I SAB/Wr 1/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik- Ogińska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi B. C. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia odrzucić skargę.

W dniu 22 stycznia 2026 r. doręczono skarżącemu - na adres z akt administracyjnych - wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, oraz podanie oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe braki nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Po myśli art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a). Z kolei w myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku adresu do doręczeń. Wymieniony element pisma stanowi wymóg formalny skargi, którego brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, korespondencja zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego i fiskalnego skargi została skutecznie doręczona skarżącemu - na adres wskazany w aktach administracyjnych - w dniu 22 stycznia 2026 r. Wyznaczony termin upływał z dniem 29 stycznia 2026 r. Braki nie zostały uzupełnione. Skoro skarżący, mimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie uzupełnił ww. braków skargi, to skargę, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji.