II FSK 255/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia del. WSA Artur Kot, Protokolant Natalia Simaszko, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 542/22 w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11 sierpnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 15 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 542/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11 sierpnia 2022 r. w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i innych wyroków powołanych poniżej, dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/. W skardze kasacyjnej Skarżący zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art: 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej "O.p.") przez odmowę uchylenia postanowienia organu, w sytuacji gdy organ bezpodstawnie odmówił wydania interpretacji indywidualnej; - art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 14b § 5b pkt 1 w zw. z art 119a §1 O.p. przez odmowę uchylenia postanowienia organu, w przypadku gdy nie zachodzi przesłanką pozwalająca na odmowę wydania wniosku o interpretację indywidualną; - art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 120 i 121 § 1 zw. z art. 14h O.p., przez odmowę uchylenia postanowienia organu w sytuacji naruszenia przez organ zasad postępowania, tj. zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na arbitralnym przyjęciu, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, iż elementy stanu faktycznego stanowią czynność lub element czynności stanowiącej unikanie opodatkowania; - art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 i art 120 O.p. w zw. z art 32 oraz 37 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez odmowę uchylenia postanowienia organu w sytuacji dokonania przez organ błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że na kanwie przedmiotowej sprawy zasadne jest przyjęcie, iż głównym lub jednym z głównych celów świadczenia usług pośrednictwa komercyjnego przez Skarżącego na rzecz spółki (gdzie Skarżący będzie pełnił funkcję prezesa spółki) jest osiągnięcie korzyści podatkowej w tym zakresie organ ograniczył się jedynie do przytoczenia lakonicznych, nieznajdujących uzasadnienia w przedstawionym zdarzeniu przyszłym argumentów. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 czerwca 2022 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Istota sporu w sprawie sprowadza się do tego, czy organ zasadnie odmówił Skarżącemu wydania interpretacji powołując się na istnienie uzasadnionego przypuszczenia, że elementy zdarzenia przyszłego mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawidłowo uznał, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej związany jest wydaną w sprawie opinią Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Zgodnie bowiem z art. 14b § 5b pkt 1 O.p. odmawia się, w drodze postanowienia, wydania interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1. W myśl natomiast art. 14b § 5c O.p. organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Opinię Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, której przedmiotem jest zagadnienie odpowiadające stanowi faktycznemu lub zdarzeniu przyszłemu przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wraz z wnioskiem organu uprawnionego do wydania interpretacji indywidualnej o jej wydanie, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty w nich wskazane, dołącza się do akt sprawy. Mając na uwadze ramy prawne działania organu interpretacyjnego określone w powyższych przepisach, które jednoznacznie wskazują, że organ ten nie działa samodzielnie, ale jest zobowiązany wystąpić do Szefa Krajowej Informacji Skarbowej o stosowną opinię. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który na podstawie art. 14b § Sc w zw. z art. 14b § 5b pkt 10 O.p. wydał opinię, że opisane zdarzenie przyszłe może stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p. Z uwagi na powyższe oraz fakt, że wskazane przez Skarżącego zdarzenie przyszłe było kompletne i stanowiło wystarczającą podstawę do powzięcia uzasadnionego przypuszczenia, że jego elementy mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p., co po wydaniu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej stosownej opinii - zobowiązało organ do wydania postanowienia o odmowie wydania interpretacji. Wszystkie okoliczności, które stały u podstaw powzięcia uzasadnienia przypuszczenia o unikaniu opodatkowania, zostały przez Skarżącego przedstawione w złożonym przez niego wniosku. Organ dokonał oceny na podstawie opisu przedstawionego we wniosku. W takim stanie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie miał prawa wydać interpretacji indywidualnej, na co słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Mając na uwadze przytoczoną argumentację, nie można również podzielić zarzutu Strony dotyczącego naruszenia art. 14b § 1 O.p. przez bezpodstawną odmowę wydania interpretacji indywidualnej. Bezzasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia zasad wynikających z art. 120 i 121 § 1 O.p. Zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Ta regulacja przenosi na grunt postępowania podatkowego zasadę praworządności, która jest podstawową zasadą państwa prawnego w zw. z art. 87 oraz zasadę demokratycznego państwa prawa zapisaną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Działanie na podstawie przepisów prawa oznacza działanie w ramach zakreślonych przez wymienione w art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej źródła powszechnie obowiązującego prawa. W myśl art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa. Ponadto, prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nakłada na nie obowiązek prawidłowego stosowania przepisów prawa, co w tej sprawie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wykonał. Fakt, że na podstawie opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego podjęto rozstrzygnięcie, które nie pokrywa się z oczekiwaniami Skarżącego, nie oznacza jednak, że rozstrzygnięcie to narusza zasadę zaufania do organów podatkowych. W konsekwencji w tej sprawie - wbrew twierdzeniom Skarżącego - zasadny jest pogląd, że w stosunku do elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego w złożonym wniosku istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p. Tym samym zasadne było wydanie postanowienia o odmowie wydania interpretacji indywidualnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a.