I SA/Wa 660/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska, Protokolant starszy referent Aleksandra Cymerska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2024 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 14 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa przez gminę prawa własności nieruchomości oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z 14 grudnia 2023 r. znak: [...], działając na podstawie art. 18 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, z późn. zm., dalej jako ustawa), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako kpa), po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] z siedzibą w [...] (dalej: [...], spółka) Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa (dalej jako organ/KKU/komisja), utrzymała decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 8 marca 2022 r. stwierdzającą nabycie z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa przez Gminę [...], nieodpłatnie, własności nieruchomości gruntowych Skarbu Państwa, oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki: - nr [...] o powierzchni 0,1165 ha, [...],obręb [...], KW [...], - nr [...] o powierzchni [...] ha, [...],obręb [...], KW [...], - nr [...] o powierzchni [...] ha, [...],obręb [...], KW [...]. W uzasadnieniu komisja wskazała, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym mienie ogólnonarodowe, należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się z dniem wejścia w życie ustawy – tj. 27 maja 1990 r. - z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Tym samym w ocenie komisji obowiązkiem organów orzekających w przedmiocie komunalizacji jest ustalenie, czy według stanu na 27 maja 1990 r. nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa i czy należała do rady narodowej bądź terenowego organu administracji terenowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstwa państwowego dla którego rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego pełniły funkcję organów założycielskich albo zakładów lub innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych powołanym wyżej organom. Komisja uznała, że w odniesieniu do ww. nieruchomości przesłanka własności Skarbu Państwa na dzień 27 maja 1990 r. jest bezsporna, co potwierdzają wpisy w dziale II przywołanych w decyzji ksiąg wieczystych. Obecnie - stosownie do treści ksiąg wieczystych: KW [...], KW [...] i KW [...], przedmiotowe nieruchomości stanowią: 1) własność spółki [...] SA z siedzibą w [...] (dot. działki nr [...]) w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, 2) własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] (dot. działki nr [...]), 3) własność Skarbu Państwa we współużytkowaniu wieczystym spółki [...] S.A. z siedzibą w [...] oraz osób fizycznych (dot. działki nr [...]). Co do przesłanki "należenia" do rad narodowych bądź terenowych organów administracji terenowej stopnia podstawowego komisja wskazała, że "należenie" jest kategorią prawną odmienną od stanu faktycznego wyrażanego w pojęciach typu "posiadanie", "władanie", toteż pojęcie to trzeba rozumieć w kategoriach prawnych, zwłaszcza gdy mienie takie nie należało faktycznie do określonych organów samorządowych. KKU podała, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, z późn. zm., dalej jako ustawa gruntowa/ugg) grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste były zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej. Grunty te należały zatem do wspomnianych organów, chociaż nie było to należenie w kategoriach stricte prywatnoprawnych (użytkowanie, posiadanie etc.). Wg komisji z powyższymi regulacjami koresponduje art. 38 ust. 2 ustawy "gruntowej", zgodnie z którym dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: decyzja terenowego organu administracji państwowej o oddaniu gruntu w zarząd, zawarta za zezwoleniem tego organu umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, bądź umowa o nabyciu nieruchomości. W ocenie komisji z powyższych regulacji wynika, że sam fakt gospodarowania mieniem stosownie do obowiązujących regulacji przez gminę (radę narodową) świadczy co do zasady o należeniu tego mienia do gminy (rady narodowej). Jednocześnie, wg KKU, z akt sprawy nie wynika, aby w formie prawem przewidzianej przedmiotowa nieruchomość została oddana w zarząd lub użytkowanie na rzecz jakiegokolwiek podmiotu, a tylko wówczas nieruchomości te nie należałyby do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Wg KKU stanu powyższego nie zmienił przejściowy art. 80 ust. 1 ustawy gruntowej (w brzmieniu z dnia 27 maja 1990 r.), zgodnie z którym grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek. Przepis ten odnosił się bowiem w istocie do analogicznego do zarządu z ustawy gruntowej formy władztwa przedsiębiorstw państwowych, w ramach zasady jednolitej własności Skarbu Państwa, w postaci "użytkowania". Wskazano tu na ust. 2 ww. regulacji, zgodnie z którym posiadaczom gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy, którzy w dniu 1 sierpnia 1988 r. nie