I SA/Wa 729/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant referent Aneta Suchecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi D. L., E. Z., J. L., R. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.

Wojewoda Mazowiecki (dalej: "Organ" lub "Wojewoda") decyzją z dnia 14 lutego 2024 r. nr 703/2024, po rozpatrzeniu odwołania Pana D. L., Pani E. Z., Pani J. L. Pana R. Z. (dalej łącznie: "Skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 27 listopada 2023 r. nr 53/BM/WVIII/2023 odmawiającej nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w Warszawie w dzielnicy W. przy ulicy H., oznaczonej geodezyjnie jako działka ewidencyjna [...] z obrębu [...] o powierzchni 1822 m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]. Jak wynika z akt sprawy Prezydent m.st. Warszawy – w wyniku rozpoznania złożonego w dniu 12 marca 2019 r. wniosku – postanowieniem z dnia 8 lipca 2019 r. 261/BM/WWO/2019 odmówił użytkownikom wieczystym przekształcenia prawa użytkowanie wieczystego w prawo własności. W związku ze złożonym zażaleniem Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2019 r. nr 307/BM/WWO/2019 uchylił w całości postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując że intencją wnioskodawców była kontynuacja postępowania o przekształcenie toczącego się na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2019 r. poz. 1314 z poz. zm.; dalej również: "Ustawa Przekształceniowa" lub "ustawa") wszczętego z wniosku złożonego w 1999 r., a nie jak organ przyjął według ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. W wyniku ponownego rozpatrzeniu sprawy, już na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia 27 listopada 2023 r. orzekł o odmowie nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w Warszawie w dzielnicy W. przy ulicy H., oznaczonej geodezyjnie jako działka ewidencyjna [...] z obrębu [...] o powierzchni 1822 m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]. W wyniku rozpoznania odwołania Skarżących Wojewoda – decyzją z dnia 14 lutego 2024 r. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wskazał, że zgodnie z aktualnie obowiązującym brzmieniem Ustawy Przekształceniowej z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wystąpić mogą osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 13 października 2005 r użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod zabudowę na cele mieszkaniowe lub pod zabudowę garażami oraz nieruchomości rolnych. W ocenie Wojewody pojęcie "następstwa prawnego" użyte w art. 5 pkt 1 Ustawy Przekształceniowej musi być interpretowane jako następstwo po tytułem ogólnym, ponieważ przepis ten mówi o określonej kategorii osób, którym w szczególnych okolicznościach oddano nieruchomość w użytkowanie wieczyste. Jest to – w ocenie Organu - zatem następstwo związane z osobą uprawnioną. Zdaniem Wojewody nie istnieją żadne racjonalne przyczyny, aby traktować na zasadach preferencyjnych w odniesieniu do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności następcę prawnego w drodze sukcesji syngularnej. Organ – powołując w tym zakresie stosowne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego - wskazał, że przedmiotowej sprawie aktualni współużytkownicy wieczyści nie są uprawnieni do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, gdyż prawo to nabyli pod tytułem szczególnym, w drodze czynności cywilnoprawnej, a niejako następcy prawni pod tytułem ogólnym, czyli spadkobiercy. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Wojewody z dnia 14 lutego 2024 r. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 27 listopada 2023 r. w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżących solidarnie zwrotu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: • naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 pkt 1 Ustawy Przekszałceniowej w zw. z art. 1 ust. 3 Ustawy Przekszałceniowej w zw. z art 1 ust. 1a pkt 1 Ustawy Przekształceniowej poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy o odmowie nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności Nieruchomości, wynikające z błędnego uznania, że Skarżącym rzekomo nie przysługuje prawo do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności Nieruchomości, albowiem rzekomo nie należą oni do kręgu użytkowników wieczystych, którym przysługiwałoby prawo do przekształcenia nieodpłatnego, podczas gdy Skarżący powoływali się we wniosku