I SA/Łd 643/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Potiopa, Asesor WSA Tomasz Furmanek(spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 15 września 2025 r. nr 1001-IEW-1.4261.13.2025.6.U10.RW w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz skarżącej kwotę 980,- (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I SA/Łd 643/25 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 15 września 2025 roku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna z 21 marca 2025 r. mocą której odmówiono E. M. (dalej: strona, skarżąca) umorzenia odsetek za zwłokę w wysokości 2.768,00 zł od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok. W uzasadnieniu wyjaśniono, że wnioskiem z 28 października 2020 r. pełnomocnik E. M. – opiekuna prawnego męża R. M. (osoby ubezwłasnowolnionej całkowicie) - zwrócił się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź – Górna o umorzenie odsetek podatkowych i kosztów upomnienia. Zgodnie z argumentacją wniosku, udzielenie żądanej ulgi jest zasadne z uwagi na wystąpienie obiektywnej przeszkody w terminowym uregulowaniu przez stronę należności głównej wskazanej w upomnieniu (tj. podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. w kwocie 69.001 zł), od której naliczono przedmiotowe odsetki. Zdaniem strony przeszkoda wynikła z sytuacji prawnej R. M., jako osoby ubezwłasnowolnionej całkowicie, która skutkuje m. in. koniecznością prowadzenia spraw majątkowych (w tym rozporządzania środkami zgromadzonymi na indywidualnym rachunku bankowym) wyłącznie przez ustanowionego dla strony opiekuna prawnego - żonę – E. M.. Z kolei E. M. (występując w sprawie jako zobowiązana solidarnie oraz jednocześnie opiekun prawny męża) nie miała możliwości terminowego uregulowania należnego zobowiązania ze względu na potrzebę uzyskania - na żądanie banku - zezwolenia sądu rodzinnego i opiekuńczego, na zlecenie z konta osobistego R. M. przelewu do urzędu skarbowego. Powyższa okoliczność była wyłączną przyczyną opóźnienia w zapłacie podatku, co w konsekwencji doprowadziło do powstania wskazanych odsetek. W rezultacie przeprowadzonego postępowania podatkowego w dniu 29 grudnia 2020 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna wydał decyzję, którą odmówił umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. w kwocie 2.768,00 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego decyzją z dnia 28 kwietnia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego, decyzją z dnia 2 września 2021 r., na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej "O.p.") organ pierwszej instancji odmówił podatnikom umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. w kwocie 2.768,00 zł. Wydaną w wyniku wniesionego odwołania decyzję organu odwoławczego z dnia 26 listopada 2021 r. zaskarżono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Po rozpoznaniu tej skargi, wyrokiem z 26 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 93/22, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach wyroku wskazano, że organ nie zbadał we właściwy sposób wystąpienia w sprawie przesłanki interesu publicznego. Od powyższego wyroku pełnomocnik organu odwoławczego złożył skargę kasacyjną, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 maja 2024 r. sygn. akt III FSK 905/22. W dniu 17 czerwca 2023 r. zmarł R. M.. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, decyzją z dnia 11 grudnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Po przeprowadzaniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna decyzją z dnia 21 marca 2025 odmówił skarżącej umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. Organ II instancji w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w dacie orzekania przez organ I instancji wskazane odsetki zostały już spłacone (w wyniku dokonanej przez stronę w dniu 7 stycznia 2021 r. wpłaty oraz zaliczenia środków pozyskanych przez Organ egzekucyjny wskutek dokonanego zajęcia rachunku bankowego), przedmiot postępowania stanowią w tej sprawie odsetki za zwłokę w wysokości 2.768,00 zł, naliczone od zaległości podatkowej obciążającej stronę w dacie wszczęcia postępowania ulgowego. Przypomniano, że żądanie podlegające rozpatrzeniu obejmuje umorzenie odsetek za zwłokę w wysokości 2.768,00 zł, naliczonych od zaległości strony, z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, należnego w kwocie 69.001,00 zł od dochodu wykazanego do opodatkowania w zeznaniu PIT-37, które złożyła za 2019 rok wspólnie z pozostającym pod jej opieką (od 2013 roku) całkowicie