legitymują się dokumentami o przekazaniu gruntów wydanymi w formie prawem przewidzianej i nie wystąpią w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. o uregulowanie stanu prawnego, mogą być przekazane grunty będące w ich posiadaniu odpowiednio w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Przepis ten wg KKU potwierdza, że istotnymi w sprawie są tylko "dokumenty o przekazaniu gruntu w formie prawem przewidzianej", nie mają więc znaczenia inne rozstrzygnięcia, jeśli nie dotyczą ww. przedmiotu. Komisja podkreśliła też, że prawo zarządu [...] do przedmiotowej nieruchomości nie powstało z mocy samego prawa, bez konieczności wydawania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Organ II instancji wskazał ponadto, że w sprawie nie wystąpiły też przesłanki negatywne z art. 11-12 ustawy, a zatem, w ocenie komisji, wszystkie przesłanki komunalizacji zostały w niniejszej sprawie spełnione, przez co decyzja utrzymująca w mocy znajduje swoje uzasadnienie. Przywołano tu szeroko orzecznictwo, w tym jednobrzmiące tezy uchwał z 27 lutego 2017 r. sygn. akt I OPS 2/16 i OPS 5/17 oraz wyrok NSA z 4 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 1432/18. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wskazała ponadto, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 1080/09 (dostępny na http:/orzeczenia.nsa.gov.pl), przepis art. 7 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe", stanowi w sposób ogólny, że "wszelkie nieruchomości przeznaczone do użytku kolei, stanowią z chwilą nabycia ich przez przedsiębiorstwo Polskie Koleje Państwowe własność Skarbu Państwa, a przedsiębiorstwo to zatrzymuje je w swoim użytkowaniu i zarządzie; jednak nie można skutecznie twierdzić, by powstanie tego prawnorzeczowego tytułu po stronie PKP następowało z mocy prawa, bez potrzeby konkretyzacji tej normy w akcie administracyjnym. Analogiczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt 1 OSK 2585/14 (nie publ.). Skargę na powyższą decyzję złożyły [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej jako skarżąca/spółka/[...]) zarzucając KKU: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: - art 5 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych poprzez błędne zastosowanie przejawiające się uznaniem, że z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że do wydania decyzji komunalizacyjnej wystarczające jest ustalenie, że w odniesieniu do danej nieruchomości państwowej jednostce organizacyjnej nie przysługiwało prawo zarządu, podczas gdy w rzeczywistości przepis ten warunkuje wydanie decyzji komunalizacyjnej ustaleniem, że dana nieruchomość należała do rad narodowych lub terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, - art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 80 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędne zastosowanie przejawiające się nieuwzględnieniem, że grunty, które w dniu wejścia w życie ustawy o gospodarce gruntami znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorstwa państwowego PKP przeszły z mocy prawa w zarząd tego przedsiębiorstwa, art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 roku o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 września 1981 roku o przedsiębiorstwach państwowych poprzez błędne zastosowanie przejawiające się nieuwzględnieniem, że przepisy prawa przewidywały wyposażenie przedsiębiorstwa państwowego przez organ założycielski w środki niezbędne do prowadzenia działalności określonej w akcie prawnym o jego utworzeniu, a przedsiębiorstwo państwowe, gospodarując wydzielonym mu i nabytym mieniem, zapewniało jego ochronę oraz, że z przepisów prawa wynika, iż przedsiębiorstwo państwowe [...] gospodarowało wydzielonym mu mieniem Skarbu Państwa, jak również, że mienie przedsiębiorstwa państwowego [...] stanowiło wydzieloną część mienia ogólnonarodowego, w skład którego wchodziły środki będące w dyspozycji przedsiębiorstwa państwowego [...] w dniu wejścia w życie ustawy o [...] oraz środki nabyte przez przedsiębiorstwo państwowe [...] w toku jego dalszej działalności, - art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 34 oraz 34a ustawy z dnia 8 września 2000 roku o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji PKP (dalej jako: "ustawa o komercjalizacji") poprzez błędne zastosowanie przejawiające się nieuwzględnieniem, że nieruchomość będąca własnością Skarbu Państwa, a znajdująca się w dniu 5 grudnia 1990 roku w posiadaniu przedsiębiorstwa państwowego PKP, co do której przedsiębiorstwo państwowe PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tej nieruchomości w formie prawem przewidzianej i nie legitymowało się nimi do dnia wykreślenia tego przedsiębiorstwa z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stała się z dniem wejścia w życie ustawy o komercjalizacji, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego [...] oraz, że nieruchomość jest wyłączona spod komunalizacji, jak również błędne uznanie, że przepisy te nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, że