I SAB/Lu 4/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Wójta Gminy Krasnystaw w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej postanawia: odrzucić skargę.

M. K. pismem datowanym na 26 czerwca 2025 roku wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublina ze skargą na bezczynność Wójta Gminy Krasnystaw w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Z pisma wynikało, że skarży również decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie, wobec czego Sąd sprawy rozdzielił i zarejestrował pod dwoma numerami: I SAB/LU 4/25 i I SA/Lu 361/25. Pismem z 8 lipca 2025 r. skarżąca została zobowiązana przez Sąd do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: a) nadesłanie informacji, czy składała uprzednio do organu wyższego stopnia ponaglenie w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej, b) do nadesłania numeru PESEL – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W odpowiedzi na wezwanie skarżąca odpowiedziała, że ponaglenia nie składała, wskazała natomiast numer PESEL. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W świetle zaś art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. W sprawach skarg na bezczynność nie ma znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 k.p.a., a skargą do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym skargi jest wyłącznie złożenie takiego ponaglenia (wyrok WSA w Poznaniu z 10 stycznia 2023 r., III SAB/Po 35/22). Odnosząc powyższe rozważania do stanu niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarżąca nie wyczerpała przysługującego jej w sprawie środka zaskarżenia jakim jest ponaglenie, co czyni wniesioną skargę na bezczynność niedopuszczalną. Nie wynika też z akt, aby takie ponaglenie było składane. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, to jest warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego można rozważać jedynie w kontekście ponaglenia skutecznie wniesionego. Tylko takie ponaglenie daje stronie możliwość wniesienia skargi do sądu. Skarga na bezczynność, która nie została poprzedzona ponagleniem, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. wyrok NSA II OSK 2203/20). W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak, w sentencji postanowienia.