I SAB/Wa 248/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Z. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia postanawia odrzucić skargę.

H. Z. (dalej: skarżący) pismem z dnia 10 września 2025 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność postępowania administracyjnego Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie (dalej: organ) przy rozpoznawaniu wniosku o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na zakończenie przedmiotowej sprawy przed wniesieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu jest zaistnienie w sprawie zainicjowanej przed organem stanu faktycznego wskazującego na jej niezakończenie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale o sygn. II OPS 5/19 z 22 czerwca 2020 r. wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. , dalej: p.p.s.a). W uzasadnieniu uchwały wskazano, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności. Naczelny Sąd Administracyjny zanegował tym samym pogląd o dopuszczalności nielimitowanego żadnym terminem orzekania w przedmiocie bezczynności. W związku z powyższym kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy, musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny nie zaś historyczny. Analogiczne wnioski należy poczynić w przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania. Wynika to wprost z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. II OPS 1/21, zgodnie z którą skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie zachodzi opisana wyżej sytuacja, gdyż skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona po wydaniu decyzji w sprawie. Wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia dla skarżącego został rozpoznany decyzją z 26 marca 2025 r. nr 14/013180/2024/1, częściowo zmodyfikowaną w ponowie prowadzonym postępowaniu, zakończonym decyzją z 8 sierpnia 2025 r. nr 14/013180/2024/2. Powyższa skarga wniesiona została w 9 września 2025 r., a zatem już po wydaniu decyzji. Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 1 2