I SA/Po 716/26

Dnia 27 sierpnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 sierpnia 2026 roku sprawy ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2026r. nr [...] w przedmiocie skierowania kierowcy na badania lekarskie 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 14 listopada 2025 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego R. T. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

1. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2026 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 14 listopada 2025 r., nr [...], o skierowaniu R. T. (dalej jako: "strona" lub "skarżący") na badanie lekarskie. 1.1. Z akt sprawy wynika, że Komenda Powiatowa Policji we W. wystąpiła z wnioskiem z dnia 17 października 2025 r. o skierowanie strony na badanie lekarskie, podając jako uzasadnienie "zaobserwowany stan psychofizyczny kierowcy, mogący wskazywać na obniżoną sprawność w zakresie niezbędnym do bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Wystąpiły zachowania oraz objawy sugerujące możliwość pogorszenia kondycji psychicznej lub fizycznej, co może stwarzać zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa. Skierowanie ma na celu potwierdzenie lub wykluczenie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami". Starosta [...] w decyzji z dnia 14 listopada 2025 r. uwzględnił powyższy wniosek i skierował na badania lekarskie do [...] C. M. P. w P. stronę posiadającą uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii [...]; nr [...], wydane przez Starostę [...] oraz zobowiązał stronę do dostarczenia organowi I instancji oryginału odpowiedniego orzeczenia lekarskiego w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. W motywach decyzji powołano przepisy art. 99 ust. 2 pkt 2 i art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1226 ze zm. - dalej w skrócie: "u.k.p.") i przytoczono tezy z orzeczeń sądów administracyjnych oraz poglądy Samorządowego Kolegium Odwoławczego , z których wynika, że instytucja skierowania na badania lekarskie osoby już posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami ma na celu przeciwdziałanie uczestniczeniu w ruchu drogowym osób, których stan zdrowia może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zaznaczono, że skierowanie na badanie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami, gdyż celem badania jest wyjaśnienie wątpliwości dotyczących wpływu ujawnionych okoliczności dotyczących stanu zdrowia kierowcy na zdolność do bezpiecznego kierowania pojazdami. 1.2. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając sprzeczność rozstrzygniecia organu I instancji z zasadami współżycia społecznego oraz zaufania do organów publicznych. W uzasadnieniu odwołania strona opisała zdarzenie z którego wynika, że w październiku w godzinach popołudniowych przyjechali do miejsca zamieszkania strony Policjanci, którzy "walili w drzwi" i wywołali u strony "straszne przerażenie". Strona czuła się "jak w potrzasku" i myślała, że to "przebierańcy". Kolejny radiowóz przyjechał "na sygnałach świetlnych", jednak ze strachu strona "nie potrafiła zrozumieć co się dzieje". Tłumaczono jej o przetarciu innego auta, którego jest sprawcą, wykonano oględziny samochodu i zdjęcia. Zdaniem strony, Policjanci mówili, że ma się przyznać i przyjąć mandat. Strona czuła się zaszczuta, dlatego nie przyjęła mandatu i sprawa miała być skierowana do Sądu. Do dnia wniesienia odwołania strona nie otrzymała wezwania w tej sprawie. Autor odwołania uważa, że z uwagi na fakt, iż nie przyjął bardzo wysokiego mandatu, w ramach "rekompensaty" otrzymał skierowanie na badania lekarskie, które jego zdaniem są bezzasadne i bezpodstawne. Strona oświadczyła, że nie była pod wpływem alkoholu, żadnych środków odurzających, ale po prostu spanikowała i była zastraszona. 1.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisaną na wstępie decyzją z dnia 23 lutego 2026 r., zaaprobowało rozstrzygnięcie organu I instancji o skierowaniu strony na badanie lekarskie. W motywach decyzji wyjaśniono, że strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania strony na badania lekarskie oraz o uprawnieniu wynikającym z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm. - dalej w skrócie: "k.p.a."). Zdaniem organu odwoławczego, wystarczającą podstawą skierowania kierowcy na badania lekarskie jest wniosek Komendanta Powiatowego Policji, z którego wynika, że funkcjonariusze Policji zaobserwowali u kierowcy zachowania mogące sugerować pogorszenie kondycji psychicznej lub fizycznej, co ich zdaniem może stwarzać zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa. Wniosek Policji uznano za wystarczający i nie mógł on nie zostać uwzględniony. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego , aby prowadzić pojazd bezpiecznie, kierujący musi zachowywać czujność i podejmować decyzje o wykonaniu określonych manewrów w oparciu o wciąż zmieniające się informacje napływające z otoczenia, takie jak m.in.: warunki drogowe, ruch innych pojazdów czy zachowanie innych użytkowników drogi, praca i ruch własnego pojazdu, własny stan fizyczny i psychiczny. Prowadzenie pojazdu wymaga więc dużej precyzji i charakteryzuje się złożonością. W ocenie organu II instancji, wydanie decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. nie musi łączyć się z pewnością co do istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Organ nie musi zatem udowodnić, że takowe istnieją i wystarczającym jest prawdopodobieństwo istnienia tych okoliczności. Ostateczne rozstrzygnięcie owej kwestii należy do uprawnionych w tym zakresie lekarzy, którzy przeprowadzą stosowne badania,k w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. i ocenią, czy kierowca jest zdolny do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Samo skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, z uwagi na wykonanie stosownych badań lekarskich i ustalenie braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami na okres 5 lat. Argumentując skargę wyjaśniono, że Policjanci mieli "najechać" skarżącego w domu w godzinach wieczornych, kiedy jest ciemno i obawiał się, że to "oszuści". Powtórzył opis zdarzenia, przedstawiony uprzednio w odwołaniu, podczas którego Policjanci "namawiali" stronę do przyjęcia mandatu. Za "wyssane z palca" uznał, że stan jego zdrowia uległ pogorszeniu. Skarżący podał, że od października 2025 r. prowadzi pojazdy mechaniczne w zakresie kategorii [...] i nic się nie wydarzyło. Oświadczył, że udał się do specjalistycznej placówki, gdzie przeprowadzono szczegółowe badania i wydano stosowne orzeczenie lekarskie z terminem ważności do 17 marca 2031 r. 2.2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko i motywy wyrażone w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje: 3. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek głównie z innych przyczyn niż w niej opisane. Korzystając z uprawnienia, uregulowanego w przepisach art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, uwzględniając wniosek skarżącego w tym zakresie, wobec braku żądania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze , w stosownym terminie, przeprowadzenia rozprawy. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny, a nie jakikolwiek, wpływ na wynik sprawy, bądź uchybienia prawu materialnemu. 3.1. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej w stopniu, które uzasadniały jego uchylenie. Zdaniem Sądu, organy przeprowadziły postępowanie administracyjne niezgodnie z obowiązującymi przepisami i w sposób niepełny ustalając stan faktyczny sprawy, pomijając istotne okoliczności, bez gromadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie. 3.2. Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowi przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia. Stosownie do przepisu art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4: osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Organ I instancji, kierując skarżącego na badania lekarskie, na podstawie regulacji zawartej w art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., wziął pod uwagę treść wniosku z dnia 17 października 2025 r. Komendy Powiatowej Policji we W.. Wbrew twierdzeniom organów obu instancji wniosek ten nie został skierowany przez Komendanta Komendy Powiatowej Policji we W., ani nie został podpisany przez Komendanta jako organ i brak jest danych czy funkcjonariusz Policji, który go podpisał był osobą upoważnioną przez Komendanta. Tymczasem z regulacji zawartej w art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p. wynika, że starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1, na wniosek m.in. organu kontroli ruchu drogowego (...). Z kolei z § 23 ust. 4 rozporządzenia z dnia 5 listopada 2019 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U z 2019 r., poz. 2141 ze zm.) wynika wprost, że upoważnienie do wykonywania kontroli ruchu drogowego wydaje komendant powiatowy (miejski) Policji (...). Wobec powyższego, zdaniem Sądu, powstają uzasadnione wątpliwości, co spełnienia wymogów formalnych powyższego wniosku z dnia 17 października 2025 r. i zachodzi konieczność ich wyjaśnienia. 