręcza się stronie wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi albo sprzeciwu oraz uzasadnieniem faktycznym i prawnym. Zaakcentować należy, że zawarte w normach procesowych zasady ogólne postępowania administracyjnego nakazują, aby organ rozpoznający sprawę - i w efekcie wydający decyzję - działał na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), a w toku postępowania stał na straży praworządności i podejmował wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), jak też wyjaśniał stronom zasadność przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). Powinien również mieć na względzie, że zasady ogólne postępowania administracyjnego są integralną częścią przepisów regulujących to postępowanie i są dla niego wiążące na równi z innymi przepisami postępowania. Przywołane zasady na mocy art. 18 pkt 2 u.p.e.a. znajdują też odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym (art. 15 k.p.a.), co oznacza, że każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem I instancji, podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem II instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest zatem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy. Postanowienie organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa jak postanowienie organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Wniesienie zażalenia powoduje więc, przeniesienie kompetencji do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy na organ II instancji. Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w sprawie przed organem I instancji, a zwłaszcza materiał dowodowy zebrany i przeanalizowany przez ten organ. Nadto, uzasadnienie postanowienia winno spełniać reguły wyrażone w art. 124 § 2 k.p.a., co dotyczy w równym stopniu postanowienia pierwszo, jak i drugoinstancyjnego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić przyjdzie, że zaskarżone postanowienie nie sprostało wyżej przytoczonym zasadom postępowania. W niniejszej sprawie, tytuł wykonawczy nr 68756E1-36/PO/2025 stanowiący podstawę wszczęcia postępowania obejmuje zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2020r. do grudnia 2022r. Skarżąca zarówno w zarzutach, jak i w pozostałych pismach składanych w trakcie toczącego się postępowania oraz w odpowiedzi na upomnienie wskazywała, iż w spornym okresie spółka nie korzystała z wcześniej zarejestrowanych przez nią odbiorników, a Poczta Polska S.A. otrzymała za te same odbiorniki (stanowiące wyposażenie H.), za ten sam okres zapłatę od dwóch różnych podmiotów, i tak: a) F2. sp. z o.o. zapłaciło za korzystanie z odbiorników 109.694.40 złotych, przy czym opłaty te należne były za okres od 31.01.2019 r. do 31.12.2023 r.; b) od F. sp. z o.o. za okres 01.01.2020 do 31.12.2022r. została wyegzekwowana kwota ok. 47.000,00 złotych (licząc koszty egzekucji, odsetki, należność główna). Spółka wyjaśniła, że na podstawie umowy z dnia 12 grudnia 2012r. wydzierżawiła na rzecz F2. Sp. z o.o. zakład pracy pod nazwą H., który opierał się na zorganizowanym kompleksie składników majątkowych i niemajątkowych stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Na podstawie § 1 ust. 1 umowy wydzierżawiający oddał dzierżawcy do używania i pobierania pożytków w zorganizowaną część przedsiębiorstwa w postaci H.. W skład H. wchodziły ruchomości należące do hotelu, w tym stanowiące jego wyposażenie oraz towary i produkty należące do H. związane z prowadzeniem tego hotelu (§ 1 ust. 2 lit. e. umowy). Zestawienie wyposażenia zostało wskazane w załączniku nr 1 w pozycji 4 "spis inwentaryzacyjny", gdzie wskazano, że w skład przedsiębiorstwa wchodzi 78 telewizorów w pokojach oraz 1 telewizor (ekran duży) w recepcji (pozycje zaznaczone odrębnym kolorem). Spółka podała, że następnie dzierżawca F2. Sp. z o.o. dokonał zgłoszenia w przedmiotowym obiekcie dla celów opłaty abonamentowej 80 odbiorników telewizyjnych (zarejestrowano dodatkowo jeszcze jeden odbiornik), uzyskując numer [...]. Powyższe okoliczności akcentowane były również w odwołaniu. Skarżąca konsekwentnie podkreślała, iż dla tych samych odbiorników w tej samej lokalizacji (H.) nastąpiła dwukrotnie zapłata tylko dlatego, że przez pomyłkę dla tych samych odbiorników w tej samej lokalizacji istniały dwa numery INI, to jest numer [...] oraz [...]