I SA/Wa 58/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2024 r., nr KOX/1095/Pc/20 w przedmiocie oddalenia wniosku postanawia: odrzucić skargę.

Orzeczeniem z 19 grudnia 2024 r. nr KOX/1095/Pc/20 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu wniosku M. B. wniesionego przeciwko Skarbowi Państwa – Prezydentowi m.st. Warszawy o ustalenie, że wypowiedzenie dotychczasowej 1% stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego udziału wynoszącego 510/10000 z 1/1 części w nieruchomości gruntowej położonej w Warszawie przy ul. [...], będącej własnością Skarbu Państwa, stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], pow. 1853 m2, związanej z odrębną własnością lokalu niemieszkalnego nr 1B, i zaproponowanie nowej stawki wynoszącej 3%, jest nieuzasadnione – orzekło na podstawie art. 79 ust. 3 w związku z art. 73 ust. 2 i 2a pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1145) o oddaleniu niniejszego wniosku. Na powyższe orzeczenie M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wskazał, że zgodnie z pouczeniem zawartym w orzeczeniu Kolegium wniósł skargę do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa, gdzie sprawie nadano sygn. II C 3234/25, a następnie została ona zwrócona zarządzeniem doręczonym skarżącemu w dniu 23 grudnia 2025 r., co uświadomiło mu po raz pierwszy, że został nieprawidłowo pouczony o kognicji sądu powszechnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, z uwagi na fakt, że wraz z przekazaniem sprzeciwu Miasta Stołecznego Warszawy na ww. orzeczenie do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa, orzeczenie Kolegium utraciło moc. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres kognicji sądów administracyjnych określony został w art. 3 § 2, 2a i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143) dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wskazać należy, że tryb ustalania i aktualizacji opłat ponoszonych w związku z użytkowaniem wieczystym nieruchomości został uregulowany w art. 71 - 81 u.g.n. Złożenie wniosku kwestionującego aktualizację opłaty rocznej inicjuje postępowanie przed samorządowym kolegium odwoławczym, którego przedmiotem jest ustalenie opłaty. Rozpatrując taki wniosek kolegium powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody, jeśli jednak nie dojdzie do zawarcia ugody w powyższej kwestii, wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty (art. 79 ust. 3 u.g.n.). Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Jest to orzeczenie co do istoty sprawy, które nie podlega ani weryfikacji w trybie administracyjnym, ani zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wniesienie sprzeciwu powoduje, że orzeczenie Kolegium traci moc, a sprawa aktualizacji opłaty podlega rozpoznaniu przez sąd powszechny. Przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym nie jest zatem kontrola orzeczenia kolegium, rozstrzygnięcie sądu powszechnego nie może też skutkować przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez kolegium, sąd orzeka w przedmiocie zasadności aktualizacji opłaty rocznej. To zaś oznacza, że skarga M. B. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na marginesie wyjaśnić należy, że z nadesłanego do akt sprawy uzasadnienia zarządzenia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z 3 grudnia 2025 r. sygn. II C 3234/25 wynika, że zwrot pozwu M. B. przeciwko miastu stołecznemu Warszawa o zapłatę, miał miejsce z uwagi na okoliczność, że powód nie uzupełnił braku formalnego w terminie, co uniemożliwiło nadanie sprawie dalszego biegu. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego nie miała miejsce okoliczność uznania się przez sąd powszechny za niewłaściwy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.