ubezwłasnowolnionym małżonkiem, R. M.. Odnośnie przesłanki interesu prywatnego podatnika wskazano, że zobowiązanie, w związku z którym powstały przedmiotowe odsetki ciążyło na skarżącej solidarnie. Mimo to jej aktywność w sprawie ograniczyła się do wystąpienia do sądu o udzielenie zezwolenia na dokonanie przelewu do urzędu skarbowego z rachunku pozostającego po jej opieką całkowicie ubezwłasnowolnionego męża (będącego jednocześnie pozostałym dłużnikiem solidarnym) i oczekiwaniu na jej uzyskanie. Kontakt z wierzycielem podatkowym strona nawiązała dopiero po otrzymaniu zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego małżonka tj. 30.10.2020 r. (data wpływu wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę do Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna). W ocenie organu zgromadzone w toku rozpoznania sprawy dowody i przedstawiona przez stronę argumentacja (odnosząca się wyłącznie do okoliczności związanych z pozostałym dłużnikiem solidarnym) nie wskazują na to, żeby skarżącą jako osoba zobowiązana solidarnie nie była w stanie bez zagrożenia egzystencji uiścić należnego zobowiązania podatkowego chociażby w formie ratalnej, z bieżących dochodów osobistych. Powołując się na oświadczenia o stanie majątkowym datowane na dzień 26 lipca 2021 r. jak i kolejne złożone przez skarżącą w dniu 20 lutego 2025 r., tj. po śmierci męża wskazano na znaczny majątek skarżącej. W konsekwencji powyższego stwierdzono, że w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie było uzasadnionych podstaw by twierdzić, że w sprawie istnieje ważny interes podatnika, który mógłby uzasadniać umorzenie odsetek za zwłokę. Tym bardziej, że należność ta została ostatecznie spłacona w toczącym się równolegle do postępowania ulgowego postępowaniu egzekucyjnym i w wyniku uregulowania przedmiotowych odsetek strona nie popadła w niedostatek. Analizując z kolei kwestię wystąpienia w tej sprawie przesłanki interesu publicznego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi odwołując się do wytycznych z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 93/22, stwierdził, że za udzieleniem stronie żądanej ulgi przemawia interes publiczny. Organ odwoławczy doszedł jednak do przekonania w przypadku skarżącej nie jest zasadne zastosowanie wnioskowanej ulgi. Uzasadniając powyższe stanowisko oceniono, że naliczone w sprawie odsetki niepowstały wyłącznie z przyczyn niezależnych skarżącej, a do ich powstania przyczyniła się bierna postawa skarżącej w zakresie uregulowania ciążącego na niej zobowiązania solidarnego z własnych środków, bądź też podjęcia próby skorzystania z możliwości takiego rozłożenia jego zapłaty w czasie (poprzez ewentualną ulgę), aby było ono możliwe do spełnienia jednorazowo bądź ratalnie. Odnosząc się do argumentów odwołania wyjaśniono że ze złożonych przez stronę oświadczeń o stanie majątkowym wynika, że posiada ona majątek znacznej wartości, którego zbycie mogło zapewnić dochód w kwocie wystarczającej na jednorazową spłatę zaległości podatkowej, od której naliczono odsetki za zwłokę objęte wnioskiem o umorzenie. Ponadto, w 2019 roku skarżąca osiągnęła własny dochód w wysokości 39.847,63 zł, co oznacza, że miała możliwość dokonania z własnych środków częściowej wpłaty na poczet ciążącego na niej zobowiązania. Nie podjęła również starania o przesunięcie zapłaty w czasie poprzez ewentualną ulgę. Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 15 września 2025 r., strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez uznanie, iż wniosek skarżącej, mimo istnienia ważnego interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem odsetek za zwłokę, nie zasługuje na uwzględnienie, 2) naruszenie art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez faktyczne obejście oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2022 r., wydanego w sprawie I SA/Łd 93/22. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 15 września 2025 roku utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Łódź-Górna z dnia 21 marca 2025 r. którą odmówiono skarżącej ulgi w postaci umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok. Sądowa kontrola decyzji ulgowej mającej charakter uznaniowej obejmuje samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania określonego wyboru (por. wyrok NSA z 31 sierpnia 2022 r., III FSK 845/21). Z drugiej strony zauważa się, że przyznanie organowi dyskrecjonalnych uprawnień nie oznacza zupełnej dowolności w podejmowaniu decyzji w ramach uznania administracyjnego. W ocenie rozpatrującego niniejszą sprawę składu orzekającego, z istoty art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wynika, że sąd administracyjny nie może zobowiązać organu podatkowego do wydania decyzji o umorzeniu bądź odmowie umorzenia zaległości podatkowej (w przypadku stwierdzenia istnienia co najmniej jednej z przesłanek). Nie może też oceniać kryteriów przyjętych przez organ, a uzasadniających wybór opcji decyzyjnej. Poza zakresem sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli administracji publicznej nie mogą jednakowoż pozostawać przypadki korzystania przez organy z przyznanej im kompetencji w sposób woluntarystyczny, zupełnie nieracjonalny lub sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi. Można zatem mówić, że są pewne granice uznania administracyjnego, w obrębie których może poruszać się organ podatkowy, podejmując decyzję w następstwie wystąpienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", o których mowa w art. 67a § 1 O.p. (por. wyrok NSA z 15 lipca 2016 r., II FSK 1685/14). Nie tracąc z pola widzenia powyższego należy z całą mocą podkreślić, że poddana sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu decyzja zapadła po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi z dnia 26 kwietnia 2022 r. (I SA/Łd 93/22), którym uchylono poprzednia decyzję organu odwoławczego w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działalnie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 marca 2014r., I GSK 534/12 ), że: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania." Ocena prawna dotyczyć może w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania danego rozstrzygnięcia. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania są ściśle ze sobą związane. Wskazania bowiem stanowią konsekwencję oceny prawnej przebiegu postępowania przed organami. Celem wskazań jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia poprzez wskazania co do kierunku postępowania organów. Kontrola sądowa rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy w pierwszej kolejności nakierowana jest więc na zbadanie, czy organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uwzględnił ocenę prawną wyrażoną w wyroku i podporządkował się wytycznym. Jest to podstawowe kryterium poprawności nowowydanej decyzji. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organ naruszyły wskazany art. 153 p.p.s.a. W tym miejscu koniecznej jest przypomnienie, że w wyroku z dnia 26 kwietnia 2022 r. (I SA/Łd 93/22) sąd ocenił, że organy ustaliły fakty w sposób wystarczający i mają rację organy wywodząc, że skarżąca wraz z mężem (zmarłym w dniu 17 czerwca 2023 r.) są osobami dobrze sytuowanymi. Podzielając ustalenia organów podatkowych w zakresie sytuacji majątkowej strony mającej znacznie dla rozumienia przesłanki interesu prywatnego sąd jednoczenie ocenił, że w zaskarżonej decyzji w niewystarczającym stopniu rozważono istnienie interesu publicznego. Pochylając się nad powyższą kwestią sąd, odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy, przypomniał, że czynność zlecenia przelewu środków z rachunku męża skarżącej na rzecz urzędu skarbowego wymagała uprzedniego uzyskania zgody sądu opiekuńczego. Skarżąca (jako opiekun prawny) niezwłocznie zwrócił się do właściwego sądu o udzielenie stosownego zezwolenia. Posiedzenie w przedmiocie rozpoznania wniosku, z przyczyn niezależnych od skarżących wyznaczono dopiero na 28 października 2020 r, a więc po upływie ponad 5 miesięcy od złożenia stosownego wniosku, zaś strona mogła posłużyć wydanym postanowieniem sądowym o zezwoleniu dopiero po jego uprawomocnieniu się, które nastąpiło po upływie kolejnych ponad 2 miesięcy. Jak ustaliły organy strona bezzwłocznie po otrzymaniu prawomocnego postanowienia złożyła stosowną dyspozycję do banku regulując zaległość podatkową. Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd wyjaśnił, że w interesie publicznym leży takie funkcjonowanie organów państwa, któremu nie można zarzucić opieszałości i narażania obywateli na dodatkowe koszty i odsetki. Nie jest bowiem winą skarżących, że postępowanie sądowe w nieskomplikowanej, jak się wydaje, sprawie trwa ponad 7 miesięcy i codziennie generuje odsetki od niekwestionowanej zaległości podatkowej. W okolicznościach niniejszej sprawy chęć uregulowania powstałych zobowiązań była w sposób przejrzysty widoczna po stronie skarżącej. Zaznaczono, że skarżąca złożyła stosowany wniosek niezwłocznie po uzyskaniu wiadomości o potrzebie posiadania stosownego zezwolenia. Zdaniem sądu w interesie publicznym leży takie funkcjonowanie organów państwa, któremu nie można zarzucić opieszałości i narażania obywateli na dodatkowe koszty i odsetki. Nie jest bowiem winą skarżących, że postępowanie sądowe w nieskomplikowanej, jak się wydaje, sprawie trwa ponad 7 miesięcy i codziennie generuje odsetki od niekwestionowanej zaległości podatkowej. W okolicznościach niniejszej sprawy chęć uregulowania powstałych zobowiązań była w sposób przejrzysty widoczna po stronie skarżącej. W ocenie sądu, w interesie publicznym jest takie prowadzenie postępowania, by nie narażać strony na ponoszenie nadmiernych i niecelowych kosztów. W interesie publicznym jest zatem takie działanie organu, które nie podważa do niego zaufania. Dobry wizerunek organu państwa leży bowiem w interesie publicznym. Nie chodzi tu rzecz jasna o wizerunek organu podatkowego, który dopełnił wszelkich procedur, lecz o wizerunek innego organu państwa. Sąd podkreślił, iż to, że skarżący mają zapewnione środki finansowe na swoje potrzeby (ich sytuacja majątkowa jest niewątpliwie dobra) oraz, że nie ma konieczności by zwracać się o pomoc do budżetu państwa, nie oznacza, że nie występuje interes publiczny w tym, by umorzone zostały odsetki od zaległości podatkowej. W konsekwencji sąd uznał, że organ przedwcześnie stwierdził, iż nie wystąpił interes publiczny w rozumieniu art. 67a § 1 punkt 3 O.p. Sąd wskazał że organ ponownie powinien zbadać istnienie interesu publicznego, a w przypadku uznania, że wystąpił - rozważyć zasadność udzielenia ulgi w postaci umorzenia odsetek. Ujmując zatem syntetycznie powyższe rozważania sądu zawarte w wyroku z dnia 26 kwietnia 2022 r. - sąd obecnie rozpoznający sprawę - podkreśla, że wiążąca ocena prawna dotyczyła: – po pierwsze – interesu publicznego, który należy rozumieć poprzez takie funkcjonowanie organów państwa, któremu nie można zarzucić opieszałości i narażania obywateli na dodatkowe koszty i odsetki; – po drugie – wskazania co braku zawinienia strony i oceny, że chęć uregulowania powstałych zobowiązań była w sposób przejrzysty widoczna po stronie skarżącej. Mając taką ocenę prawną i zakreślone wytyczne organ, przede wszystkim, powinien przenalizować przesłankę interesu publicznego w kontekście oceny sądu o braku winy strony i rozumieniu interesu publicznego jako niedopuszczalności sytuacji narażaniu podatnika na odsetki na skutek opieszałości organów państwa, a w konsekwencji w przypadku stwierdzania zaistnienia przesłanki interesu publicznego rozważenia możliwości udzielenia ulgi w światle właśnie tych konkretnych okoliczności. Tymczasem lapidarne stwierdzenie organu, że przesłanka ta została spełniona spowodowało w istocie – niezgodne z prawem, bowiem naruszające art. 153 p.p.s.a. - ominiecie oceny i wytycznych sądu i umożliwiło organowi oparcie decyzji odmownej na innych przyczynach, a koncentrujących się wokół zachowania skarżącej jako dłużnika solidarnego. Trafność powyższego stanowiska pogłębia również sama konstrukcja uzasadniania zaskarżonej decyzji, w którym władztwo dyskrecjonalne polegające na odmowie udzielenia ulgi argumentowane jest – w zupełnym oderwaniu od oceny prawnej i wytycznych sądu - przez pryzmat zawinionego przyczynienia się strony w powstania odsetek (której to zawinienie niekonsekwentnie sytuowane jest przez organ, raz w ramach analizy przesłanki interesu prywatnego, a innym razem w sferze przesłanki interesu publicznego). Na marginesie Sąd zauważa również, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swoje decyzji nie podjął nawet próby odniesienia się do konstatacji Sądu, który swoje wywody dotyczące interesu publicznego podbudował finalnie argumentacją odnoszącą się również do zasady jednolitości orzecznictwa, wywodząc, że korzystne dla skarżących rozstrzygnięcia w tym samym stanie faktycznym zapadły w sprawach I SA/Łd 960/21 oraz I SA/Łd 49/22 dotyczących odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych i kosztów upomnienia. Mając na uwadze wszystko powyższe, nie przesadzając o finalnym wyniku rozstrzygnięcia spawy wniosku strony o udzielnie ulgi (czego sąd czynić, w sprawach uznaniowych, nie może), organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania Sądu i przede wszystkim rzetelnie zastosuje się do wiążącej oceny wyrażonej w wyroku z dnia 26 kwietnia 2022 r. (I SA/Łd 93/22) co znajdzie wyraz w wyczerpującej argumentacji uzasadnienia decyzji. W związku z powyższym zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200, 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. ake