spełnione są przesłanki komunalizacji z mocy prawa, co jednak nie miało miejsca; - naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 § 4 kpa. w zw. z art. 5 ust 1 ustawy przez niezebranie i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy niezbędnych do wydania decyzji, błędne zastosowanie normy prawa materialnego do nieustalonego stanu faktycznego i nieuwzględnienie treści dokumentów urzędowych wskazujących na zarząd [...] nad nieruchomością, niewskazanie podstaw prawnych rozstrzygnięcia, spełnienie przez nieruchomość przesłanki z art. 11 ust 1 pkt 2 ustawy, która wyłącza możliwość wydania w odniesieniu do niej decyzji komunalizacyjnej, a także przerzucenie na [...] S.A. skutków braku dokumentacji w archiwach państwowych w sytuacji, gdy jedynym podmiotem, który mógł posiadać decyzję o oddaniu nieruchomości w zarząd jest właśnie podmiot zainteresowany tym, żeby ta decyzja nigdy nie została odnaleziona, ponieważ dzięki temu uzyskuje prawo własności nieruchomości, a następnie możliwość dochodzenia roszczeń na drodze cywilnej od [...], - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 18 ust. 1, 2 i 4 ustawy przez: - przyjęcie, że został dokładnie wyjaśniony charakter władania przez [...] S.A. sporną nieruchomością, podczas gdy nie uwzględniono schematów linii kolejowych pozyskanych z Archiwum Akt Nowych w [...], z których wynika, że linia kolejowa [...] została przejęta przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]" jako majątek poniemiecki oraz była administrowana przez [...] w [...] oraz [...] we [...], co stanowi potwierdzenie, że linia ta została przejęta przez przedsiębiorstwo państwowe [...] już co najmniej w 1946 roku, - przyjęcie, że jedynym środkiem dowodowym na okoliczność przysługiwania [...] tytułu prawnego do nieruchomości jest dowód z dokumentu i przyjęcie przez to legalnej teorii dowodów, podczas gdy ustawa nie reguluje postępowania dowodowego w sposób szczególny i tym samym zastosowanie mają ogólne reguły wynikające z k.p.a., w tym art. 75 § 1 tego Kodeksu, - w związku z powyższym bezpodstawne zobowiązanie spółki do wykazania, że dnia 27 maja 1990 roku przysługiwał jej tytuł prawny zarządu, który wykluczał komunalizację nieruchomości w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym nie ma zasady rozkładu ciężaru dowodu i zgodnie z art. 7 kpa. to organ powinien podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, - art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 34 ust. 1 i art. 34a ustawy o komercjalizacji przez nieuwzględnienie, że nieruchomość będąca własnością Skarbu Państwa, która dnia 5 grudnia 1990 roku była w posiadaniu PKP i do której przedsiębiorstwo nie legitymowało się dokumentem w oddaniu w zarząd, stała się z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego PKP i jest wyłączona z komunalizacji. Mając na uwadze powyższe spółka [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji Wojewody Opolskiego oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota zarzutów podniesionych w skardze polega na podważaniu stanowiska KKU o braku podstaw do wyłączenia spornych nieruchomości z komunalizacji z uwagi na faktyczne dysponowanie nimi przez skarżącą spółkę. Warunkiem stwierdzenia nabycia przez gminę prawa własności nieruchomości w trybie art. 5 ust. 1 ustawy jest ustalenie, czy nieruchomość Skarbu Państwa w dniu wejścia w życie ustawy "należała" do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. O przynależności mienia do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego decydowała treść art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy. Zgodnie z tym przepisem, terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Analiza tego przepisu wskazuje, że nieruchomości, które nie zostały przez terenowy organ administracji państwowej rozdysponowane w sposób określony w tym przepisie, należały do tego organu niezależnie od tego, jaki podmiot faktycznie władał danym mieniem. Podkreślenia wymaga, że sformułowanie "należące do" rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego oznacza w takim ujęciu przynależność mienia państwowego do tych podmiotów w sensie prawnym, a nie tylko w sensie faktycznym. Zatem za nieruchomość nienależącą do terenowego organu administracji państwowej można uznać tylko taką nieruchomość, która w dniu 27 maja 1990 r. była w sposób prawem przewidziany oddana w zarząd lub użytkowanie państwowej jednostce organizacyjnej. W tej dacie ustanowienie zarządu wymagało określonej formy prawnej – tj. decyzji lub umowy, co jednoznacznie wynikało z art. 38 ust. 2 ugg. Brak takiej decyzji lub umowy w świetle orzecznictwa NSA oznacza, że nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. "należała" do terenowego organu administracji państwowej. Dysponowanie czy zarządzanie majątkiem ogólnokrajowym, nawet na podstawie upoważnienia ustawowego, w tym także na podstawie ówczesnego art. 87 ugg, nie pozwala na przyjęcie, że majątek ten "należał" do faktycznego zarządcy czy dysponenta. Jak już wielokrotnie