o przekształcenie na art. 5 Ustawy Przekształceniowej, który wprost przyznaje następcom prawnym m.in. osób, które użytkowanie wieczyste uzyskały w zamian za wywłaszczenie dokonane przed dniem 5 grudnia 1990 r., prawo do przekształcenia nieodpłatnego co w świetle ustaleń faktycznych poczynionych przez ograny administracji publicznej winno doprowadzić te organy do wniosku, że skoro skarżący nabyli w drodze sprzedaży Nieruchomość od osoby, której będącej własnością tę Nieruchomość wywłaszczono przed dniem 5 grudnia 1990 r., to Skarżący stali się następcami prawnymi tej osoby, a w konsekwencji, że mają prawo do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności; • naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 pkt 1 Ustawy Przekształceniowej w zw. z art. 1 ust. 3 Ustawy Przekszałceniowej w zw. z art. 1 ust. 1a pkt 1 Ustawy Przekształceniowej poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia "następcy prawnego", polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że pojęcie to obejmuje wyłącznie następców prawnych pod tytułem ogólnym (sukcesja uniwersalna), a w jego zakres nie wchodzą przypadki nabycia pod tytułem szczególnym (sukcesja singulama), co skutkowało błędnym uznaniem, że Skarżącym nie przysługuje prawo do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności Nieruchomości, ponieważ nabyli oni Nieruchomość od uprawnionego w drodze czynności cywilnoprawnej - umowy sprzedaży, podczas gdy: o wykładnia językowa art. 5 pkt 1 Ustawy Przekształceniowej w zw. z art. 1 ust. 3 Ustawy Przekszałceniowej nie daje podstaw do ograniczania prawa do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości tylko do przypadków, w których następstwo prawne po osobie uprawnionej do żądania takiego przekształcenia nastąpiło pod tytułem ogólnym; o w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, że pod pojęciem następstwa prawnego, o którym mowa w art. 5 pkt 1 Ustawy Przekształceniowej należy rozumieć zarówno następców prawnych na zasadzie sukcesji generalnej, jak i sukcesji syngularnej, jeżeli podmiot, od którego dana osoba nabyła prawo użytkowania wieczystego spełnia kryteria wskazane w art. 1 i ust. 1a pkt 1 Ustawy Przekształceniowej, co winno doprowadzić organ do wniosku, że skoro na gruncie przedmiotowej sprawy nabycie Nieruchomości nastąpiło na mocy umowy sprzedaży, to wnioskodawcy są podmiotami uprawnionymi do skorzystania z nieodpłatnego trybu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność Nieruchomości, a zatem, że żądanie wnioskodawców określone we wniosku z dnia 12 marca 2019 r. jest uzasadnione; o jak słusznie ustalił sam organ, prawo użytkowania wieczystego Nieruchomości zostało nabyte przez wnioskodawców od I.Z., która była kuzynką wnioskodawców, co prowadzi do wniosku, ze możliwym było zaistnienie sytuacji faktycznej, w której wnioskodawcy mogli nabyć prawo użytkowania wieczystego Nieruchomości w drodze sukcesji uniwersalnej, a zatem, że nabycie tego prawa w drodze czynności prawnej (sprzedaży) nastąpiło pomiędzy osobami potencjalnie znajdującymi się w kręgu wzajemnych spadkobierców, a ponadto, I. Z. była spadkobiercą B.Z., która uzyskała użytkowanie wieczyste Nieruchomości w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem 5 grudnia 1990 r., a w konsekwencji, że nabycie prawa użytkowania wieczystego przez wnioskodawców nastąpiło od uprawnionej osoby zgodnie z art. 1 ust. 1a pkt 1 Ustawy Przekształceniowej; o przyjęta przez organ wykładnia art. 5 pkt 1 Ustawy Przekształceniowej w zw. z art. 1 ust. 3 Ustawy Przekszałceniowej jest wykładnią niekorzystną dla strony, mimo, że w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, na podstawie której organ orzekł o prawach Skarżących, na co wskazują chociażby rozbieżności w orzecznictwie i doktrynie co do wykładni art. 5 pkt 1 Ustawy Przekształceniowej, co w tej sytuacji winno doprowadzić organ do uznania, że przez pojęcie "następcy prawnego" na gruncie art. 5 pkt 1 Ustawy Przekształceniowej należy rozumieć także następcę singularnego, albowiem tylko wówczas zachowana zostanie reguła wskazana w art. 7a § 1 k.p.a. o konieczności rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony; o art. 1 ust. 3 Ustawy Przekształceniowej, tak jak i w art. 5 Ustawy Przekształceniowej, ustawodawca posłużył się pojęciem "następcy prawnego", który to termin na gruncie tego pierwszego przepisu rozumiany jest w orzecznictwie i doktrynie