I SA/Wa 342/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie WSA Mariola Kowalska (spr.) WSA Monika Sawa Protokolant sekretarz sądowy Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę.

I SA/Wa 342/20 Uzasadnienie Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 18 ust. 1 i art. 17a ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm. - dalej "Ustawa") decyzją z dnia 30 stycznia 2019 r. nr NW/XV/77230/[...]/10, stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r., nieodpłatnie prawa własności państwowej nieruchomości gruntowej, położonej w granicach administracyjnych Miasta [...], obręb ewidencyjny [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 0,0200 ha, objętej księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Gliwicach. W toku postępowania ustalono, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła w dniu 27 maja 1990r. własność Skarbu Państwa, co potwierdza przedłożony do wniosku odpis zwykły księgi wieczystej nr [...], wypis z rejestru gruntów sporządzony według stanu na dzień 27 maja 1990 r., wykaz zmian danych ewidencyjnych z dnia 14 czerwca 2010 r., wypis z rejestru gruntów sporządzony w dniu 14 czerwca 201 Or. oraz pismo Naczelnika Wydziału Gospodarki Nieruchomościami działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z 31 grudnia 2018r., że stan faktyczny i prawny nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] nie uległ zmianie. Nabycie przez Skarb Państwa własności przedmiotowej nieruchomości nastąpiło na podstawie art. 2 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U. Nr 13, poz. 87 z póżn. zm.), co potwierdza treść zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 23 września 1968 r. W zaświadczeniu wymieniona jest działka nr [...] o powierzchni 200m2, obręb [...], zapisana w przedwojennej matrykule [...] i stanowiąca wówczas własność niemieckiej osoby prawnej. Zaświadczenie zostało wydane z urzędu celem ujawnienia w księdze wieczystej i w ewidencji gruntów. W prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości księdze wieczystej nr [...] jako właściciel ujawniony jest Skarb Państwa - Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] na podstawie opisanego wyżej zaświadczenia. Aktualność treści księgi wieczystej nr [...] zweryfikowano 10 stycznia 2019 r. w systemie Elektronicznych Ksiąg Wieczystych na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości. Z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów, według stanu na 27 maja 1990 r., wynika, że archiwalna działka nr [...] o powierzchni 0,0200 ha (odpowiadająca obecnej działce nr [...]) opisana była symbolem użytku "Bi" - inne tereny zabudowane, jako właściciela wpisano w ewidencji gruntów Skarb Państwa, a jako władającego [...]. Prezydent Miasta [...] pismem z 17 lipca 2018r. GN-7228/363/10/TC poinformował, że brak jest dokumentu, na podstawie którego ww. Biuro zostało ujawnione jako władający gruntem. Ponadto, zgodnie z oświadczeniem Prezydenta Miasta [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej złożonym pismem z 23 lipca 2010r., brak jest dokumentów stwierdzających, że ww. nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. była obciążona prawem zarządu lub użytkowania na rzecz przedsiębiorstwa państwowego. Mapa ewidencyjna przedłożona przez Prezydenta Miasta [...] wskazuje, że budynek przy ul. [...] w [...] został posadowiony na działkach sąsiednich o numerach [...] i [...], z przekroczeniem granic działki nr [...] będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Nieruchomość oznaczona jako działki nr [...] i nr [...], stosownie do treści działu II księgi wieczystej nr [...], stanowi własność Skarbu Państwa we współużytkowaniu wieczystym [...] S.A. z siedzibą w [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W dziale III widnieje natomiast ostrzeżenie o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, wpisane na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Gliwicach z 22 lipca 2009r. Sygn. I NS 115/09 o zniesieniu współużytkowania wieczystego oraz zniesieniu współwłasności budynku. W piśmie z 17 lipca 2018r. nr GN-7228/363/10/TC Prezydent Miasta [...] przekazał wypisy z kartoteki budynków sporządzone 14 czerwca 2018r. dla trzech budynków biurowych o numerach ewidencyjnych: [...], posadowionych na działce nr [...], jak również dla budynku biurowego o numerze ewidencyjnym [...], zlokalizowanego na działkach nr [...] oraz [...]. Prezydent Miasta [...] stwierdził, że w zasobach archiwalnych Wydziału Architektury i Budownictwa nie odnaleziono dokumentów ani informacji na temat wybudowanych budynków o nr ewid. [...] posadowionych na działkach nr [...] i [...] obręb [...]. Przedmiotowe budynki powstały razem z budynkami przy ul. [...] 3 i 5 i mieściło się w nich [...], które powstało w 1955r. W opinii Prezydenta wynika, że budynki powstały przed 1955r., a z zgodnie z przepisami prawa do 1995r. obowiązkowy okres przechowywania akt związanych z pozwoleniami na budowę wynosił 5 lat. Postępowanie nie ujawniło, aby jakikolwiek inny podmiot dysponował tytułem prawnym do tej nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...], co oznacza, w ocenie organu, że stronami postępowania w rozumieniu K.p.a. są Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej oraz Gmina [...]. Stronami postępowania nie są natomiast podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości sąsiedniej, oznaczonej jako działki [...] i nr [...]. W dalszej części organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990r., mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego (z wyłączeniem mienia określonego w art. 11 i art. 12 tejże ustawy) staje się w dniu wejścia w życie ustawy (27 maja 1990r.) z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Zgodnie z art. 34 Kodeksu cywilnego, w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990r., w powiązaniu z art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989r. Nr 14, poz. 74) mieniem należącym do wyżej opisanych podmiotów były te prawa majątkowe Skarbu Państwa, które nie znajdowały się pod zarządem innych niż Państwo, państwowych osób prawnych. Wobec tego, że w postępowaniu nie stwierdzono dokumentów potwierdzających, aby przedmiotowa nieruchomość Skarbu Państwa w dniu 27 maja 1990r. obciążona była prawem zarządu na rzecz innych niż Państwo państwowych osób prawnych oraz aby podlegała wyłączeniu z komunalizacji stosownie do art. 11 i 12 ustawy z dnia 10 maja 1990 roku, uznano że należała ona do podmiotów wyszczególnionych w art. 5 ust. 1 pkt 1. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z 13 grudnia 2019 r. nr KKU-41/19, po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. w [...] od powyższej decyzji utrzymała ją w mocy. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podkreśliła, że decydujące znaczenie dla komunalizacji następującej z mocy prawa ma stan faktyczny i prawny mienia ogólnonarodowego istniejący w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r., tj. w dniu 27 maja 1990 r. Decyzja Wojewody w przedmiocie komunalizacji wydana na podstawie art. 18 ust. 1 powołanej ustawy z 10 maja 1990r. ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, iż stwierdza ona fakt prawny, jaki zaistniał w dniu 27 maja 1990 r., Prawomocna decyzja o stwierdzeniu nabycia nieruchomości stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej oraz dokonania stosownych zmian w ewidencji gruntów. Organ odwoławczy wskazał, ze nabycie przez Skarb Państwa własności przedmiotowej nieruchomości nastąpiło na podstawie art. 2 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U. Nr 13, poz. 87 z póżn. zm.), co potwierdza treść zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 23 września 1968 r. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017r. poz. 935). Zgodnie z art. 16 tej ustawy do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy K.p.a. w brzmieniu dotychczasowym. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte i niezakończone ostateczną decyzją lub postanowieniem przed dniem 1 czerwca 2017r., a zatem przy jej rozpatrywaniu zastosowano przepisy k.p.a. w brzmieniu dotychczasowym. Organ odwoławczy podkreślił, że w analizowanej sprawie istotne znaczenie ma podniesiony przez odwołującą się zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. Trafnie w jego ocenie, Wojewoda wskazał, że stronami postępowania w rozumieniu k.p.a. są Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta oraz Gmina [...]. Stronami postępowania komunalizacyjnego nie są natomiast podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości sąsiedniej, oznaczonej jako działki [...] i nr [...]. Właścicielowi nieruchomości sąsiedniej nie można przypisać interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. W przedmiotowym zaś stanie faktycznym, postępowanie komunalizacyjne dotyczyło jedynie nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] (nie zaś [...], ani nie [...]). Postępowanie nie ujawniło przy tym, aby jakikolwiek inny podmiot dysponował tytułem prawnym do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], w związku z czym stronami postępowania w rozumieniu k.p.a. są Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej oraz Gmina [...] (nie zaś podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości sąsiedniej). Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wskazała, że Skarżący nie wykazał w sposób należyty tytułu prawnego do komunalizowanego mienia - według jego stanu z okresu bezpośrednio poprzedzającego wejście w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające. Skarżący nie przedstawił przewidzianego prawem dokumentu, ani innego wiarygodnego dowodu na swoje twierdzenia dotyczące przedmiotowej treści. Organ stwierdził, że opisana nieruchomość na dzień 27 maja 1990 r. spełniała przesłanki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), tj. stanowiła własność Skarbu Państwa oraz należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, a w konsekwencji powyższego podlegała komunalizacji na rzecz tzw. gminy właściwej, tj. Gminy [...]. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, mając na uwadze wszystkie przytoczone okoliczności faktyczne jak i prawne utrzymała w mocy decyzję Wojewody Śląskiego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) - poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem wskazanych przez skarżącą przepisów prawa, art. 28 k.p.a. w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) - poprzez jego niewłaściwą wykładnię prowadzącą do uznania, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, w sytuacji w której [...] Sp. z o.o. jest właścicielem budynku oznaczonego numerem ewidencyjnym 2535, zlokalizowanego na działkach [...] i [...], a więc nieruchomościach sąsiednich w stosunku do działki [...], której dotyczy niniejsze postępowanie, a co najważniejsze, części składowe budynku stanowiącego własność skarżącej tj. urządzenia infrastrukturalne i elementy konstrukcyjne budynku w tym schody, posadowione są na działce [...], co przesądza zdaniem skarżącej o posiadaniu interesu prawnego do udziału w niniejszej sprawie, art. 7 i 77 k.p.a. w z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) - poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej o brak wyjaśnienia w sprawie: a) Czy w okresie od daty wybudowania budynku biurowego oznaczonego numerem ewidencyjnym [...] zlokalizowanego na działkach [...] i [...] 1 nie dochodziło do podziału lub zmian granic tych działce, a przez to, czy w dacie budowy wskazanego budynku inwestor posiadał tytuł prawny do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, tym bardziej, że według dotychczasowych ustaleń w sprawie inwestorem pozostawało [...]; b) Na jakiej podstawie [...] zostało wpisane do ewidencji gruntów według stanu na dzień 27 maja 1990 roku; art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) - poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i całkowicie dowolne uznanie, że nieruchomość składająca się z działki [...] nie została obciążona prawem zarządu lub użytkowania na rzecz przedsiębiorstwa państwowego, pomimo tego, że bezspornym w sprawie jest fakt, że według ewidencji gruntów na dzień 27 maja 1990 roku, władającym nieruchomością obejmującym działkę [...] było [...]. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 18 ust. 1 i art. 17a ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą podstawy do wydania decyzji w oparciu o w/w przepisy, które to ustalenie wobec wadliwie ustalonego stanu faktycznego i prawnego należy uznać co najmniej za przedwczesne. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, choć wniosek ten nie wynika z oceny zarzutów podniesionych przez skarżącą. W ocenie Sądu istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy skarżącej przysługuje przymiot strony w tej sprawie i czy mogła ona skutecznie wnieść odwołanie od decyzji komunalizacyjnej Wojewody Śląskiego z 30 stycznia 2019 r. i w konsekwencji skargę do sądu administracyjnego. Powyższa decyzja została wydana na podstawie ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1). W decyzji stwierdzono nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Decyzja rozstrzygała zatem o tym, czy nieruchomość będąca przedmiotem tego postępowania, stała się na podstawie art. 5 ustawy z 10 maja 1990 r. własnością gminy, na terenie której jest położona. W doktrynie i judykaturze jednolicie utrwalone jest stanowisko, że interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa powinien wynikać z przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie w postępowaniu zwykłym podstawą rozstrzygnięcia był przepis art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Komunalizacja w powyższym trybie następowała z mocy prawa z dniem wejścia w życie ustawy, tj. 27 maja 1990 r., a wydana decyzja miała charakter deklaratoryjny. Potwierdzała ona wyłącznie przejście prawa własności określonego mienia ze Skarbu Państwa na właściwą gminę. W