I SA/Wa 151/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Bożena Marciniak, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), sędzia WSA Monika Sawa, Protokolant referent stażysta Zofia Holona, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2026 r. sprawy ze skarg kasacyjnych [...] w [...], M. S., M. M. i M. H., Miasta Stołecznego Warszawy i Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Wa 151/24 w sprawie ze skargi [...] w [...], M. S., M. M. i M. H. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 25 października 2023 r. nr KR III R 28/18 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Wa 151/24; 2. uchyla decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich w zaskarżonej części; 3. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz Zielna Project sp. z o. o. z siedzibą w Warszawie, M. S., M. M. i M. H. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej: "Komisja") decyzją z 25 października 2023 r. nr KR III R 28/18 stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy (dalej: "Prezydent") z 7 lutego 2014 r. nr 28/GK/DW/2014, sprostowanej postanowieniem z 10 czerwca 2014 r., nr 80/GK/DW/2014 w części dotyczącej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu przy ul. [...], opisanego w ewidencji gruntu jako działka nr [...] z obrębu [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...] na rzecz J. P. w udziale wynoszącym 16/128 części gruntu, N. M. w udziale wynoszącym 3/128 części gruntu, M. W. w udziale wynoszącym 4/128 części gruntu, M. M.1 w udziale wynoszącym 3/128 części gruntu, M. M. w udziale wynoszącym 3/128 części gruntu, A. M. w udziale wynoszącym 3/128 części gruntu Skarbu Państwa w udziale wynoszącym 32/128 części gruntu oraz w części dotyczącej odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu oznaczonego jako część działki nr [...] z obrębu [...], gruntu oznaczonego jako część działki nr [...] z obrębu [...] oraz do gruntu oznaczonego jako część działki nr [...] z obrębu [...] na rzecz J. P., N. M., M. W., M. M.1, M. M., A. M., Skarbu Państwa. Jednocześnie orzekła w pozostałym zakresie utrzymać w mocy ww. decyzję Prezydenta z 1 lutego 2014 r., sprostowaną ww. postanowieniem z 10 czerwca 2014 r. Komisja ustaliła, że nieruchomość warszawska położona przy ul. [...], ozn. hip. nr [...], została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) dalej: "dekret", i z dniem 21 listopada 1945 r., przeszła, zgodnie z art. 1 dekretu, na własność gminy m.st. Warszawy. Objęcie niniejszego gruntu w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy nastąpiło na podstawie rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 7 kwietnia 1946 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji w sprawie obejmowania gruntów przez gminę m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 6, poz. 112). Przedmiotową nieruchomość stanowią obecnie działki ewidencyjne: - nr [...] o powierzchni 1475 m2, z obrębu [...], dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie, X Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą nr [...]; - nr [...] część o powierzchni 1828 m2, z obrębu [...], znajdującą się pod ul. [...]; - nr [...] część o powierzchni 29 m2, z obrębu [...], znajdująca się pod ul. [...]; - nr [...] część o powierzchni 190 m2, z obrębu [...], znajdująca się pod ul. [...]. Przed wojną na ww. gruncie znajdował się budynek złożony z 2-kondygnacyjnej części frontowej i dwóch 3-kondygnacyjnych oficyn. Na skutek działań wojennych budynek frontowy został zniszczony całkowicie, a oficyny wypalone (kat. VI, VII). Pozostałości budynku przeznaczono do rozbiórki. Decyzją Wojewody Warszawskiego z 12 marca 1992 r. nr 20740, grunt przedmiotowej nieruchomości położonej przy ul. [...] oznaczony jako działka ewidencyjna nr [...] w dniu 27 maja 1990 r. stał się własnością Dzielnicy - Gminy Warszawa – [...]. Wojewoda Mazowiecki decyzjami z 3 lutego 2006 r. nr 30/P/06 oraz z 6 lutego 2006 r. nr 31/P/06 stwierdził nabycie przez Powiat Warszawski (obecnie m.st. Warszawa) własności działek ewidencyjnych nr [...], z obrębu [...], oraz [...], z obrębu [...]. Nieruchomość nie jest objęta ustaleniami żadnego obowiązującego planu miejscowego. Zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy (Uchwała Rady Miasta st. Warszawy z 10 października 2006 r.) powyższa nieruchomość znajduje się w strefie terenów wielofunkcyjnych oznaczonych symbolem C/UH 30 z dopuszczeniem funkcji handlowej o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Zgodnie z pismami Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m.st. Warszawy z 8 maja 2013 r. nieruchomość znajduje się na terenie w stosunku, do którego przygotowany jest projekt planu rejonu [...] - przed ustawowym uzgadnianiem i opiniowaniem, a zawarte w projekcie planu rozwiązania planistyczne mogą ulec pewnym modyfikacjom. Pod powierzchnią ww. gruntu znajdują się urządzenia w postaci części tunelu metra i obiektu stacji [...]. W księdze wieczystej nieruchomości nr [...], wpisano ograniczone prawo rzeczowe - nieodpłatne na czas nieoznaczony prawo służebności przesyłu polegające na prawie korzystania w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, zgodnie z przeznaczeniem urządzeń metra, które Komisja szczegółowo opisała. Zgodnie z treścią ww. KW przedmiotowa nieruchomość obciążona jest hipoteką umowną w wysokości 1.650.000 Euro (obciążone są wszystkie udziały) - wierzytelności wynikające z umowy pożyczki dotyczące spłaty kwoty pożyczki oraz zapłaty odsetek określonych w klauzuli 5 umowy pożyczki, opłaty za przygotowanie (ang. Arrangement fee) i opłaty dodatkowej (ang. Additional fee) określonych w klauzuli 7 umowy pożyczki. Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Okręgowego w Warszawie, Wydziału Hipotecznego z 17 czerwca 1947 r. nr 6809/47 tytuł własności nieruchomości hip. nr [...] uregulowany był jawnym wpisem na rzecz A. M.1 na mocy aktu kupna - sprzedaży nr 26 z 20 stycznia/2 lutego 1894 r. Sąd Grodzki w Otwocku na podstawie tytułu wykonawczego z 9 lutego 1949 r. nr Sp. 13/49 przyznał w równych częściach prawo do spadku po zmarłym w dniu [...] stycznia 1942 r. A. M.1 synom: M. M.2, E. M., P. M. i A. M.2. Zgodnie z tytułem wykonawczym nr VIII Sp.792/48 wydanym przez Sąd Grodzki w Warszawie prawa do spadku po P. M., zmarłym w dniu [...] sierpnia 1947 r. w [...], przeszły na R. M. w ¼ części oraz J. W. i A. M.3 po 3/8 części, zaś żonie A. M.4 przysługiwało w 1/3 części użytkowanie dożywotnie. Zgodnie z tytułem wykonawczym nr VII Sp.791/48 wydanym przez Sąd Grodzki w Warszawie prawa do spadku po A. M.2 zmarłym w dniu [...] maja 1946 r. przeszły w równych częściach po ½ na A. M.5 i J. M. Zaświadczeniem nr 23/5254/49/42/475/50 Urząd Skarbowy stwierdził, że wobec uiszczenia podatku spadkowego od majątku pozostałego po A. M.1, A. M.2 i P. M., brak było przeszkód do przepisania tytułu własności nieruchomości na: M. M.2 w 1/4 części, E. M. w 1/4 części, J. M. w 1/8 części, R. M. w 1/16 części, J. W. w 3/32 części, A. M.3 w 3/32 części, A. M.5 w 1/8 części. W toku postępowania Komisja przywołała dokumenty w oparciu o które ustaliła następców prawnych dawnych właścicieli nieruchomości, których uznała za strony niniejszego postępowania. Następnie ustaliła, że w dniu 13 stycznia 1948 r. został złożony wniosek dekretowy przez A. M.5 następczynię prawną (wnuczkę) A. M.1. Do wniosku dołączono pokwitowanie wpłaty z asygnacji przychodowej nr 10282 w kwocie 3000 ówczesnych złotych uiszczonej w dniu 30 stycznia 1948 r. Komisja ustaliła, że w toku postępowania dekretowego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie (dalej: "Prezydium") orzeczeniem administracyjnym z 19 lutego 1957 r. nr ET-6M/4/57 odmówiło spadkobiercom A. M.1 przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej, położonej przy ul. [...] hip. [...]. W uzasadnieniu odmowy wskazano, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego teren przeznaczony jest na cele użyteczności publicznej. Ponadto wskazano, że zgodnie z opracowywanym planem zagospodarowania przestrzennego nie da się pogodzić korzystania z gruntu z przeznaczeniem terenu. Prezydium decyzją z 28 marca 1973 r. nr GKM.IV/6210/156/73/BG uchyliło ww. orzeczenie administracyjne z 19 lutego 1957 r. i odmówiło ustanowienia spadkobiercom A. M.1 prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej, położonej przy ul. [...] r. [...] nr hip. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego teren nieruchomości został przeznaczony pod budownictwo wysokie zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji z 4 stycznia 1973 r. nr 3 89/72. Stwierdzono jednocześnie, że korzystania przez wnioskodawcę z gruntu nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu. W dniu 26 sierpnia 2007 r. J. M., M. M. i P. M.1 wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej "Kolegium") wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium z 19 lutego 1957 r. oraz decyzji Prezydium z 28 marca 1973 r. Kolegium decyzją z 29 maja 2008 r. nr KOC/4248/Go/07 stwierdziło nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium z 19 lutego 1957 r. wskazując w uzasadnieniu, że brak jest dowodów, aby organ przeprowadzał jakiekolwiek postępowanie w zakresie ustalenia przeznaczenia gruntu w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, a także sposobu wykorzystania gruntu przez dawnego właściciela i jego następców. Kolejną decyzją z 29 maja 2008 r. nr KOC/4249/Go/07 Kolegium stwierdziło nieważność decyzji Prezydium z 28 marca 1973 r. wskazując w uzasadnieniu, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania w zakresie zgodności możliwości dalszego korzystania z gruntu przez dawnego właściciela, którego nie da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ I instancji w ogóle nie wskazał na jakim konkretnie planie zagospodarowania oparł swoje rozstrzygnięcie, zatem nie przedstawił argumentu, który miałby przemawiać za słusznością jego stanowiska. Prezydent decyzją z 23 listopada 2010 r. nr 18/2010 zatwierdził podział nieruchomości przy ul. [...], której cześć stanowiła działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 8635 m2, z obrębu [...] na działki: nr [...] o powierzchni 6895 m2, nr [...] o powierzchni 1475 m2, nr [...] o powierzchni 265 m2. J. M., M. M., P. M.1, A. M.4, M. W., M. M.1, N. M., A. M., J. P. w dniu 6 marca 2014 r. wnieśli o odszkodowanie za wywłaszczaną nieruchomość objętą działaniem dekretu (za obszar nieruchomości przeznaczony pod drogi publiczne). Następnie Komisja ustaliła, że M. M.2 i jego następcy prawni objęci zostali Układem zawartym między Konfederacją Szwajcarską a Rządem Rzeczypospolitej Polskiej dotyczącym odszkodowania interesów szwajcarskich, podpisanym w dniu 25 czerwca 1949 r. Organ wskazał, że zgodnie z zebranym materiałem dowodowym M. M.2 w dniu 31 stycznia 1948 r. zgłosił szwajcarskiemu Departamentowi ds. Polityki roszczenie spadkowe wobec nieruchomości warszawskiej przy ul. [...]