jednolicie w ten sposób, że obejmuje także następcę prawnego pod tytułem szczególnym, a zatem nie ma żadnych, nawet najmniejszych podstaw, aby akurat na gruncie art. 5 pkt 1 Ustawy Przekształceniowej zawężać pojęcie "następcy prawnego" tylko do następców pod tytułem ogólnym, albowiem nie wynika to z wykładni językowej ustawy, która ma pierwszeństwo wśród metod wykładni, a nadto nie ma do tego żadnych innych podstaw, niż celowa próba pozbawienia strony uprawnienia opartego na prawie, na skutek dokonanej przez organ zróżnicowanej wykładni tego samego pojęcia prawnego w ramach jednego aktu prawnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."),sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie były rozstrzygnięcia organów podjęte w sprawie wszczętej wnioskiem o nieodpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w Warszawie przy ulicy H., oznaczonej geodezyjnie jako działka ewidencyjna [...] z obrębu [...] o powierzchni 1822 m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Stosownie do art. 4 Ustawy Przekształceniowej przekształcenie prawa następuje co do zasady odpłatnie. Wyjątek od tej zasady przewidziany został w art. 5, który stanowi, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na rzecz użytkowników wieczystych, o których mowa w art. 1 ust. 1a, albo ich następców prawnych, następuje nieodpłatnie. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1a Ustawy Przekształceniowej z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą wystąpić również osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości, niezależnie od jej przeznaczenia, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały: 1) w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem 5 grudnia 1990 r.; 2) na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Przedmiotowa nieruchomość - decyzją z dnia 6 listopada 1968 r. nr GKM VII-I/132/65/68 – została oddana w użytkowanie wieczyste jako grunt zamienny rolny, co nastąpiło w zamian za przejętą pod inwestycję część gruntu rolnego położonego w Warszawie w rejonie ulicy S., O., N. wchodzący w skład nieruchomości p.n. hip. "[...]", pochodzącego z tabeli likiwid. wsi K. nr [...] i nr [...]. Na mocy wskazanej decyzji sporną nieruchomość oddano w użytkowanie wieczyste na okres 99 lat m.in. B. Z. w udziale 23/60 części. Następnie na mocy umowy z dnia 20 grudnia 1994 r. I.Z. (spadkobierczyni B. Z.j) zbyła na rzecz E. i R. Z. udział 3/180 części na zasadach wspólności ustawowej oraz na rzecz J. L. udział 3/180 części udział we współużytkowanej nieruchomości. Kolejno umową z dnia 14 kwietnia 1997 r. J.i D. L. nabyli od I. Z. udział 5/180 części we współużytkowanej nieruchomości na zasadach wspólności ustawowej. Z kolei postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy [...] w Warszawie, Wydział [...]Cywilny z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt II Ns 613/17 zniesiono współużytkowanie wieczyste nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste decyzją z 1968 r. jako grunt zamienny rolny za wywłaszczoną nieruchomość. Dokonano wyodrębnienia działki 4/17 i przyznano ją w użytkowanie wieczyste na rzecz: E. i R. Z. w udziale 3/11 na zasadach ustawowej wspólności majątkowej; J. L. w udziale 3/11; J. i D. L. w udziale 5/11 na zasadach ustawowej wspólności majątkowej. Powołując się na przytoczone wcześniej regulacje Ustawy Przekształceniowej, organy obu instancji odmówiły dokonania nieodpłatnego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na rzecz Skarżących, argumentując, że nabyli oni wskazane prawo do nieruchomości w drodze sukcesji syngularnej. Istota sporu sprowadza się do wykładni art. 5 pkt 2 Ustawy Przekształceniowej, który precyzuje między innymi, że bezpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przysługuje osobom, które uzyskały użytkowanie wieczyste w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów przed dniem 5 grudnia 1990 r. oraz ich następcom prawnym Podkreślenia wymaga, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela ustalenia i argumentację organów administracji zawartą w uzasadnieniach obu decyzji. W ocenie Sądu wykładnia powyższego przepisu uwzględniająca ratio legis tej regulacji - dokonana przez organy obu instancji - jest prawidłowa. Przede wszystkim podkreślić należy, że przewidziane w art. 5 powyższej ustawy uprawnienie do nieodpłatnego przekształcenia prawa związane jest ściśle ze sposobem, w