I SA/Op 858/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 16 września 2025 r., nr 22/2025 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu podlegającej zwrotowi części dofinansowania postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej ze środków finansowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 200,00 zł (słownie: dwieście złotych 00/100) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

W dniu 25.11.2025 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga J. W. (dalej jako: skarżący, strona) na decyzję Zarządu Województwa Opolskiego w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu podlegającej zwrotowi części dofinansowania. Adresatami tej decyzji, poza skarżącym, były jeszcze cztery inne osoby. W decyzji zawarto pouczenie o możliwości zwrócenia się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w ciągu 14 dni od dnia jej doręczenia, a także o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Decyzja została doręczona skarżącemu 22.09.2025 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu 7.10.2025 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powołaną wyżej decyzją. Jednocześnie pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 22.10.2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na powołaną wyżej decyzję. W piśmie procesowym z dnia 27.11.2025 r. organ poinformował Sąd, że skarżący w dniu 7.10.2025 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji. Następnie wniósł skargę do WSA w Opolu nie cofając jednoczenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ prowadzi obecnie postępowanie drugoinstancyjne w sprawie ww. wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1–3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję lub postanowienie, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję lub to postanowienie bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję lub postanowienie, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję lub postanowienie, jest minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2024 r. poz. 769, 1222 i 1688 oraz z 2025 r. poz. 619, 621 i 622) albo konsul (§ 3). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przywołany art. 52 § 3 p.p.s.a., dopuszcza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ustawodawca pozostawił w tym przypadku stronie wybór środka ochrony prawnej, co nie oznacza jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu można bowiem wnieść tylko wtedy, gdy strona nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie ma przy tym znaczenia, czy środek przysługujący w toku postępowania administracyjnego został złożony skutecznie, czy też nie, bowiem jedynym warunkiem ustawowym pozostaje nieskorzystanie z prawa złożenia tego wniosku. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a., dopuszczający jako wyjątek możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w pierwszej instancji, zgodnie z zasadami wykładni prawa nie może być interpretowany rozszerzająco. Wprowadzając omawiany przepis, ustawodawcy chodziło wyłącznie o przyznanie stronie uprawnienia do dokonania wyboru, czy chce wyczerpać drogę administracyjną (przez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), czy też chce z niej zrezygnować i z pominięciem wniosku od razu wnieść skargę do sądu administracyjnego. Konsekwencje tego wyboru obciążają stronę. Wykluczone jest, aby ta strona korzystała z prawa do zaskarżenia danego aktu niejako "dwutorowo", tj. składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz równolegle skargę do sądu administracyjnego na decyzję nieostateczną (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2019 r., w sprawie I OZ 1169/19; orzeczenie dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący w dniu 7.10.2025 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Zarządu Województwa Opolskiego w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu podlegającej zwrotowi części dofinansowania. Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony jest obecnie w toku. Skoro zatem skarżący złożył w toku postępowania administracyjnego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to dokonał w ten sposób wyboru trybu zaskarżenia pierwszoinstancyjnej decyzji. Tym samym wolą skarżącego było wyczerpanie drogi administracyjnej. W tej sytuacji wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarga na pierwszoinstancyjną decyzję Zarządu Województwa Opolskiego w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości z tytułu podlegającej zwrotowi części dofinansowania, jako decyzję nieostateczną, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów sąd, na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.