. Rada miasta [...] poświadczyła w dniu 7 kwietnia 1953 r., że M. M.2 od dnia 6 stycznia 1921 r. posiada prawa obywatelskie miasta [...]. Pismem z 23 maja 1952 r. M. M.2 oświadczył, że nie posiada już obywatelstwa polskiego. Z akt sprawy wynika, że M. M.2 otrzymał stosowne odszkodowanie za utratę udziału w wysokości 1/4 części w prawie własności nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], dawna księga hipoteczna nr [...]. Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej; "Minister") decyzją z 25 lutego 2010 r. nr FR6/6420/18/MXB/08/ 09/10/635, utrzymaną w mocy decyzją z 8 lipca 2010 r. FR6/6420/05/ZAR/08/09/10/BMI9-3846, stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w wysokości 1/4 części w prawie własności nieruchomości objętej KW nr: [...]; [...]; [...] (dawna księga hipoteczna nr [...]), będących własnością m.st. Warszawy, za utratę których na mocy postanowień układu przyznano M. M.2 odszkodowanie. Wobec skargi wniesionej przez P. M.2 na ww. decyzję Ministra z 8 lipca 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 grudnia 2010 r., sygn. akt SA/Wa 1792/10 oddalił skargę. Następnie wyrokiem z 18 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 475/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P. M.2 od ww. wyroku. Komisja wskazała, następnie że odnośnie udziału E. M. Minister decyzją z 16 listopada 2020 r. nr PR3.6400.97.2017.16.LMD stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w wysokości ¼ w prawie własności nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], ozn. hip. [...], której dotychczasowym współwłaścicielem był E. M.. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że z wnioskiem do Komisji francuskiej o przyznanie odszkodowania za utratę udziału ¼ w prawie własności ww. nieruchomości wystąpił E. M. Komisja wydała 22 marca 1957 r. orzeczenie nr 287 uwzględniające wniosek o przyznanie odszkodowania za udział i przyznające odszkodowanie w maksymalnej wysokości 50.000 dolarów (odszkodowanie było następnie wypłacane ratalnie w kolejnych latach). Jakkolwiek w decyzji Komisji Nr 287 nie wskazano tzw. numeru policyjnego odszkodowanej nieruchomości ([...]), to oznaczenie takie pojawia się w innych dokumentach z postępowania przed Komisją, w tym w korespondencji z wnioskodawcą. Ponadto fakt posiadania obywatelstwa Francji przez E. M. został potwierdzony w trakcie postępowania przed Komisją o przyznanie odszkodowania, zatem należało uznać przejście 1/4 części udziału w prawie własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Uwzględniając, że w decyzji brak było oznaczeń geodezyjnych i wieczystoksięgowych nieruchomości, za którą przyznano odszkodowanie, Skarb Państwa - reprezentowany przez Prezydenta wniósł skargę na decyzję z 16 listopada 2020 r. Ministra, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 99/21 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że rozstrzygniecie decyzji administracyjnej musi być sformułowane w sposób precyzyjny, by możliwe było następnie jej bezproblemowe wykonanie. Wyrok stał się prawomocny z dniem 31 marca 2023 r. Komisja wskazała, że w tym stanie faktycznym sprawy, Prezydent decyzją z 7 lutego 2014 r. ustanowił na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu o powierzchni 1475 m2, położonego w Warszawie przy ul. [...], opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...], na rzecz: J. M. w udziale wynoszącym 10/40 części, J. P. w udziale wynoszącym 5/40 części, A. M.4 - w udziale wynoszącym 5/40 części gruntu, M. S. w udziale wynoszącym 5/40 części, N. M. w udziale wynoszącym 1/40 części, M. W. w udziale wynoszącym 1/40 części, M. M.1 w udziale wynoszącym 1/40 części, M. M. w udziale wynoszącym 1/40 części, A. M. w udziale wynoszącym 1/40 części, Skarbu Państwa w udziale wynoszącym 10/40 części (punkt 1 decyzji). W pkt 2 decyzji Prezydent ustalił czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do ww. gruntu w wysokości 1475,00 zł - płatnego z góry w terminie do dnia 31 marca każdego roku. W pkt 3 decyzji Prezydent odmówił osobom wymienionym w punkcie 1 decyzji oraz Skarbowi Państwa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu o powierzchni: - 1828 m2 pochodzącego z dawnej nieruchomości hip. nr [...], oznaczonego jako część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], bowiem stanowi ona drogę publiczną, tj. ul. [...], - 29 m2 pochodzącego z dawnej nier. hip. nr [...], oznaczonego w ewidencji jako część działki nr [...] z obrębu [...], bowiem stanowi ona drogę publiczną, tj. ul. [...], - 190 m2 pochodzącego z dawnej nier. hip. nr [...]. oznaczonego w ewidencji jako część działki nr [...] z obrębu [...], bowiem stanowi ona drogę publiczną, tj. ul. [...]. Postanowieniem z 10 czerwca 2014 r. (na wniosek stron) Prezydent dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji nr 28/GK/DW/2014, w zakresie udziałów na rzecz: J. M. w udziale wynoszącym 32/128 części, J. P. w udziale wynoszącym 16/128 części gruntu, A. M.4 w udziale wynoszącym 16/128 części gruntu, M. S. w udziale wynoszącym 16/128 części gruntu, N. M. w udziale wynoszącym 3/128 części gruntu, M. W. w udziale wynoszącym 4/128 części gruntu, M. M.1 w udziale wynoszącym 3/128 części gruntu, M. M. w udziale wynoszącym 3/128 części gruntu, A. M. w udziale wynoszącym 3/128 części gruntu, Skarbu Państwa w udziale wynoszącym 32/128 części gruntu. W następstwie powyższego, na mocy umowy notarialnej z 22 sierpnia 2014 r. Rep A 8633/2014 przedstawiciele Miasta st. Warszawy oddali grunt nieruchomości warszawskiej oznaczony jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] w użytkowanie wieczyste na rzecz następców prawnych poprzednich właścicieli: J. M. w udziale wynoszącym 32/128 części, J. P. w udziale wynoszącym 16/128 części gruntu, A. M.4 w udziale wynoszącym 16/128 części gruntu, M. S. w udziale wynoszącym 16/128 części gruntu, N. M. w udziale wynoszącym 3/128 części gruntu, M. W. w udziale wynoszącym 4/128 części gruntu, M. M.3 w udziale wynoszącym 3/128 części gruntu, M. M. w udziale wynoszącym 3/128 części gruntu, A. M. w udziale wynoszącym 3/128 części gruntu i Skarbu Państwa w udziale wynoszącym 32/128 części gruntu. Na mocy umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z 20 października 2014 r., Rep A 10324/2014 J. M. sprzedała udział 32/128 wprawie użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] na rzecz M. H. (wnuczek) za kwotę 1.500.000,00 euro. Na mocy przedwstępnej umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z 18 grudnia 2014 r. Rep A nr 8937/2014 przed notariuszem J. P. w [...] - kupująca spółka - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oświadczyła, że zamierza nabyć prawo użytkowania wieczystego zwróconego gruntu od sprzedających A. M.4 reprezentowanej przez M. P., a także M. S., J. P., M. W., A. M., N. M., M. M., M. M.3 i M. H. reprezentowanych przez P. P. Strony w umowie określiły, że mają na celu realizację projektu, tj. jest zbudowanie przez kupującego na zwróconym gruncie budynku biurowego, handlowego lub mieszanego przeznaczenia o powierzchni najmuj nie mniejsza niż 10.000 m2. Strony ustaliły cenę sprzedaży prawa użytkowania wieczystego zwróconego gruntu na kwotę 9.000.000,00 euro. Strony ustaliły także, że umowa sprzedaży zostanie zwarta przez sprzedających i kupujących w dniu wypadającym nie później niż 80 dni od ziszczenia lub zrzeczenia się ostatniego z warunków zawieszających określonych w umowie. Aneksem nr 1 do umowy sprzedaży, sporządzonym w formie aktu notarialnego Rep A 6469/2017 zawartym przed notariuszem P. S. w [...] - sprzedający przedłużyli z kupującą spółką - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (poprzednio [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]) - ostateczny termin zawarcia warunkowej umowy sprzedaży do 30 czerwca 2018 r. Na mocy umowy ustanowienia hipotek oraz zmiany przedwstępnej umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z 3 grudnia 2015 r., Rep A nr 7594/2015 wraz z kupującą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] celem zabezpieczenia umowy pożyczki ustanowiły hipotekę umowną na każdym przysługującym im udziale w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości do kwoty 1.650.000,00 euro na rzecz spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Kolejno na mocy umowy sprzedaży udziału w prawie użytkowania wieczystego, ustanowienia służebności przesyłu oraz użytkowania wieczystego z 17 grudnia 2015 r., Rep A 8110/2015 zawartej przed notariuszem P. S. w [...] - Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta sprzedał M. H. cały przysługujący mu udział wynoszący 32/128 części w prawie użytkowania wieczystego do gruntu oznaczongo jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] za kwotę 4.350.000,00 zł. W umowie zastrzeżono, że prawo własności do wszystkich urządzeń i całego wyposażania części stacji [...] zlokalizowanej pod powierzchnią gruntu w granicach działki nr [...], obręb [...] w Warszawie przysługuje m.st. Warszawie, a ich użytkownikiem jest spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wobec czego użytkownik wieczysty nie jest uprawniony do montownia lub wymiany jakichkolwiek urządzeń technicznych na terenie części stacji [...]. Umową sprzedaży i przeniesienia praw z 23 grudnia 2019 r. zawartą pomiędzy spółką [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], spółką [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz M. H. (pożyczkobiorcą), M. S, A. M., N. M., M. M., M. M.1 oraz A. M.4 (przystępującymi do długu), jako użytkownikami wieczystymi nieruchomości, spółka [...] sp. z o.o. sprzedała spółce [...] sp. z o.o. wierzytelności wynikające z umowy pożyczki oraz z umowy przystąpienia do długu zawartej 3 grudnia 2015 r. za kwotę 1.434.958,00 euro. Wystąpiła o wyrażenie zgody na przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na kupującego 95.000 euro, przeniesienie paw autorskich do dokumentów projektowych 5.000 euro. Jednocześnie na podstawie umowy sprzedaży i przeniesienia praw zwolniono z długu wynikającego z umowy przystąpienia do długu zawartej 3 grudnia 2015 r. spadkobierców J. P. (tj. J. P.1, J. P.2, J. P.3) oraz zrzeczono się w tym zakresie z wszelkich praw i wierzytelności. Wskutek powyższego z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości wykreślono hipotekę umowną na udziale w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości. Umowa sprzedaży i przeniesienia praw została zawarta z zastrzeżeniem spełnienia się warunku określonego w punkcie 2.1.4 tej umowy tj. zdeponowania ceny w depozycie notarialnym, który to warunek został spełniony zgodnie z oświadczeniem [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (sprzedającego) złożonym 31 grudnia 2019 r. z podpisem notarialnie poświadczonym (Rep A nr 13202/2019 z 31 grudnia 2019 r.). Prokuratura Okręgowa w Warszawie postanowieniem z 29 listopada 2018 r., PO I Ds. 151.2018 odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków i działania na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, przez urzędników m.st. Warszawy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] przy ul. [...]/ [...] oraz wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla działek nr [...] zezwalających na budowę wieżowa [...] o wysokości 80 metrów u zbiegu ul. [...] i [...] z uwagi na brak znamion czynu zabronionego (art. 17 § 1 pkt2 k.p.k.). W dniu 7 lipca 2017 r. Prokurator Regionalny we Wrocławiu wniósł sprzeciw do Kolegium od decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r. sprostowanej postanowieniem z 10 czerwca 2014 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Postępowanie do dnia dzisiejszego nie zostało zakończone. Mając na uwadze wskazany materiał dowodowy Komisja oceniła, że decyzja reprywatyzacyjna Prezydenta z 7 lutego 2014 r., sprostowana postanowieniem z 10 czerwca 2014 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ pominął fakt, że E. M. był beneficjentem polsko-francuskiego układu indemnizacyjnego co do prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości oraz, że na jego rzecz zostało wypłacone odszkodowanie. Wyżej wymieniony wystąpił bowiem do Komisji francuskiej, która to Komisja wydała 22 marca 1957 r. decyzję nr 287 uwzględniającą wniosek o przyznanie odszkodowania za żądany udział i przyznała odszkodowanie w maksymalnej wysokości 50.000 dolarów. Na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. Minister decyzją z 16 listopada 2020 r. stwierdził przejście udziału przedmiotowej nieruchomości należącej do E. M. na rzecz Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 29 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 99/21 uchylającym wskazaną decyzję z 16 listopada 2020 r. z powodu braku oznaczeń geodezyjnych nieruchomości nie kwestionował francuskiego obywatelstwa E. M., ani wypłacenia odszkodowania za nieruchomość należącą dawnej do A. M.1. Komisja stwierdziła także, że Minister decyzją z 25 lutego 2010 r. nr FR6/6420/18/MXB/08/ 09/10/635, utrzymaną w mocy decyzją z 8 lipca 2010 r. FR6/6420/05/ZAR/08/09/10/BMI9-3846, stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w wysokości 1/4 części w prawie własności nieruchomości objętej KW nr: [...]; [...]; [...] (dawna księga hipoteczna nr [...]), będących własnością m.st. Warszawy, za utratę których na mocy postanowień układu szwajcarsko-polskiego z 25 czerwca 1949 r. przyznano odszkodowanie M. M.2. Zdaniem Komisji wydana przez Ministra Finansów decyzja nie została uwzględniona przez Prezydenta przy wydaniu decyzji z 7 lutego 2014 r., sprostowanej postanowieniem z 10 czerwca 2014 r. w wyniku rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do powyżej wskazanego gruntu, czego wyrazem było ustanowienie na rzecz Skarbu Państwa użytkowania wieczystego udziału gruntu. W ocenie Komisji, Prezydent błędnie uznał Skarb Państwa za beneficjenta roszczenia dekretowego i ponownie ustanowił na rzecz Skarbu Państwa użytkowanie wieczyste do udziału wynoszącego 32/128 części niezabudowanego gruntu przy ul. [...] - pomimo, że w obrocie prawnym pozostawała decyzja Ministra Finansów stwierdzająca przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w prawie własności ww. nieruchomości. W świetle tych ustaleń decyzja Prezydenta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Komisji kontrolowana decyzja reprywatyzacyjna nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich wydanych z naruszeniem prawa (t. j. Dz. U. 2021 r. poz. 795) dalej: "ustawa z dnia 9 marca 2017 r.". Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] nie zostało zbyte na rzecz osób trzecich. Jak wynika z działu II księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], prawo użytkowania wieczystego ustanowionego decyzją reprywatyzacyjną przysługuje beneficjentom decyzji oraz M. H. Komisja zauważyła, że umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego z 17 grudnia 2015 r., Rep A 8110/2015 Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta sprzedał M. H. cały przysługujący mu udział wynoszący 32/128 części w prawie użytkowania wieczystego do gruntu położnego przy ul. [...] za kwotę 4.350.000,00 zł. Natomiast ze względu na to, że Skarb Państwa już przed wydaniem decyzji legitymował się dalej idącym tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości - prawem własności, co zostało potwierdzone decyzją z 25 lutego 2010 r. Ministra stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w wysokości 1/4 części w prawie własności nieruchomości, nie sposób uznać, że nie mógł tym prawem rozporządzać. W związku z powyższym, w ocenie Komisji, decyzja reprywatyzacyjna w tym zakresie nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Pismem z 14 grudnia 2023 r. [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...], M. S., M. M., M. H. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komisji z 25 października 2023 r. w części, tj. w punkcie 1 w całości, tj. w zakresie, w jakim tenże organ, działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 4 i 7 oraz art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) dalej: "k.p.a.", stwierdził nieważność decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r., sprostowanej postanowieniem z 10 czerwca 2014 r. w części, w której ustanowiono prawo użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] o powierzchni 1.475 m2, stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu ewidencyjnego [...], objętego księgą wieczystą nr [...], dla którego była kiedyś prowadzona księga dawna (hipoteczna) oznaczona nr rej. hip. [...], na rzecz: Skarbu Państwa (32/128), J. P. (16/128), M. W. (4/128), N. M. (3/128), M. M.1 (3/128), M. M. (3/128), A. M. (3/128). Skarżący zarzucili mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego, tj.: 1. art. 2 pkt 4 oraz art 1 i art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w związku z art. 1 oraz art. 626B § 6 i art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 468) dalej: "k.p.c.", oraz art. 27 zdanie drugie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399) dalej: "u.g.n." poprzez ich niezastosowanie, względnie błędne zastosowanie i w konsekwencji bezpodstawnie stwierdzenie, że prawo użytkowania wieczystego, ustanowione na podstawie decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r., "nie zostało zbyte na rzecz osób trzecich", jak również, że z uwagi na fakt, iż Skarbowi Państwa nie przysługiwało (zdaniem organu administracji) prawo użytkowania wieczystego, gdyż w drodze indemnizacji nabył on bowiem prawo własności gruntu, a zatem nie mogło dojść do przeniesienia owego prawa użytkowania wieczystego na rzecz M. H. na podstawie umowy objętej aktem notarialnym z 17 grudnia 2015 r. (Rep. A nr 8110/2015) i Skarb Państwa nie mógł przenieść prawa, które mu nie przysługiwało, co w konsekwencji doprowadziło Komisję do nieuprawnionych wniosków, że decyzja Prezydenta z 7 lutego 2014 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, o których mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., - podczas gdy organ administracji, mając z jednej strony brzmienie wskazanych powyżej przepisów, z drugiej zaś mając na względzie fakt, że: - Skarb Państwa, na rzecz którego ustanowiono prawo użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, na podstawie umowy objętej aktem notarialnym z 22 sierpnia 2014 r. (Rep. A nr 8633/2014), zawartej w wykonaniu decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r., został ujawniony jako użytkownik wieczysty tej nieruchomości prawomocnym wpisem z 24 września 2014 r. dokonanym w dziale II księgi wieczystej KW nr [...]; - M. H., na podstawie umowy z 17 grudnia 2015 r. (Rep. A nr 8110/2015), nabył odpłatnie od Skarbu Państwa (jako ujawnionego w księdze wieczystej użytkownika wieczystego) cały przysługujący mu udział (1/4) w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, a następnie na podstawie tej umowy został ujawniony jako użytkownik wieczysty w dziale II księgi wieczystej KW nr [...], co nastąpiło prawomocnym wpisem z 8 stycznia 2016 r., - ponadto M. H., na podstawie umowy z 20 października 2014 r. (Rep. A nr 10324/2014) nabył odpłatnie od beneficjentki decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r. - J. M. (jako ujawnionego w księdze wieczystej użytkownika wieczystego) cały przysługujący jej udział (1/4) w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, a następnie na podstawie tej umowy został ujawniony jako użytkownik wieczysty w dziale II księgi wieczystej KW nr [...], co nastąpiło prawomocnym wpisem z 29 października 2014 r., - jak również, że na podstawie umowy ustanowienia hipotek oraz zmiany przedwstępnej umowy z 3 grudnia 2015 r. (Rep. A nr 7594/2015) ze zmianami wynikającymi z umowy z 23 grudnia 2019 r. (Rep. A nr 13136/2019) doszło do ustanowienia na rzecz - obecnie - spółki [...] sp. z o.o. hipoteki umownej, na udziałach w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, przysługujących: M. W. (4/128), N. M. (3/128), M. M.1 (3/128), M. M. (3/128), A. M. (3/128), M. H. (32/128) (tj. udziale nabytym od J. M.), A. M.4 (16/128) oraz M. S. (16/128), co potwierdza stosowny wpis w dziale IV księgi wieczystej KW nr [...], powinien był dojść do przekonania, że skoro: - niezależnie od (postulowanej przez Komisję jej wadliwości), na podstawie decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r. zostało skutecznie ustanowione na rzecz Skarbu Państwa prawo użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, co nastąpiło na podstawie umowy z 22 sierpnia 2014 r. (Rep. A nr 8633/2014) oraz przede wszystkim konstytutywnego oraz prawomocnego wpisu w księdze wieczystej nr [...], a który to wpis, będący orzeczeniem sądu powszechnego, wiąże, stosownie do art. 365 § 1 k.p.c., Komisję, - tym samym, że doszło również do skutecznego i odpłatnego przeniesienia tak ustanowionego (oraz istniejącego) na rzecz Skarbu Państwa prawa użytkowania wieczystego na podstawie umowy z 17 grudnia 2015 r. (Rep. A nr 8110/2015) - tym bardziej, że M. H. został na podstawie tej umowy, zawartej w dobrej wierze, ujawniony jako użytkownik wieczysty we właściwej księdze wieczystej; - a nadto, że doszło do skutecznego i odpłatnego przeniesienia na M. H. udziału w prawie użytkowania wieczystego, przysługującego beneficjentce decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r. – J. M., co nastąpiło na podstawie zawartej w dobrej wierze umowy z 17 grudnia 2015 r. (Rep. A nr 8110/2015) oraz wpisu w księdze wieczystej nr [...] z 29 października 2014 r.; - jak również, że doszło do innego rodzaju rozporządzenia prawem użytkowania wieczystego, a to poprzez jego obciążenie w drodze ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego, jakim jest hipoteka umowna, ustanowiona w dobrej wierze na udziałach przysługujących: M. W. (4/128), N. M. (3/128), M. M.1 (3/128), M. M. (3/128), A. M. (3/128), M. H. (32/128) (nabytym od J. M.), A. M.4 (16/128) oraz M. S. (16/128), na podstawie umowy z 3 grudnia 2015 r. (Rep. A nr 7594/2015) ze zmianami wynikającymi z umowy z 23 grudnia 2019 r. (Rep. A nr 13136/2019) oraz stosownego wpisu w dziale IV księdze wieczystej nr [...] z 7 grudnia 2015 r. to decyzja Prezydenta z 7 lutego 2014 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., albowiem w wyniku jej wydania ustanowiono prawo użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, prawo to powstało wskutek ostatecznego i prawomocnego wpisu w księdze wieczystej nr [...] przed wszczęciem postępowania rozpoznawczego przez Komisję, a następnie zostało odpłatnie przeniesione na rzecz osoby trzeciej pozostającej w dobrej wierze, co spowodowało powstanie stanu prawnego (związanego tak z samym przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego, jak i z jego obciążeniem), którego organ administracji publicznej nie jest w stanie "odwrócić" własnymi działaniami; 2. art. 29 ust. 1 pkt 3a i 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w związku z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w związku z art. 232 § 1 oraz art. 233 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071)(dalej: "k.c.", poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że możliwe jest wydanie przez Komisję decyzji, na podstawie której, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 9 marca 2017 r., stwierdzi ona nieważność decyzji dekretowej wydanej na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w części obejmującej jedynie niektóre udziały w prawie użytkowania wieczystego, w zakresie pozostałych udziałów pozostawi kontrolowaną decyzję dekretową w obrocie prawnym, co w niniejszej sprawie skutkowało stwierdzeniem przez Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich nieważności decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r. w części, w jakiej tą decyzją administracyjną orzeczono o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, na rzecz: Skarbu Państwa w udziale 32/128, J. P. w udziale 16/128, M. W. w udziale 4/128, N. M. w udziale 3/128, M. M.1 w udziale 3/128, M. M. w udziale 3/128 oraz A. M. w udziale 3/128 - podczas gdy organ administracji winien był dojść do wniosku, że nie do pogodzenia z naturą prawa użytkowania wieczystego, które jest prawem jednolitym, niepodlegającym wewnętrznym podziałom (również wtedy, gdy przysługuje niepodzielnie kilku różnym osobom), a które obciążać ma niepodzielnie całą nieruchomość oraz które wiąże się z przyznaniem użytkownikowi wieczystemu uprawnienia, zgodnie z którym, może on korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób, w tym właściciela nieruchomości, jest sytuacja, która sprowadza się do stwierdzenia nieważności decyzji dekretowej wydanej na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w części obejmującej jedynie niektóre udziały w prawie użytkowania wieczystego; a zatem tego rodzaju rozstrzygnięcie, zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dekretowej, na podstawie której przyznano prawo użytkowania wieczystego gruntu winno dotyczyć całości tego prawa, nie zaś jedynie niektórych udziałów; udziały w prawie użytkowania wieczystego muszą w sumie wyczerpywać jedność, - co w okolicznościach niniejszej sprawy nie było jednak możliwe, albowiem decyzja Prezydenta z 7 lutego 2014 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w pkt 1 powyżej niniejszej skargi, które to skutki, z uwagi na ową naturę prawa użytkowania wieczystego, w tym jego jednolitość oraz niepodzielność, "rozciągają się" się na całą decyzję wydaną przez Prezydenta w trybie art. 7 dekretu, na podstawie której przyznano prawo użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, - a zatem w tych okolicznościach Komisja stwierdziwszy, że w odniesieniu do udziałów przypadających Skarbowi Państwa, J. P., M. W., N. M., M. M.1, M. M. oraz A. M., decyzja Prezydenta z 7 lutego 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, mogła jedynie wydać decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., a zatem stwierdzającą wydanie kontrolowanej decyzji reprywatyzacyjnej z naruszeniem prawa, wskazując przy tym na okoliczności, z powodu których nie można stwierdzić jej nieważności; zaś na wypadek gdyby uznać, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., o których mowa powyżej, "rozciągające się" na udziały należące do J. P., M. W., N. M., M. M.1, M. M. oraz A. M., albowiem udziały te nie zostały przeniesione odpłatnie na rzecz osoby trzeciej, zarzucili naruszenie: 3. art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w związku z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w związku z art. 232 § 1 oraz art. 233 k.c. poprzez ich niezastosowanie i niewydanie przez Komisję decyzji uchylającej decyzję Prezydenta z 7 lutego 2014 r. w części odnoszącej się do udziałów w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. [...] w Warszawie, objętej księgą wieczystą KW nr [...], ustanowionych na rzecz: J. P., M. W., N. M., M. M.1, M. M. oraz A. M. w łącznej wysokości 32/128, i w tym zakresie ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego na rzecz Skarbu Państwa, - podczas gdy organ administracji winien był dojść do wniosku, że z uwagi na wskazaną w poprzednim punkcie jednolitość oraz niepodzielność prawa użytkowania wieczystego, którego suma udziałów w prawie winna wyczerpywać jedność, nie jest możliwe wydanie tego rodzaju rozstrzygnięcia, które spowoduje pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r. w części obejmującej jedynie niektóre udziały w prawie użytkowania wieczystego, w przypadku gdy pozostałe udziały w tym prawie pozostaną "nieobjęte", - tym bardziej, że - jak wskazał organ administracji - kwestia objęcia udziałów E. M. postanowieniami polsko-francuskiego układu indemnizacyjnego nie budziła jej wątpliwości, zaś jak podkreśla się w doktrynie oraz orzecznictwie, Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich ma obowiązek w toku postępowania rozpoznawczego przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, a wydając rozstrzygnięcie, mieć na względzie wynik charakteru naruszeń i wynik postępowania dowodowego; jednocześnie ma ona obowiązek wydać decyzję reformatoryjną, jeżeli nie zachodzą wątpliwości odnoszące się do stanu faktycznego sprawy, albowiem organ administracji (a takim jest również Komisja) nie powinien unikać merytorycznego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy stan faktyczny jest możliwy do ustalenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, a sporna jest kwestia jego oceny, szczególnie że wieloletnie prowadzenie przez Komisję postępowań rozpoznawczych prowadzi do niepewności prawnej co do stanu prawnego nieruchomości nimi objętych; 4. art 1 i art. 3 ust. 2 i 3 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. oraz art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 634) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i rozstrzygnięcie w zaskarżonej decyzji, że należące do E. M. prawa do nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie (w udziale wynoszącym 1/4) przeszły zgodnie z postanowieniami polsko-francuskiego układu indemnizacyjnego na rzecz Skarbu Państwa, - podczas gdy zgodnie z art. 2 ustawy o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa, jedynym właściwym organem uprawnionym do badania, czy dana osoba i jej mienie zostały objęte którymś z międzynarodowych układów indemnizacyjnych oraz - jeżeli tak się stało - potwierdzenia faktu przejścia na rzecz Skarbu Państwa określonego prawa, co ma nastąpić w formie odrębnej decyzji administracyjnej, pozostaje Minister Finansów, nie zaś Komisja, - tym samym Komisja naruszyła przepisy o właściwości rzeczowej, co (niezależnie od ewentualnej poprawności tego rodzaju rozstrzygnięcia) stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.; 5. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 38 ust 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez ich niezastosowanie i niezawieszenie z urzędu przedmiotowego postępowania rozpoznawczego, toczącego się przed Komisją, do czasu ostatecznego oraz prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego, toczącego się przed Ministrem Finansów zgodnie z przepisami ustawy o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa, w przedmiocie zbadania oraz ewentualnego potwierdzenia, że należące do E. M. prawa do nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie (w udziale wynoszącym 1/4) przeszły zgodnie z postanowieniami polsko- francuskiego układu indemnizacyjnego na rzecz Skarbu Państwa, - podczas gdy wskazana powyżej kwestia stanowi w niniejszej sprawie niewątpliwie "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., natomiast wydana uprzednio decyzja Ministra z 16 listopada 2020 r. (znak: PR3.6400.97.2017.16.LMD) została w całości uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 29 listopada 2022 r. (sygn. akt 99/21), co z jednej strony skutkowało jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego, z drugiej zaś, ponownym prowadzeniem sprawy w tym przedmiocie przed Ministrem Finansów; 6. art. 29 ust. 1 pkt 3a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 4 i art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. oraz w związku z art. 28 i art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. oraz w związku z art. 1 i art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w związku z art. 2 ustawy o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa a) poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych powyżej przepisów, co skutkowało przyjęciem przez Komisję, że decyzja Prezydenta z 7 lutego 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 7 ust. 1 dekretu, a to z tego względu, że wydający ją organ administracji publicznej nie uwzględnił decyzji Ministra Finansów z 25 lutego 2010 r. (znak: FR6/6420/18/MXB/08/09/10635) oraz utrzymującej ją w mocy decyzji tego samego organu z 8 lipca 2010 r. (znak: FR6/6420/05/ZAR/08/09/10/BMI9-3846) w zakresie, w jakim stwierdzały one przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w wysokości 1/4 części w prawie własności hipotecznej położonej w Warszawie przy ul. [...], za utratę którego przyznano M. M.2 odszkodowanie na mocy postanowień Układu zawartego między Konfederacją Szwajcarską a Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, dotyczącego odszkodowania interesów szwajcarskich w Polsce, podpisanego 25 czerwca 1949 r., w wyniku czego w sposób błędny uznał, iż Skarb Państwa, w zakresie udziału 1/4 przypadającego wcześniej M. M.2, powinien zostać beneficjentem decyzji dekretowej wydanej na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu, podczas gdy - zdaniem organu administracji - Skarb Państwa nie posiadał w tym zakresie interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. - podczas gdy stosując w sposób prawidłowy wskazane powyżej przepisy Komisja powinna była dojść do przekonania, że skoro: - wskazana powyżej ustawa o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa (a za nią Minister Finansów) faktycznie odwołuje się do przesłanki przejścia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowej umowy, to jak wskazuje się w orzecznictwie, tego rodzaju sformułowania nie należy rozumieć dosłownie, z zastosowaniem wykładni językowej; ma ona zastosowanie tylko do wpisów na rzecz Skarbu Państwa w księgach wieczystych tytułu własności, przeto zakres deklaratoryjnego stwierdzenia o przejściu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości na podstawie umowy międzynarodowej ogranicza się wyłącznie do kwestii uzyskania przez Skarb Państwa tytułu własności (względnie innego prawa do nieruchomości, w tym użytkowania wieczystego) jako podstawy wpisu do księgi wieczystej, a nie prawa własności, które to prawo własności Skarb Państwa nabył na podstawie właściwych, krajowych, aktów prawa powszechnego (nacjonalizacji lub wywłaszczeń); istota układów indemnizacyjnych nie było bowiem wywłaszczenie, a zaspokojenie roszczeń odszkodowawczych tych państw, z którymi zawarto owe układy, i ich obywateli m.in. z tytułu przeprowadzonej nacjonalizacji lub wywłaszczenia, - prawo własności nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie zostało odebrane dawnym jej właścicielom na podstawie art. 1 dekretu, w zamian za co ustawodawca przyznał im, wynikające z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu roszczenie, będące zbywalnym i dziedzicznym prawem majątkowym, o ustanowienie na ich rzecz prawa do gruntu, tj. prawa wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy (obecnie prawa użytkowania wieczystego); takie również roszczenie (prawo majątkowe) o ustanowienie prawa do gruntu nieruchomości w udziale wynoszącym 1/4 przysługiwało w dacie indemnizacji M. M.2, a to w związku z wystąpieniem z wnioskiem dekretowym z 13 stycznia 1948 r. przez A. M.5, - we wskazanej przez Ministra Finansów dacie na rzecz Skarbu Państwa przeszły wszelkie prawa majątkowe dotyczące nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, jakie w owym czasie przysługiwały M. M.2, a jakie wiązały się z uzyskanym przez niego na podstawie układu polsko-szwajcarskiego odszkodowaniem; tym samym, na rzecz Skarbu Państwa przeszło roszczenie o ustanowienie w udziale wynoszącym 1/4 prawa do gruntu nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu, nie zaś prawo własności, które przecież zostało mu odebrane wcześniej, tj. z dniem 21 listopada 1945 r., na podstawie dekretu, - wydanymi na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 r. nr 32 poz. 191 ze zm.) decyzjami Wojewody Warszawskiego z 12 marca 1992 r. nr 20740, Wojewody Mazowieckiego z 3 lutego 2006 r. nr 30/P/06 oraz z 6 lutego 2006 r. nr 31/P/06 - jak uznała Komisja - stwierdzono przejście na rzecz m.st. Warszawy jedynie prawa własności nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, nie zaś roszczeń wynikających z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu; decyzje te stanowią jedyny dowód, potwierdzający fakt przejścia określonych składników mienia ogólnonarodowego na rzecz konkretnej gminy i jako takie są zgodnie z art. 16 § 1 k p a. wiążące oraz skuteczne erga omnes, to w takich okolicznościach za prawidłowe należy uznać rozstrzygnięcie objęte decyzją Prezydenta z 7 lutego 2014 r. z którego wynika, że organ dekretowy przyznał Skarbowi Państwa prawo użytkowania wieczystego, w pochodzącym od M. M.2 udziale wynoszącym 1/4 gruntu nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, stanowiącym własność m.st. Warszawy w drodze komunalizacji; ponadto, nawet gdyby z najdalej posuniętej ostrożności uznać, że tego rodzaju rozstrzygnięcie wynikające z decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r. pozostaje błędne, należy uznać, że Komisja naruszyła wskazane wyżej przepisy: b) poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia "rażącego naruszenia prawa", jakim posługują się wskazane powyżej przepisy, które w ocenie Komisji w istocie sprowadza się do stwierdzenia, że każdy przypadek naruszenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego stanowi tego rodzaju rażące naruszenie prawa, które powinno skutkować stwierdzeniem nieważności danego aktu administracyjnego oraz wyeliminowaniem go z obrotu prawnego (względnie stwierdzeniem jego wydania z naruszeniem prawa w przypadku, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r.); tym samym, że dla możliwości stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji administracyjnej na podstawie przywołanych wyżej przepisów wystarczające jest jedynie poczynienie powierzchownych ustaleń faktycznych z których wynika, iż treść decyzji pozostaje rzekomo w sprzeczności z treścią prawa, - podczas gdy z ugruntowanego już stanowiska sądów administracyjnych oraz doktryny wynika, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (do którego odwołuje się art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 9 marca 2017 r.), które uzasadnia derogowanie wadliwego aktu administracyjnego z porządku prawnego, przesądza łączne wystąpienie trzech przesłanek, tj.: i) oczywistość naruszenia prawa, ii) uznanie skutków (gospodarczych lub społecznych), jakie wywołała wadliwa decyzja, za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności iii) oraz charakter przepisu, który został naruszony, - w tym, że oczywistość naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a zatem w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa , - co w okolicznościach niniejszej sprawy powinno prowadzić Komisję do niepodważalnych wniosków, że skoro żadne z przywołanych przez nią przepisów nie wskazują wprost, jaki wpływ, na istnienie po stronie Skarbu Państwa roszczenia o ustanowienia prawa do gruntu nieruchomości warszawskiej, ma fakt uzyskania przez dotychczasowego uprawnionego odszkodowania na podstawie układów indemnizacyjnych, zaś tego rodzaju ustalenia są wynikiem złożonego procesu wykładni językowej, systemowej oraz historycznej różnych przepisów prawa, zastosowanie którego to procesu, nawet gdyby był on wadliwy, wyklucza możliwość stwierdzenia wydania kontrolowanej decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem prawa, o czym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (nie jest to bowiem naruszenie oczywiste), - to nie wystąpiły łącznie trzy wskazane powyżej przesłanki, a więc tego rodzaju (domniemane) naruszenia, o których mowa w zaskarżonej decyzji, nie stanowią "rażącego naruszenia prawa", o którym mowa w przywołanych wyżej przepisach; a także zarzucam będące skutkiem powyższego naruszenie. 7. art. 29 ust 1 pkt 3a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 4 i 7 oraz art. 38 ust 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r. w części, w jakiej tą decyzją administracyjną orzeczono o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, na rzecz: Skarbu Państwa w udziale 32/128, J. P. w udziale 16/128, M. W. w udziale 4/128, N. M. w udziale 3/128, M. M.1 w udziale 3/128, M. M. w udziale 3/128 oraz A. M. w udziale 3/128, podczas gdy: - nie zostało ustalone oraz potwierdzone przez Ministra Finansów, będącego jedynym uprawnionym do tego organem, że należące do E. M. prawa do nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie (w udziale wynoszącym 1/4) przeszły zgodnie z postanowieniami polsko-francuskiego układu indemnizacyjnego na rzecz Skarbu Państwa; nie było zatem możliwe zastosowanie przez Komisję art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., - jak również, niezależnie od faktu, czy prawidłowe pozostają ustalenia Komisji, dotyczące zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. art. 30 ust. 1 pkt 4 i 7 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., a związanych z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego na rzecz Skarbu Państwa oraz następców prawnych E. M., decyzja Prezydenta z 7 lutego 2014 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., tj.: a) na podstawie umowy z 20 października 2014 r. (Rep. A nr 10324/2014) M. H., będący osobą trzecią działającą w dobrej wierze, nabył odpłatnie oraz skutecznie od J. M. cały przysługujący jej udział (1/4) w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, b) na podstawie umowy z 17 grudnia 2015 r. (Rep. A nr 8110/2015) M. H., będący osobą trzecią działającą w dobrej wierze, nabył odpłatnie oraz skutecznie od Skarbu Państwa (jako ujawnionej w księdze wieczystej użytkownika wieczystego) cały przysługujący mu udział (1/4) w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, c) na podstawie umowy ustanowienia hipotek oraz zmiany przedwstępnej umowy z 3 grudnia 2015 r. (Rep. A nr 7594/2015), ze zmianami wynikającymi z umowy z 23 grudnia 2019 r. (Rep. A nr 13136/2019), doszło do ustanowienia na rzecz spółki [...] sp. z o.o. hipoteki umownej na udziałach w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, przysługujących: M. W. (4/128), N. M. (3/128), M. M.1 (3/128), M. M. (3/128), A. M. (3/128), M. H. (32/128) (nabytym od J. M.), A. M.4 (16/128) oraz M. S. (16/128), co nie tylko, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności Prezydenta z 7 lutego 2014 r. w zakresie wskazanych powyżej udziałów, których dotknęły owe nieodwracalne skutki prawne, ale z uwagi na naturę prawa użytkowania wieczystego, w tym jego jednolitość oraz niepodzielność, dodatkowo wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności tej decyzji w odniesieniu do jakichkolwiek udziałów w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie, przyznanych na podstawie decyzji reprywatyzacyjnej kontrolowanej przez Komisję. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, tj. w zakresie objętym skargą, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie. Postanowieniem z 31 marca 2025 r. Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 listopada 2025 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Komisji na rzecz [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...], M. S., M. M. i M. H. solidarnie kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Od wyroku tego skargę kasacyjną wniosła: I. [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...], M. S., M. M. i M. H. zarzucając naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 134 § 1 i § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) dalej: "p.p.s.a."; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 i w zw. z art. 141 § 4 oraz 170 p.p.s.a. w zw. z art. 38 ust 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 oraz w zw. z art. 16 § 1, § 2 i § 3 k.p.a.; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. art. 29 ust. 1 pkt 1, pkt 3a i pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w zw. z art. 7 ust. 1, 2 i 3 dekretu w zw. i. art. 232 § 1 oraz art. 233 k.c.; oraz przepisów prawa materialnego: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ustawy o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych w zw. z art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 dekretu oraz art. 1 pkt 1 oraz art. 2 układu polsko szwajcarskiego (w tym z uwzględnieniem art. 1 pkt 3 protokołu poufnego z 15 czerwca 1949 r. do tego układu); 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a i art. 2 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 i art. 38 ust 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. oraz w zw. z art. 28 i art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. oraz w zw. z art. 1 i art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust 3 dekretu; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w zw. z art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust 3 dekretu w zw. z art. 232 § 1 oraz art. 233 k.c.; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 2 pkt 4 oraz art. 1 i art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w związku z art. 1 oraz art. 626 § 6 i art. 365 § 1 k.p.c. w zw. z art. 67 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2025 r. poz. 341); W oparciu o tak sformułowane zarzuty rozwinięte w zarzutach skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności, na podstawie art. 179a p.p.s.a wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oraz ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem zarzutów wywiedzionych w niniejszej skardze kasacyjnej; na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz rozpoznanie skargi jak wyżej; ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniosła o uwzględnienie niniejszej skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. II. Miasto Stołeczne Warszawa zarzucając: 1. na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1, 2 dekretu w zw. z art. 104 § 2, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt. 3a, art. 30 ust. 1 pkt 4, pkt 7 ustawy z dnia 9 marca 2017 r.; 2. na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1, 2 dekretu w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 2 ustawy o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych; 3. na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a, art. 30 ust. 1 pkt 4,7 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji; W oparciu o powyższe zarzuty rozwinięte w motywach skargi kasacyjnej wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku zakresie pkt 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; o zasądzenie od skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. III. Komisja zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, gdyż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie art 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż WSA uznał, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy Minister Finansów (poprzednik prawny Ministra Finansów i Gospodarki) decyzją z 12 kwietnia 2024 r. znak: PR3.6400.97.2017.26.GXKQ, stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału 1/4 w prawie własności nieruchomości dawnej położonej w Warszawie przy ul. [...] (dawne oznaczenie hip. [...]), której dotychczasowym współwłaścicielem, w rozumieniu przepisów rozporządzenia wykonawczego do ustawy o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych był E. M., która uprawomocniła się w dniu 13 maja 2024 r. a więc nie istniała przesłanka warunkująca zawieszenie postępowania administracyjnego; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj. na podstawie art 174 pkt 1 p.p.s.a. art. 2 pkt.4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez uznanie, że w sprawie doszło do zaistnienia nieodwracalnych skutkach prawnych w udziale 1/4 części, tj. tej części nieruchomości, która została we wskazanym zbycia (sprzedana) przez Skarb Państwa M. H.. W oparciu o tak sformułowane zarzuty rozwinięte w motywach skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a przeprowadzenie dowodu z dokumentu – pisma Ministerstwa Finansów z 2 lutego 2026 r. (PR3.6405.8,2026.1.GXKQ). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 179a p.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Przywołany przepis wskazuje na dwie, niezależne sytuacje, których zaistnienie może stanowić podstawę uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji, tj. nieważność postępowania albo oczywiście usprawiedliwione podstawy skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie ziściła się druga ze wskazanych przesłanek. Zaskarżoną decyzją Komisja stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r., sprostowanej postanowieniem z 10 czerwca 2014 r., w części, w jakiej Prezydent orzekł o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie stanowiącego działkę nr [...], na rzecz Skarbu Państwa w udziale 32/128, J. P. w udziale 16/128, M. W. w udziale 4/128, N. M. w udziale 3/128, M. M.1 w udziale 3/128, M. M. w udziale 3/128, oraz A. M. w udziale 3/128, - a także w części dotyczącej odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu stanowiącego działki [...] cz., 59 oraz 44/8 cz. na rzecz J. P., N. M., M. W., M. M.3, M. M., A. M. i Skarbu Państwa. W pozostałym zaś zakresie utrzymała w mocy kontrolowaną decyzję. Uchylenie wyrokiem z 19 listopada 2025 r. decyzji Komisji z 25 października 2023 r. nr KR III R 28/18 w całości oznacza, że rozstrzygnięcie nastąpiło również w zakresie jej punktu 2, na mocy którego Komisja utrzymała w mocy decyzję Prezydenta z 7 lutego 2014 r., sprostowaną postanowieniem z 10 czerwca 2014 r., a wiec m.in. w zakresie, w jakim przyznano na jej podstawie prawo użytkowania wieczystego spornej nieruchomości na rzecz J. M. w udziale 32/128 (który to udział nabył później M. H.), A. M.4 w udziale 16/128 oraz M. S. w udziale 16/128. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że punkt 2 decyzji Komisji nie został objęty zakresem zaskarżenia, czego dowodzi treść skargi z 14 grudnia 2023 r. [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...], M. S., M. M. i M. H. zaskarżyli decyzję Komisji z 25 października 2023 r. nr KR III R 28/18 w części dotyczącej pkt. 1. To zaś oznacza, że podstawy skargi kasacyjnej w tej części należy uznać za oczywiście usprawiedliwione, a tym samym stanowiące podstawę uchylenia w/w wyroku. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 179a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. Rozpoznając natomiast ponownie co do istoty sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek częściowo z przyczyn w niej nie wymienionych. Zaskarżoną decyzją Komisja, działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 4 i 7 oraz w związku z 38 ust. 1 i art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w związku art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta z 7 lutego 2014 r., sprostowanej postanowieniem z 10 czerwca 2014 r., w części, w jakiej Prezydent orzekł o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie stanowiącego działkę nr [...], na rzecz Skarbu Państwa w udziale 32/128, J. P. w udziale 16/128, M. W. w udziale 4/128, N. M. w udziale 3/128, M. M.1 w udziale 3/128, M. M. w udziale 3/128, oraz A. M. w udziale 3/128, - a także w części dotyczącej odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu stanowiącego działki [...] oraz [...] na rzecz J. P., N. M., M. W., M. M.3, M. M., A. M. i Skarbu Państwa. W pozostałym zaś zakresie utrzymała w mocy kontrolowaną decyzję W uzasadnieniu Komisja wskazała, że Prezydent wydał poddaną kontroli decyzję o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego pomijając, że w rozpoznawanej sprawie co do udziału w wysokości 1/4 w przedmiotowej nieruchomości zaistniała sytuacja, w której przyznano na podstawie przepisów odrębnych odszkodowanie na rzecz E. M. w związku z objęciem go polsko - francuskim układem indemnizacyjnym na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych, a w konsekwencji tego doszło do przejścia jego udziału w prawie własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Ponadto Komisja oceniła, że Prezydent błędnie uznał Skarb Państwa za beneficjenta roszczenia dekretowego i ustanowił na rzecz Skarbu Państwa użytkowanie wieczyste do udziału wynoszącego 1/4 części niezabudowanego gruntu przy ul. [...] pomimo, że w obrocie prawnym pozostawała decyzja Ministra z 25 lutego 2010 r., utrzymana w mocy decyzją z 8 lipca 2010 r., stwierdzająca przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału M. M.2 w prawie własności ww. nieruchomości. Zdaniem Komisji Prezydent bezzasadnie "ponownie ustanowił na rzecz Skarbu Państwa użytkowanie wieczyste do udziału M. M.2". Zdaniem