jaki użytkownik uzyskał użytkowanie wieczyste gruntu, a celem tej regulacji jest niewątpliwie przyznanie rekompensaty osobom, które w wyniku przemian ustrojowych mających miejsce po II wojnie światowej, bez własnej winy utraciły prawo własności nieruchomości. Wynika to zarówno z brzmienia powyższego przepisu jak również z treści uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. opublikowanego na stronach internetowych sejmu (http://orka.sejm.gov.pl/), w którym wskazano, że nabycie prawa do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przez określoną w ustawie grupę użytkowników wieczystych lub ich następców prawnych uzasadnione jest szczególną sytuacją tych osób. Nie ulega wątpliwości Sądu, że prawo to z woli ustawodawcy jest ściśle związane z osobą, która uzyskała prawo użytkowania wieczystego w zamian za utraconą własność, a nie z samym prawem użytkowania wieczystego. Zatem nie każdy użytkownik wieczysty może skorzystać z preferencyjnego trybu przekształcenia prawa, lecz tylko ten, który uzyskał użytkowanie wieczyste na podstawie art. 7 tzw. dekretu Bieruta oraz w zamian za uprzednie odjęcie własności nieruchomości. Zdaniem Sądu stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, że wykładnia celowościowa art. 5 pkt 1 Ustawy Przekształceniowej wskazuje w sposób niezbity, iż nie istnieją żadne racjonalne przyczyny, aby traktować na zasadach preferencyjnych w odniesieniu do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności następcę prawnego w drodze sukcesji syngularnej jest w pełni uzasadnione w świetle aktualnego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki NSA z dnia: 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 2872/16 oraz 19 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 2409/17). W ocenie Sądu uznać należy, że żądanie nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego wprawo własności wiąże się z osobą, która przed dniem 5 grudnia 1990 r. uzyskała prawo użytkowania wieczystego w zamian za utraconą własność, a nie z samym tylko prawem. W przedmiotowej sprawie żadna ze stron nie kwestionuje faktu, że Skarżący nabyli omawiane obecnie prawo w drodze sukcesji syngularnej, mocą umów zawartych w formie aktu notarialnego w dniu 20 grudnia 1994 r. oraz 14 kwietnia 1997 r. Wobec powyższego Skarżący nie spełniają przesłanki do nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie. Sąd jeszcze raz pragnie podkreślić, że z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż nie każdy użytkownik wieczysty może skorzystać z preferencyjnego trybu przekształcenia prawa, lecz tylko ten, który uzyskał użytkowanie wieczyste w zamian za uprzednie odjęcie własności nieruchomości. W tej sytuacji nie istnieją żadne racjonalne przyczyny, aby traktować osobę - która nie posiadała żadnego tytułu prawnorzeczowego do przejętej na rzecz Skarbu Państwa - w sposób uprzywilejowany w stosunku do innych użytkowników wieczystych. Zatem odmienna wykładnia pojęcia: "w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów" użytego w pkt 1 art. 1 ust. 1a Ustawy Przekształceniowej, naruszałaby zasadę równości określoną w art. 32 Konstytucji RP. Stanowiłaby bowiem niczym nie uzasadnione uprzywilejowanie tej osoby w stosunku do pozostałych użytkowników wieczystych, którzy mogą żądać przekształcenia ich prawa, ale odpłatnie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za bezzasadny zarzuty naruszenia art. 5 pkt 1 Ustawy Przekształceniowej w zw. z art. 1 ust. 3 Ustawy Przekszałceniowej w zw. z art. 1 ust. 1a pkt 1 Ustawy Przekształceniowej. Ponadto Sąd stwierdził, iż także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują potwierdzenia. Organy orzekające w sprawie wnikliwie, wszechstronnie i rzetelnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy oraz przekonująco uzasadniły swoje decyzje - zyskując całkowitą aprobatę Sądu. W świetle powyższego Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 107. § 3 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 pkt 1 Ustawy Przekształceniowej. Konkludując, w wyniku przeprowadzonej kontroli, Sąd nie stwierdził naruszenia przez Wojewodę Mazowieckiego przepisów prawa materialnego, a także uchybień w zakresie stosowania przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na które wskazano w skardze lub których istnienie powinien był dostrzec z urzędu. Ze wskazanych powodów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.