postępowaniu komunalizacyjnym uprawnienia strony mają tylko: Skarb Państwa, jako dotychczasowy właściciel oraz właściwa miejscowo gmina przejmująca od niego mienie oraz osoby powołujące się na dokumenty świadczące, że to im, a nie Skarbowi Państwa, przysługiwał 27 maja 1990 r. tytuł prawnorzeczowy do skomunalizowanego mienia. Tylko bowiem ten tytuł stanowi, że dany podmiot ma w postępowaniu interes prawny, a zatem przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Postępowanie komunalizacyjne nie dotyczy natomiast interesu prawnego podmiotu posiadającego to mienie bez tytułu prawnego czy sąsiada komunalizowanej nieruchomości. Komunalizacja (będąca wynikiem zmiany podmiotu, któremu przysługuje prawo własności) nie ma bowiem wpływu na zmianę zakresu uprawnień tych osób. Wszystkie zobowiązania związane z komunalizowanym mieniem przejmuje od Skarbu Państwa właściwa gmina. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: 29 września 1998 r., I SA 57/98 lex nr 45032; z 6 lutego 2002 r., I SA 3261/01 lex 82817; z 5 kwietnia 2010 r., I OSK 1117/11 lex 1136629; z 13 kwietnia 2012 r., I OSK 511/11 lex 1264834; z 16 maja 2012 r., I OSK 660/11 lex 1218892). Posiadanie, nawet ujawniane w ewidencji gruntów i długotrwałe, nie ma znaczenia dla komunalizacji i nie daje posiadaczowi przymiotu strony w postępowaniu komunalizacyjnym. Władające działką [...] nie było poprzednikiem prawnym skarżącej. Skarżąca nie przedstawiła w tym zakresie żadnych dowodów potwierdzających jej prawa wynikające z następstwa prawnego. Niewątpliwie skarżąca nie legitymowała się w dniu 27 maja 1990 r., ani zresztą obecnie tytułem prawnorzeczowym do skomunalizowanej działki nr [...]. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego - w tym analizy dokumentów. Z żadnego z dokumentów nie wynika tytuł prawny [...] do gruntu, jak również żaden dokument nie potwierdza prawa zarządu w dniu istotnym dla komunalizacji. Z powyższych przyczyn, niezrozumiałe jest rozpatrzenie odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową, mimo wykazania braku przymiotu strony skarżącej o czym świadczy treść uzasadnienia decyzji Niemniej w ocenie Sądu rozpatrzenie odwołania nie czyni skarżącej stroną postępowania, bo te wynikają z prawa materialnego, nie daje jej również uprawnień strony i tym samym prawa do zaskarżenia decyzji organu odwoławczego do sądu administracyjnego. Decyzja ta nie stanowi o prawach czy obowiązkach skarżącej, nie jest również do niej adresowana. Skarżąca nie nabyła tą decyzją również tzw. interesu formalnego, wynikającego z rozpatrzenia jej odwołania, ponieważ decyzja ta nie dotyczy przysługujących jej praw. Zgodnie żart. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (por. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 355/14). Od wykazania związku między chronionym przez przepis prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej, uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi do sądu. Dla wykazania posiadania interesu prawnego trzeba wykazać związek pomiędzy zaskarżonym aktem, a indywidualną sytuacją prawną osoby skarżącej. Należy zatem wykazać, iż zaskarżony akt pozbawia osobę skarżącą pewnych, gwarantowanych prawem uprawnień lub uniemożliwia ich realizację bądź też nakłada pewne obowiązki. Dotyczy to sytuacji gdy zaskarżony akt wpływa negatywnie na sytuację prawną osoby skarżącej. Innymi słowy zaskarżony akt musi godzić w indywidualną sferę prawną takiego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych takich jak zniesienie, ograniczenie lub uniemożliwienie realizacji posiadanych uprawnień bądź też nałożenie na podmiot konkretnych obowiązków (wyrok NSA z dnia 1 października 2013 r. w spr. I OSK 1209/13). W orzecznictwie podkreśla się, że interes prawny powinien być bezpośredni i realny. Bezpośredniość interesu prawnego dotyczy związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes wywodzi. O naruszeniu interesu prawnego konkretnej osoby można mówić wówczas, gdy zaistnieje realne jego zagrożenie, istniejące już w chwili wejścia w życie aktu lub czynności. Interes prawny musi być także własny co oznacza, że należy go opierać na własnej sytuacji prawnej a nie innej osoby. Mieć interes prawny to tyle co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por.m.in. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). Skarga wniesiona przez podmiot, który nie ma legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym, powoduje oddalenie skargi (por. uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005/4/62). Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, z mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.