Komisji kontrolowana przez nią decyzja Prezydenta z 7 lutego 2014 r., sprostowana postanowieniem z 10 czerwca 2014 r., nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, o których mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., a to z tego względu, że o ile "umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego z 17 grudnia 2015 r., Rep. A nr 8110/2015, Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta sprzedał M. H. cały przysługujący mu udział wynoszący 32/128 części w prawie użytkowania wieczystego do gruntu położnego przy ul. [...], to "ze względu na to, że Skarb Państwa już przed wydaniem decyzji legitymował się dalej idącym tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości - prawem własności, co zostało potwierdzone decyzją z 25 lutego 2010 r. Ministra stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w wysokości części w prawie własności nieruchomości, nie sposób uznać, że nie mógł tym prawem rozporządzać." Organ podkreślił także, że "prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] nie zostało zbyte na rzecz osób trzecich" jednocześnie jednak, w dalszej części uzasadnienia Komisja zauważyła, że "jak wynika z działu II księgi wieczystej nr [...] (...) prawo użytkowania wieczystego ustanowionego decyzją reprywatyzacyjną przysługuje beneficjentom decyzji oraz M. H.". Odnosząc się w pierwszej kolejności do zawartego w skardze zarzutu, że rozstrzygnięcie Komisji zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji dekretowej, na podstawie której przyznane zostało prawo użytkowania wieczystego gruntu na rzecz kilku osób, powinno dotyczyć całości tego prawa nie zaś tylko niektórych udziałów (z tej przyczyny, że prawo użytkowania wieczystego jest prawem jednolitym, niepodlegającym podziałom) wskazać należy, że nie zasługuje on na akceptację. Zasadą w postępowaniu administracyjnym powinno być rozpatrzenie i rozstrzygnięcie całej sprawy administracyjnej co do jej istoty jedną decyzją administracyjną. Kodeks, który w przepisie art. 104 § 2 i art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. przewiduje wydanie decyzji częściowej, nie określa żadnych przesłanek dopuszczalności jej wydania. Należy w związku z tym przyjąć, że dopuszczalność wydania decyzji częściowej wiąże się z charakterem przedmiotu postępowania, który może być w tym sensie podzielny, że "możliwe będzie rozstrzyganie kolejno co do istoty o kilku elementach składających się na całe uprawnienie lub obowiązek" (J. Borkowski Komentarz, 1996, s. 454). Dopuszczalne jest zatem wydanie decyzji częściowej, jeżeli sprawa jest podzielna i można z niej wyodrębnić części nadające się do względnie samodzielnego rozstrzygnięcia. Nie mają charakteru podzielnego tylko takie sprawy, których rozstrzygnięcie wymaga sformułowania kilku pozostających ze sobą w nierozerwalnym związku punktów, co w sprawie niniejszej nie ma miejsca. Za niewątpliwe uznać należy, że pomiędzy spadkobiercami przedwojennego właściciela nieruchomości w zakresie rozpoznania wniosku dekretowego o przyznanie prawa własności czasowej, nie zachodzi współuczestnictwo materialne. Nie ma zatem wymogu i konieczności wydania wobec nich jednej decyzji administracyjnej. Roszczenia o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przysługują odrębnie każdemu następcy prawnemu A. M.1 i mogły być wydane wobec każdego z nich oddzielne decyzje administracyjne. Sytuacja prawna współuczestników nie oddziałuje bowiem wzajemnie i nie ma przeszkód do wydania wobec niech indywidulanych rozstrzygnięć. Sąd w pełni akceptuje pogląd zawarty w uchwale składu 7 Sędziów NSA sygn. akt I OPS 3/17, że procesowe konsekwencje występowania w roli uprawnionych kilku osób powinny być ustalane w odniesieniu do konkretnego stosunku administracyjnego, norm materialnoprawnych, z których ten stosunek wynika oraz przepisów procesowych regulujących tryb dochodzenia uprawnień, które stanowią przedmiot tych stosunków. Współuczestnictwo materialne wyraża się wspólnością praw lub obowiązków współuczestników postępowania. Tymczasem ustanowienie prawa własności czasowej, później użytkowania wieczystego, na gruncie przepisów dekretu warszawskiego takiej wspólności jako instytucja prawna nie rodzi. Wskazane prawo rzeczowe może być ustanawiane na gruntach Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego i ich związków dla dowolnej osoby lub osób fizycznych lub osoby prawnej. Jest to bowiem podzielne prawo majątkowe, niezwiązane ściśle z podmiotem któremu służy (publ. System Prawa Prywatnego Prawo Rzeczowe Rozdział III Użytkowanie wieczyste pod red. prof. E. Gniewka str. 139 i nast.) Zdaniem Sądu prawo użytkowania wieczystego nie jest zatem prawem podmiotowym przysługującym niepodzielnie współspadkobiercom nieruchomości dekretowej. Roszczenie o jego przyznanie jest podzielne według udziałów w porządku dziedziczenia. Każdy z następców prawnych właściciela nieruchomości warszawskiej posiada własny, wywodzony z prawa materialnego administracyjnego oraz cywilnego, indywidualny interes prawny w realizacji tego roszczenia jednie w zakresie własnych uprawnień. Nie posiada tego interesu w realizacji uprawnień współspadkobierców. Żądania wszystkich następców prawnych zmarłego właściciela mogą być rozpoznane łącznie na mocy art. 62 k.p.a., jednakże każdy z nich ma – jak wskazano wyżej – interes prawny ograniczony do przysługującego mu zakresu uprawnień w ramach przynależnego mu udziału. Powyższe oznacza, że brak było po stronie Komisji przeszkody do zawarcia w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia o charakterze częściowym, skoro organ zakwestionował prawidłowość decyzji reprywatyzacyjnej jedynie w części dotyczącej następców prawnych M. M.2 i E. M. Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej podziela stanowisko Komisji, że Prezydent uznał Skarb Państwa za beneficjenta swojej decyzji z 7 lutego 2014 r., sprostowanej postanowieniem z 10 czerwca 2014 r., w warunkach rażącego naruszenia prawa – art. 7 ust. 1 dekretu, jednakże z innej przyczyny niż wskazana w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Komisja zarzuciła bowiem, że Prezydent ustanowił na rzecz Skarbu Państwa użytkowanie wieczyste do udziału wynoszącego ¼ części gruntu przy ul. [...] pomimo, że Minister decyzją z 25 lutego 2010 r., utrzymaną w mocy decyzją z 8 lipca 2010 r., stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w wysokości ¼ części w prawie własności tej nieruchomości, za utratę którego, na mocy układu indemnizacyjnego z Konfederacją Szwajcarską przyznane zostało M. M.2 odszkodowanie. Organ w sposób niejasny wywiódł w związku z powyższym, że "Prezydent błędnie uznał Skarb Państwa za beneficjenta roszczenia dekretowego i ponownie ustanowił na rzecz Skarbu Państwa użytkowanie wieczyste do udziału 32/128 części niezabudowanego gruntu przy ul. [...] – pomimo, że w obrocie prawnym pozostawała decyzja Ministra Finansów stwierdzająca przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w prawie własności tej nieruchomości". Tymczasem w sprawie istotne jest, że zgodnie z art. 7 ust.1 dekretu wniosek o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną mógł złożyć dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące. Przepis ten określa zatem podmiotowy zakres przyznania omawianego prawa. Do jego uzyskania predysponowani są wyłącznie przedwojenny właściciel nieruchomości lub jego następcy prawni. Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznych sprawy niniejszej, w dacie wydania spornej decyzji reprywatyzacyjnej, Skarb Państwa takiego uprawnienia nie posiadał, gdyż uprawnienie do żądania ustanowienia prawa użytkowania wieczystego przysługujące M. M.2 wygasło. Fakt ten potwierdza, przywołana przez Komisję ostateczna i prawomocna decyzja Ministra z 25 lutego 2010 r., utrzymana w mocy decyzją tego organu z 8 lipca 2010 r. Decyzja ta została wydana na podstawie ustawy z 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych. Jej przepisy stosuje się do wpisów na rzecz Skarbu Państwa w księgach wieczystych tytułu własności nieruchomości obywateli państw obcych oraz uprawnień wynikających z wieczystego użytkowania lub z ustanowionych na rzecz tych obywateli ograniczonych praw rzeczowych, które to nieruchomości i prawa przeszły na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowych umów o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, zawartych z rządami tych państw przez Rząd Polski - określanych jako układy indemnizacyjne. Wpis Skarbu Państwa do księgi wieczystej jako właściciela nieruchomości lub uprawnionego do korzystania z wieczystego użytkowania albo z ograniczonego prawa rzeczowego następuje na podstawie decyzji Ministra Finansów (Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej) stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych. W takim postępowaniu, do obowiązków Ministra należy zatem ustalenie, czy zachodzą przesłanki przewidziane ustawą z 1968 r. w związku z zawartymi układami indemnizacyjnymi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 475/11, celem ustawy z 1968 r. było nie tyle unormowanie kwestii dokonywania wpisów w księgach wieczystych, na co mogłoby wskazywać językowe brzmienie tytułu ustawy, lecz uregulowanie spraw związanych ze stanem prawnym nieruchomości, które faktycznie zostały przejęte przez Państwo, a z tytułu tego przejęcia na mocy umów międzynarodowych o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych właścicielom nieruchomości wypłacono odszkodowania. W orzecznictwie utrwalone jest też stanowisko, że określenie wysokości odszkodowań oraz ich wypłata należały do Rządu państwa, który je wypłacał i pozostawało poza gestią Rządu Polskiego. Rozdziałem kwot zajmowały się wyłącznie kompetentne specjalne organy państw obcych powołane do realizacji programów odszkodowawczych. Podkreślenia wymaga zatem, że zawarcie układów oznaczało, że obce rządy zgodziły się na wynegocjowane i wskazane w Układach kwoty, które miały stanowić źródło finansowania roszczeń ich obywateli. Istotne jest w szczególności, że powojenne układy indemnizacyjne miały charakter ryczałtowy i wygaszały całe kategorie roszczeń. W orzecznictwie podkreśla się, że powyższy skutek następował niezależnie od ich zgłoszenia odpowiedniej komisji odszkodowawczej. Podkreślenia wymaga też, że ustawa nie odwołuje się do kwestii wypłaty odszkodowania , bez znaczenia pozostaje kwestia uzyskania rekompensaty za utracone mienie. Z punktu widzenia oceny skutków prawnych umów indemnizacyjnych, w kontekście zwolnienia się przez