3.3. Sąd w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 12 maja 2022 r., o sygn. akt III SA/Gd 912/21, z którego wynika, że skierowanie na badania lekarskie może mieć miejsce, jeżeli istnieją uzasadnione, nadto poważne, zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Istnienie tych zastrzeżeń musi zostać wykazane w postępowaniu, mającym zakończyć się decyzją o skierowaniu na badania. Te uzasadnione i poważne zastrzeżenia muszą być na tyle oczywiste, aby nie było wątpliwości co do tego, że istotnie stan zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy wymaga, aby został oceniony w badaniu lekarskim, które potwierdzi istnienie bądź nie przeciwwskazań do kierowania pojazdami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2016 r., o sygn. akt I OSK 2019/14 - treść powołanych orzeczeń sądów administracyjnych dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: publ. CBOSA). Przesłanka istnienia "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Zadaniem organów administracji jest zatem czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób, który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, a sformułowanie, że "mają być uzasadnione" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się okoliczności faktycznych, mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. Pojęcie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, użyte w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. obejmuje także zastrzeżenia co do stanu zdrowia psychicznego (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r., o sygn. akt I OSK 1699/16). Tytułem przykładu można wskazać na zespół uzależnienia od alkoholu, środków odurzających, czy na organiczne zaburzenia osobowości (por. wyroki NSA z dnia: 17 stycznia 2012 r., o sygn. akt I OSK 156/11; 7 września 2016 r., o sygn. akt I OSK 1051/16 i 13 września 2018 r., o sygn. akt I OSK 2774/16). Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga zatem, aby organ wydający uprawnienia do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby uprawnienia te otrzymały osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także by kontrolował, czy kierujący w późniejszym czasie nie utracił zdolności zdrowotnych do kierowania pojazdami. Temu celowi miała i ma służyć instytucja wprowadzona poprzednio do ustawy Prawo o ruchu drogowym, a obecnie w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r., o sygn. akt I OSK 1699/16). Uwzględniając powyższe, zakres zarówno postępowania dowodowego w niniejszej kategorii spraw, okoliczności podlegających wykazaniu przez organ, a w konsekwencji - także elementy uzasadnienia decyzji wydanej na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., winny zmierzać do przedstawienia konkretnych danych "uzasadniających zastrzeżenia co do stanu zdrowia" odnoszące się indywidualnie do danego kierowcy, a nie ogólnikowe stwierdzenia. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd, że przepis art. 75 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., przyznaje organowi kompetencje do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie wówczas, gdy istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby kierującej pojazdami i korzystanie z tego rodzaju uprawnienia powinno być ograniczone tylko do tych przypadków, gdy zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy przekraczają "zwykłą miarę", co oznacza, że nie wystarczy samo stwierdzenie, że kierujący pojazdem cierpi na określone dolegliwości. Przeciwnie, konieczne jest uprawdopodobnienie, że ich charakter jest na tyle poważny, iż może zagrozić bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Zatem, o ile informacja o stanie zdrowia kierowcy nie jest jednoznaczna, to organ powinien podjąć we własnym zakresie działania zmierzające do uzyskania pewności odnośnie do skierowania kierowcy na badanie lekarskie (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2023 r., o sygn. akt II GSK 380/23). 3.4. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd zauważa, że w treści analizowanego wniosku z dnia 17 października 2025 r., który jest jedynym dowodem w sprawie, powołano się na bliżej nieokreślony "zaobserwowany stan psychofizyczny kierowcy, mogący wskazywać na obniżoną sprawność w zakresie niezbędnym do bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Wystąpiły zachowania oraz objawy sugerujące możliwość pogorszenia kondycji psychicznej lub fizycznej, co może stwarzać zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa. Skierowanie ma na celu potwierdzenie lub wykluczenie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami". Zdaniem Sądu, powyższe stwierdzenia są lakoniczne i stanowią powtórzenie przesłanek ustawowych lub określeń stosowanych w tożsamych sprawach, zamiast odnosić się do konkretnych zachowań i objawów uzewnętrznionych przez skarżącego w dniu zdarzenia. Innymi słowy organ I instancji winien ustalić w toku postępowania, jaki dokładnie zaobserwowany przez funkcjonariuszy Policji zindywidualizowany stan psychofizyczny u skarżącego jako kierowcy, miał wskazywać na jego obniżoną sprawność. W powyższym wniosku nie opisano, jakie konkretnie zachowania oraz objawy skarżącego w dniu interwencji Policji sugerowały możliwość pogorszenia kondycji psychicznej lub fizycznej. Organ I instancji nie podjął nawet próby potwierdzenia, czy faktycznie obserwacja stanu psychofizycznego skarżącego miała miejsce w jego miejscu zamieszkania, czy podczas kierowania pojazdem lub tuż po jego zakończeniu, jak długo trwała owa obserwacja i jakie czynności wykonano w ramach kontroli ruchu drogowego z udziałem skarżącego. Powyższe okoliczności wymagały wnikliwego wyjaśnienia, wobec konsekwentnie podnoszonego zastraszenia strony i rzekomego nakłaniania do przyjęcia mandatu karnego. Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód także w niniejszym postępowaniu należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2024 r., o sygn. akt II GSK 75/24). Skierowanie na badania lekarskie może mieć miejsce, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, a istnienie tych zastrzeżeń musi zostać wykazane w postępowaniu administracyjnym. Wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie wymaga uzyskania wiarygodnych informacji dotyczących stanu zdrowia, wskazujących "z dużym prawdopodobieństwem na istotne zmniejszenie sprawności organizmu kierującego pojazdem" (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2012 r., o sygn. akt I OSK 156/11). Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie wykazały przesłanki normatywnej "istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy". Podkreślić należy, że wskazywana jako okoliczność istotna w zakresie stanu zdrowia kierowcy, a stanowiąca podstawę normatywną skierowania skarżącego na badania lekarskie (w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. [...]), dotyczy bliżej nieokreślonego "zaobserwowanego stanu psychofizycznego" skarżącego. W zaskarżonych decyzjach brak jest opisu co konkretnie wskazuje na ową "obniżoną sprawność" skarżącego i czym się ona objawia. W zakresie twierdzenia, że u skarżącego "wystąpiły zachowania oraz objawy sugerujące możliwość pogorszenia kondycji psychicznej lub fizycznej" organy obu instancji oparły się wyłącznie na twierdzeniach zawartych we wniosku. Nie podjęto próby ustalenia w jakich okolicznościach (miejscu i czasie) "zaobserwowano stan psychofizyczny" oraz "zachowania oraz objawy" skarżącego. Starosta w żaden sposób, nawet jednym zdaniem, nie wyjaśnił dlaczego i jakie konkretnie "zachowania oraz objawy" uznaje za uzasadniające zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Z treści decyzji organów obu instancji nie sposób wywieść, jakie indywidualne działania w ruchu lub zaniechania skarżącego jako kierowcy uznano za "zachowania oraz objawy sugerujące możliwość pogorszenia kondycji psychicznej lub fizycznej" i uzasadniające skierowanie na przedmiotowe badanie. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że ogólnikowe informacje zawarte we wniosku z dnia 17 października 2025 r. nie stanowią kompletnych i spójnych danych, które dostatecznie i jednoznacznie uzasadniałyby wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego. Dlatego też, w ocenie Sądu, organy powinny poczynić szersze i pełne ustalenia na temat tego, czy w sprawie faktycznie istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego w kontekście bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w którym może uczestniczyć jako kierowca pojazdu. Skarżący nie kwestionuje okoliczności, że posiada uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii [...], ale nie potwierdził, że brał udział w kolizji drogowej. Organy obu instancji nie zebrały żadnego materiału dowodowego dotyczącego kontroli drogowej i nie pozyskały od strony jakichkolwiek dowodów, a także nie odniosły się do okoliczności stresującej wizyty w domu skarżącego funkcjonariuszy Policji. Nie przedstawiono w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji żadnej analizy materiału dowodowego i nie poddano twierdzeń strony żadnej weryfikacji, ani ocenie. Sąd zauważa, że organy administracji zapewniły stronie także możliwość aktywnego uczestnictwa w postępowaniu oraz składania wniosków dowodowych, co zrealizowano zawiadomieniem z dnia 14 listopada 2025 r. Powyższe nie zwalniało organu odwoławczego z obowiązku odniesienia się do twierdzeń i zarzutów sformułowanych w odwołaniu, tak aby następnie ocenić kompleksowo zgromadzony materiał dowodowy i wydać decyzję w zakresie objętym przedmiotem postępowania. Dopiero po realizacji powyższych czynności spełnione zostaną podstawowe zasady postępowania administracyjnego unormowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Innymi słowy, wszystkie opisane w odwołaniu okoliczności winny być przeanalizowane przez organy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stanowisko organów – zarówno w zakresie przesłanek materialnoprawnych (tj. istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia), jak i procesowych (w zakresie gromadzenia, analizy i oceny materiału dowodowego) - powinno być przy tym wyczerpująco uzasadnione w ramach normatywnych wymogów formalnych decyzji administracyjnej, wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z ową regulacją uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W tym zakresie zaskarżone decyzje organów obu instancji nie spełniają wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 6 października 2020 r., o sygn. akt I OSK 3235/18, zgodnie z którym uzasadnienie decyzji jest wadliwe nie tylko wtedy, gdy nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, ale także wtedy, gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym w stopniu istotnym czyni wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji są lakoniczne, albowiem nie przedstawiają indywidualnych i konkretnych okoliczności odnoszących się do stanu zdrowia skarżącego, przez co nie odniesiono się do istoty sprawy. Znaczna część uzasadnień prawnych kwestionowanych decyzji obejmuje przytoczenie tez wyroków sądów administracyjnych. Tymczasem uzasadnienie faktyczne i prawne jest istotnym elementem decyzji, ponieważ przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymagało zatem w niniejszej sprawie logicznego i czytelnego przedstawienia przez organy obu instancji swojego stanowiska, także w zakresie ustawowych przesłanek, wynikających z art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Opisane mankamenty uzasadnień rozstrzygnięć organów obu instancji stanowią naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, które rodziło konieczność usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że załączona do skargi kopia orzeczenia lekarskiego nr [...], z prywatnego gabinetu lekarskiego, stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych u skarżącego do kierowania pojazdami z terminem ważności do 17 marca 2031 r., pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie. W powyższym zakresie istotnego znaczenia nabiera przepis art. 75 ust. 5 u.k.p., który stanowi, że badania osób, m.in. posiadających prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu ich zdrowia, przeprowadza się w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy. Wobec powyższego tylko dokument wystawiony przez ów wyspecjalizowany podmiot w medycynie pracy spełnia ustawowe wymagania u.k.p. i nie może być zastąpiony, jak oczekuje skarżący, przez orzeczenie lekarskie z prywatnego gabinetu lekarskiego. 3.5. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną co do wykładni art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. i uzupełnią postępowanie dowodowe we wskazanym zakresie. Ponownie rozpoznając sprawę, organy administracji winny kierować się wiążącą oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku, stosownie do regulacji z art. 153 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżone decyzje organów obu instancji. W przedmiocie kosztów sądowych orzeczono w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a.