. Organ w ogóle nie rozpatrzył i nie wyjaśniła podnoszonych przez skarżącą powyższych okoliczności. Organ w ponownie przeprowadzonym postepowaniu zobowiązany będzie wyjaśnił i ustalić czy w istocie doszło do podwójnej zapłaty opłaty abonamentowej od tych samych odbiorników RTV. Sąd stwierdza, w iż zaskarżonym postanowieniu próżno szukać odniesienia się do powyższych, istotnych dla sprawy zarzutów strony. Organ pominął milczeniem powyższe, kluczowe dla niniejszej sprawy okoliczności, nie dokonując ich analizy oraz oceny. Organ w zaskarżonym postanowieniu w ogóle nie odniósł się do powyższego zarzutu spółki. Organ odwoławczy nie podjął próby wyjaśnienia czy w sprawie na skutek okoliczności podanych w pismach skarżącej, doszło do pobrania podwójnej opłaty abonamentowej od omawianych odbiorników RTV. Tym samym uzasadnienie postanowienia wierzyciela nie zawiera odniesienia do wszystkich zarzutów przedstawionych w zażaleniu, a organ odwoławczy nie poczynił w tym względzie własnych ustaleń oraz wniosków. Powyższy brak powoduje, wierzyciel w istocie nie rozpatrzył zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Tymczasem zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że uzasadnienie postanowienia musi spełniać wymogi określone w przepisach k.p.a., a zatem nie może być sformułowane ogólnikowo i lakonicznie. Uzasadnienie postanowienia winno być sporządzone w taki sposób, by możliwym było poznanie toku rozumowania organu i kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia. Motywy wydania postanowienia muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jego wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje bowiem również rękojmię, że organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie uchybienie przez organ odwoławczy obowiązkom w powyższym zakresie sprawia, że zaskarżone postanowienia w zakresie rozpatrzenia zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) nie poddaje się kontroli Sądu pod względem jego zgodności z przepisami prawa, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Sąd stwierdza, iż naruszenie powołanych przepisów, w szczególności art. 6, art. 7, art. 11, art. 15, art. 124 § 2 k.p.a. zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnieść należy, iż stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 u.p.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Według art. 2 ust. 2 u.p.a. domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co istotne, według art. 3 ust. 4 u.o.a. opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem ust. 5. Jak wynika z powyższych norm, za odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny pobiera się jedną opłatę. Na gruncie u.o.a. nie jest dopuszczalna sytuacja, w której za odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny pobierają jest podwójna opłata abonamentowa. Odmienna wykładnia powyższych norm, opierająca się wyłącznie na fakcie zarejestrowania odbiorników RTV, bez uwzględnienia treści art. 2 ust. 2 i 4 u.o.a. naruszałaby u.o.a. oraz w konsekwencji art. 84 Konstytucji RP. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie wyjaśnić czy za te same odbiorniki, za ten sam okres, od dwóch różnych podmiotów pobrano opłatę abonamentową. Należy ustalić czy F2. sp. z o.o. zapłaciła za korzystanie z zarejestrowanych na nią odbiorników (nr [...]), przy czym należy wyjaśnić czy opłaty te należne były za okres od 31.01.2019 r. do 31.12.2023 r. i czy dotyczyły tych samych odbiorników za które od F. sp. z o.o. (nr [...]) za okres 01.01.2020 do 31.12.2022r. wyegzekwowano kwotę ok. 47.000,00 złotych z tytułu opłat abonamentowych. W przypadku ustalenia, iż w istocie dla tych samych odbiorników w tej samej lokalizacji nastąpiła dwukrotnie zapłata opłaty abonamentowej (dla tych samych odbiorników w tej samej lokalizacji istniały dwa numery INI, to jest numer [...] oraz [...]) organ wyjaśni, który z podmiotów wypełnia definicję posiadacza odbiorników RTV w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.o.a. W przypadku, gdy dwa podmioty dokonały niezależnej rejestracji tożsamych odbiorników RTV, jedynie ten podmiot, który wypełnia ustawową definicję posiadacza odbiornika RTV w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.o.a. zobowiązany będzie do uiszczenia opłaty abonamentowej za używanie odbiorników RTV. Organ w ponownie przeprowadzonym postępowaniu zobowiązany będzie do uwzględnienia wykładni i wskazań Sądu. W rezultacie przedwczesnym byłoby wypowiadania się, co do zasadności pozostałych zarzutów. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, w punkcie 2 sentencji wyroku, na które składają się wpis od skargi – 100 zł oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego – 480 zł, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U.2018, poz. 65)