Państwo Polskie z odpowiedzialności odszkodowawczej, istotne jest jedynie czy obywatel danego państwa formalnie podlegał pod dany układ a nie czy faktycznie z niego skorzystał, a jeśli tak - to na jakich warunkach. Zasadniczym skutkiem ustalenia, że M. M.2 objęty został układem indemnizacyjnym z Konfederacją Szwajcarską i co więcej uzyskał stosowne odszkodowanie za utratę własności udziału ¼ w prawie własności nieruchomości warszawskiej przy ul. [...], było wygaśnięcie przysługującego mu roszczenia o ustanowienie własności czasowej do tej nieruchomości. Państwo Polskie poprzez zapłatę na rzecz Szwajcarii ustalonej wcześniej zryczałtowanej kwoty wskazanej w układzie uwolniło się od wszelkich roszczeń wobec obywateli tego kraju objętych układem, którzy posiadali w Polsce znacjonalizowane nieruchomości lub prawa. Skarb Państwa nie "nabył" zatem udziału M. M.2 w roszczeniu o ustanowienie prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości lecz poprzez zapłatę zryczałtowanej kwoty wskazanej w Układzie uwolnił się od zobowiązania wobec w/w w zakresie żądania ustanowienia tego prawa. Uznać należy, że powyższy skutek nastąpił najpóźniej z dniem wejścia w życie ustawy z 1968r., zaś ostatecznym dowodem na wskazaną okoliczność jest ostateczna i prawomocna decyzja Ministra z 25 lutego 2010 r., utrzymana w mocy decyzją z 8 lipca 2010 r., stwierdzająca przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w wysokości ¼ części w prawie własności nieruchomości warszawskiej przy ul. [...], za utratę którego, na mocy układu indemnizacyjnego z Konfederacją Szwajcarską przyznane zostało M. M.2 odszkodowanie. Prezentując wskazany pogląd Sąd jednocześnie podziela argumenty skargi, że kontrolowana przez Komisję decyzja Prezydenta z 7 lutego 2014 r., sprostowana postanowieniem z 10 czerwca 2014 r., we wskazanej wyżej części wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 2 pkt.4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. Brak było zatem podstaw do wydania przez Komisję decyzji w tym zakresie na podstawie art. 29 ust. 1 pkt. 3a tej ustawy. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika bowiem, że w wykonaniu decyzji reprywatyzacyjnej Prezydenta, umową notarialną z 22 sierpnia 2014 r. Rep. A nr 8633/2014 zostało ustanowione na rzecz Skarbu Państwa użytkowanie wieczyste spornej nieruchomości w udziale ¼ części, co zostało ujawnione w dziale II księgi wieczystej nr [...]. Prawo to we wskazanym udziale Skarb Państwa sprzedał M. H., który bezsprzecznie nie był beneficjentem kontrolowanej decyzji reprywatyzacyjnej Prezydenta, umową notarialną z 17 grudnia 2015r. Rep. A nr 8110/2015. W oparciu o wskazaną umowę M. H. został ujawniony w dziale II księgi wieczystej KW nr [...] jako użytkownik wieczysty omawianej nieruchomości. Skoro zatem w myśl art. 2 pkt.4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., przez nieodwracalne skutki prawne należy rozumieć stan prawny powstały wskutek przeniesienia prawa własności albo prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej na osobę trzecią, o ile nie nastąpiło ono nieodpłatnie lub na rzecz nabywcy działającego w złej wierze, to uznać należy, że taki skutek zaistniał w niniejszej sprawie. Mają rację Skarżący, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uprawnionego twierdzenia, że M. H. dokonując opisanej transakcji działał w złej wierze tj. wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć o okolicznościach, które Komisja uznała za uzasadniające dokonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W szczególności Skarżący nie był stroną postępowania dekretowego zakończonego wydaniem decyzji z 7 lutego 2014 r., ani tym bardziej stroną postępowania indemnizacyjnego zakończonego decyzją Ministra Finansów z 25 lutego 2010 r., utrzymaną w mocy decyzją tego organu z 8 lipca 2010 r. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć, że omawiana decyzja reprywatyzacyjna Prezydenta została wydana niezgodnie z obowiązującym prawem. Przeciwnie, okoliczność, że wydał ją legalny organ administracji, który w uzasadnieniu wskazał argumenty na poparcie swojego stanowiska, pozwalała Skarżącemu mieć uzasadnione przekonanie, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Powyższe zaś oznacza, że Komisja w odniesieniu do udziału, co do którego Prezydent rozstrzygnął o przyznaniu prawa użytkowania wieczystego Skarbowi Państwa, a który następnie nabył w całości odpłatną umową kupna-sprzedaży M. H., mogła wydać jedynie decyzję stwierdzającą wydanie kontrolowanej decyzji z naruszeniem prawa, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt.4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., nie zaś decyzję stwierdzającą jej nieważność. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji w części w której Komisja stwierdziła nieważność decyzji reprywatyzacyjnej Prezydenta z 7 lutego 2014 r., sprostowanej postanowieniem z 10 czerwca 2014 r., w odniesieniu do udziału E. M. jako spadkobiercy A. M.1 podkreślić należy, że jedną z umów, o których mowa w przytoczonym wyżej art. 1 ustawy z 1968 r., był zawarty w dniu 19 marca 1948 r. przez Rząd Rzeczypospolitej Polskiej i Rząd Republiki Francuskiej Układ dotyczący udzielenia przez Polskę odszkodowania dla interesów francuskich, dotkniętych przez ustawę polską z dnia 3 stycznia 1946 r. o nacjonalizacji wraz ze zmianami, tj. Uzupełnieniem do Układu podpisanym w dniu 30 listopada 1963 r. oraz Protokółem dotyczącym zastosowania Układu, podpisanym w dniu 7 września 1951 r. Celem zawartego między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej i Rządem Republiki Francuskiej Układu było, podobnie jak w przypadku Układu ze Szwajcarią, ustalenie sposobu globalnego ryczałtowego odszkodowania interesów francuskich, dotkniętych przez ustawę polską o nacjonalizacji. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że z wnioskiem do Komisji Do Spraw Przydziału Odszkodowań Polskich o przyznanie odszkodowania za utratę udziału ¼ w prawie własności nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] wystąpił także E. M., spadkobierca po A. M.1, zmarłym w 1942 r., brat M. M.2. Komisja wydała w dniu 22 marca 1957 r. orzeczenie nr 287 uwzględniające wniosek o przyznanie odszkodowania za ww. udział i przyznające odszkodowanie w maksymalnej wysokości 50 tysięcy dolarów. Mając to na uwadze Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej decyzją z 16 listopada 2020 r. stwierdził przejście udziału w przedmiotowej nieruchomości należącego do w.w. E. M., na rzecz Skarbu Państwa. Jednakże WSA w Warszawie, wyrokiem z 29 listopada 2020 r. sygn. I SA/Wa 99/21 uchylił wskazaną decyzję Ministra z powodów formalnych, sprawa do dnia wydania niniejszego wyroku w sprawie nie została zakończona. Powyższe zaś oznacza, że Komisja w sposób przedwczesny stwierdziła nieważność decyzji reprywatyzacyjnej Prezydenta w części w której organ orzekł o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego na rzecz spadkobierców E. M. stosownie do udziałów przypadających im w spadku. Komisja nie była bowiem uprawniona do dokonania ustaleń faktycznych, które wskazała jako podstawę dokonanego przez siebie rozstrzygnięcia. Jedynym organem, który ma kompetencje do orzekania o indemnizacji na podstawie ustawy z 1968 r. jest obecnie Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej, przed którym to organem sprawa jest nadal w toku. W to miejsce Komisja powinna była dostrzec, że Prezydent wydał kontrolowaną przez Komisję decyzję reprywatyzacyjną w części dotyczącej udziału w nieruchomości należnego E. M. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy i wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia jej rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że Komisja miała wiedzę o toczącym się przed Ministrem Finansów postępowaniu, jednakże organ nie zawiesił prowadzonego przez siebie postępowania na podstawie art. 97 § 1 ust. 1 pkt. 4 k.p.a. pomimo, że niewątpliwie wydanie stosownej decyzji przez Ministra Finansów stanowiło zagadnienie prejudycjalne dla rozstrzygnięcia Komisji. Taka zaś sytuacja uzasadniała uchylenie przez Komisję decyzji organu dekretowego na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 9 marca 2017 r., a nie stwierdzenie jej nieważności. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi Sąd zauważa, że w świetle legalnej definicji nieodwracalnych skutków prawnych zawartej w art. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., ustanowienie na rzecz spółki [...] spółka z o.o. hipoteki umownej na udziałach w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...], przysługujących M. W., N. M., M. M.1, M. M., A. M., M. H., A. M. 4 i M. S., nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. Podkreślenia wymaga bowiem, że zgodnie z treścią wskazanej wyżej regulacji, przez nieodwracalne skutki prawne na gruncie stosowania ustawy z dnia 9 marca 2017 r. uznać należy wyłącznie stan prawny zaistniały wskutek przeniesienia prawa własności albo prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej na osobę trzecią, o ile nie nastąpiło ono nieodpłatnie lub na rzecz nabywcy działającego w złej wierze, lub zagospodarowania nieruchomości warszawskiej na cele publiczne, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tym samym nieodwracalne skutki prawne nie mogły być w tej sprawie następstwem ustanowienia hipoteki umownej. Także sygnalizowane w skardze zawarcie przez Skarżących umów notarialnych nabycia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, a także ujawnienie poszczególnych użytkowników wieczystych w księdze wieczystej za pomocą prawomocnego wpisu sądu wieczystoksięgowego, należy ocenić wyłącznie jako następstwo wydania przez Prezydenta decyzji reprywatyzacyjnej, która stanowiła podstawę do zawarcia stosownych umów notarialnych i ujawnienia ich w księdze wieczystej. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję z naruszeniem wymienionych wyżej przepisów prawa. Ponownie rozpatrując sprawę Komisja weźmie pod uwagę stanowisko sądu wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku oraz zawiesi postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej sprawy przejścia na rzecz Skarbu Państwa udziału w przedmiotowej nieruchomości należącego do E. M.. Mając to na względzie Sąd, na podstawie art. 179a p.p.s.a orzekł w pkt 1 wyroku, a na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 p.p.s.a. jak w pkt 2 i 3 wyroku. O odstąpieniu od zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 powołanej ustawy w pkt.4 wyroku.