podniesiono w orzecznictwie, według art. 38 ugg dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogła być decyzja o oddaniu gruntu w zarząd, zawarta za zezwoleniem organu administracji umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, bądź umowa o nabyciu nieruchomości. Przy czym zgodnie z art. 87 ust. 2 ugg, zainteresowane jednostki, które nie legitymowały się dokumentami o przekazaniu gruntów, wydanymi w formie prawem przewidzianej, a były w dniu 1 sierpnia 1988 r. posiadaczami gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, mogły złożyć wniosek o uregulowanie stanu prawnego do posiadanego gruntu. Oznacza to, że takie prawo do gruntu jak zarząd, użytkowanie, użytkowanie wieczyste nie mogło powstać w sposób dorozumiany, a skarżąca nie przedłożyła dokumentów legalizujących jej posiadanie. Natomiast stosownie do przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, którą zastąpiła ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r., państwowe jednostki organizacyjne mogły uzyskać tytuł prawny do gruntu w postaci użytkowania na podstawie decyzji administracyjnej. Użytkowanie to z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., w myśl art. 87 ust. 1, przekształcało się w prawo zarządu. Stąd też sam fakt posiadania nieruchomości, zajęcie jej pod infrastrukturę kolejową - nie decydował o powstaniu tego prawa. Grunty takie mogły być użytkowane przez określone podmioty bez tytułu prawnego, lecz ich prawnym dysponentem był, według ustawy, terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego istnienia zarządu nie można domniemywać (por. wyroki NSA z dnia 2 lutego 2006 r. sygn. akt I OSK 1295/05 oraz z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2299/20). Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2017 r. sygn. akt I OPS 2/16, i z 26 lutego 2018 r. sygn. akt I OPS 5/17. Trzeba przy tym zdecydowane podkreślić, że ww. uchwały powstały na kanwie identycznych podmiotowo i przedmiotowo (gdy chodzi o prawo materialne i grunty będące w posiadaniu PKP) spraw związanych z komunalizacją mienia Skarbu Państwa. Z tego względu eksponowanie przez skarżącą poglądu wyrażonego w zdaniu odrębnym do ww. uchwał, co miało miejsce w uzasadnieniu skargi, nie może przynieść oczekiwanego rezultatu. Ww. uchwały wiążą skład orzekający w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 269 § 1 ppsa. Prawa zarządu [...] do ww. nieruchomości nie sposób również wywieść z mających charakter ogólny aktów normatywnych dotyczących przedsiębiorstwa państwowego [...]. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowało się stanowisko, iż akty regulujące status prawny przedsiębiorstwa PKP oraz akty ustawowe i wykonawcze, na podstawie których przeprowadzono nacjonalizację kolei, mają charakter ogólnych aktów normatywnych i nie regulowały stanu prawnego konkretnych nieruchomości, lecz mogły tylko stanowić podstawę do podejmowania aktów indywidualnych dotyczących poszczególnych składników mienia ogólnonarodowego. Stąd, np. art. 34 oraz 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego PKP, jako że spółka nie przedstawiła wymaganej przepisami decyzji wojewody – nie może stanowić przeszkody do komunalizacji ww. gruntu. Ta sama argumentacja ma zastosowanie do ogólnych przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym PKP czy przepisów ustawy z 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych. Określona w ww. ustawie zasada, że organ założycielski wyposaża przedsiębiorstwo państwowe w środki niezbędne do prowadzenia działalności określonej w akcie prawnym o jego utworzeniu, nie oznacza – że mamy do czynienia z zarządem mieniem w formalnym tego słowa znaczeniu, jak i z prawem własności – gdy mowa o nabywaniu mienia. Każda tego typu czynność organu założycielskiego powinna być udokumentowana, samo zaś faktyczne powierzenie mienia przedsiębiorstwu – w świetle ugruntowanego orzecznictwa – nie powoduje, że mamy do czynienia z jakąkolwiek formą użytkowania czy zarządu w normatywnym tego słowa znaczeniu. Skoro zatem w toku postępowania skarżąca spółka nie wykazała przysługującego jej "formalnie" prawa do spornych nieruchomości, które w świetle obowiązujących wówczas i przywołanych przez organ przepisów wyłączałoby możliwość ich komunalizacji, za niezasadne należało uznać opisane w skardze zarzuty co do niepodlegania ww. nieruchomości pod art. 5 ustawy. W tej sytuacji prawidłowo organ uznał, że sporne nieruchomości podlegały komunalizacji z dniem 27 maja 1990 r. i pozytywna weryfikacja decyzji wojewody opolskiego jest zgodna z prawem. Nie można przy tym zarzucić organowi, że nie podejmował czynności w celu wyjaśnienia stanu prawnego ww. gruntu. Stąd za niezasadne Sąd uznał zarzuty co do naruszenia prawa procesowego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został oceniony zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, skarżąca spółka nie wykazała zaś żadnym dokumentem – prawa zarządu do opisanych w decyzji nieruchomości. Skutkowało to oddaleniem skargi (art. 151 ppsa).