II FZ 71/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2576/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 września 2023 r. nr 1401-IOD-4.4102.16.2023.9.JP w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2576/23, odrzucił skargę A.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 września 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, że skarga była obarczona brakiem formalnym, ponieważ nie dołączono do niej oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Zgodnie z informacjami widniejącymi na stemplach na kopercie (k. 18) przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniach: 8 i 18 grudnia), a następnie została zwrócona do Sądu i uznana za doręczoną w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") w dniu 22 grudnia 2023 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi rozpoczął bieg w dniu 23 grudnia 2023 r. i upłynął bezskutecznie w dniu 29 grudnia 2023 r., w związku z czym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Pismem z dnia 11 marca 2024 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie, do którego załączył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wraz z dokonaniem tych czynności. Zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 73 § 1, § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy pełnomocnik nie złożył dokumentu pełnomocnictwa, ponieważ nie został w sposób prawidłowy zawiadomiony o wezwaniu do usunięcia braku formalnego, gdyż Poczta Polska nie dostarczyła powiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, a zatem nie nastąpiło skuteczne doręczenie pisma wzywającego do uzupełnienia braku w postaci pełnomocnictwa dla pełnomocnika, co nie mogło skutkować rozpoczęciem biegu terminu do uzupełnienia braku formalnego. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik Strony wskazał, że w skrzynce kancelarii nie pozostawiono ani pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu na poczcie przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, ani powtórnego awizo wzywającego do odbioru przesyłki. O wezwaniu dowiedział się zaś dopiero z zaskarżonego postanowienia. W związku z tym doręczenie w trybie art. 73 p.p.s.a. zdaniem pełnomocnika należy uznać za bezskuteczne, skoro adresat pisma nie został prawidłowo zawiadomiony o jego pozostawieniu do odbioru w placówce pocztowej. Pełnomocnik złożył skargę wraz z drukiem reklamacji do Biura Wsparcia Klientów Poczty Polskiej S.A. W związku z powyższym, pełnomocnik wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci skargi wraz z formularzem reklamacyjnym oraz dowodem nadania – na okoliczność faktu braku poinformowania pełnomocnika skarżącego o doręczeniu pisma wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi, a także o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Z informacji, które widnieją na kopercie zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego (k. 18) skierowane do pełnomocnika skarżącego wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, w dniach: 8 i 18 grudnia 2023 r., a następnie została zwrócona do Sądu. Autor zażalenia zakwestionował skuteczność doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie na podstawie twierdzenia, że nie został on powiadomiony o jej pozostawieniu do odbioru na poczcie. Odnosząc się do sformułowanego w zażaleniu zarzutu, a jednocześnie wymogów dotyczących fikcji doręczenia określonych w art. 73 § 2 i § 3, wskazać należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który – jeśli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot – stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta ono z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim poświadczone (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II FZ 80/18). W okolicznościach badanej strony zwrotne potwierdzenie odbioru zostało wypełnione prawidłowo i podpisane przez listonosza (k. 18). Zaznaczono w nim, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Także koperta zwiera pieczątki z informacjami o dwukrotnie podjętej, lecz bezskutecznej próbie doręczenia przesyłki. Stwierdzić zatem trzeba, że w rozpoznawanej sprawie zwrotne potwierdzenie odbioru korzysta z domniemania prawdziwości, które nie zostało przez Skarżącego skutecznie wzruszone. Twierdzenie pełnomocnika, że nie otrzymał on żadnego zawiadomienia, a także złożenie skargi na działanie Poczty Polskiej wraz z reklamacją – nie są do tego wystarczające. W świetle powyższych wniosków uznać należało, że zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 73 §1, § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a. nie zostały uzasadnione. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.