I SA/Ol 497/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 15 września 2025 r. nr SKO.53.633.2025 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. postanawia odrzucić skargę

Do tutejszego Sądu wpłynęła skarga R.W. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej: "Kolegium") z 15 września 2025 r. nr SKO.53.633.2025 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, wskazując na brak podpisu jednego z trzech członków Kolegium, który uniemożliwia uznanie tego aktu za decyzję podatkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być m.in. decyzja administracyjna. Decyzja administracyjna to kwalifikowany akt administracyjny, charakteryzujący się określoną formą (w szczególności formą pisemną, mającą przewidziane przez prawo zawartość treściową i formalną), a także tym, że jest on wydawany po przeprowadzeniu sformalizowanego postępowania administracyjnego (J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2022, s. 396). Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: "Op") decyzja zawiera m.in. podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. W przypadku decyzji wydawanych przez Kolegium, stosownie do art. 17 ust. 5 w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570), decyzję podpisują wszyscy członkowie trzyosobowego składu nie wyłączając przegłosowanego. Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z art. 126 § 1 Op sprawy podatkowe załatwiane są na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Natomiast pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu podatkowego ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Kolegium utrwalona w postaci elektronicznej nie została podpisana w sposób przewidziany w przytoczonych przepisach prawa. Z załączonego do tej decyzji raportu z weryfikacji podpisu (k. 56 akt administracyjnych) bezspornie wynika, że podpis złożyło tylko dwóch członków Kolegium. W tej sytuacji należy uznać, że doręczona skarżącemu decyzja nie wywołała skutków prawnych tożsamych z wprowadzeniem do obrotu prawnego decyzji podatkowej. Dopóki bowiem decyzja nie zostanie podpisana w sposób prawem przewidziany jest tylko projektem decyzji, który nie wywołuje żadnych skutków prawnych nawet w sytuacji skutecznego doręczenia go stronie postępowania. Warunkiem bowiem doręczenia decyzji jest uprzednie jej wydanie, które następuje w dacie podpisania decyzji przez upoważnionego pracownika, czy tak jak w niniejszej sprawie przez trzech członków organu kolegialnego. Skoro zaś przepisy p.p.s.a. nie przewidują kontroli sądowoadministracyjnej wobec tego typu dokumentów, określanych także mianem nieaktów, to w odniesieniu do zaskarżonej decyzji Kolegium, jako aktu administracyjnego niefunkcjonującego w obrocie prawnym, nie może zapaść orzeczenie sądu przewidziane w art. 145 p.p.s.a. W szczególności nie może zostać stwierdzona na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nieważność takiej decyzji. Skarga na taką decyzję jest bowiem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 17 grudnia 2021 r. sygn. akt I FSK 2129/21 i podaną tam literaturę oraz postanowienie NSA z 19 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1263/07). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi.