II GPP 8/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej w sprawie ze skargi A.T. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1321/23 w sprawie ze skargi A.T na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie powołania komisji orzekającej o dostatecznym przygotowaniu zawodowym felczera postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania.

W dniu 4 kwietnia 2025 r. A.T. (dalej: skarżący) wniósł skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ze skargi A.T. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie powołania komisji orzekającej o dostatecznym przygotowaniu zawodowym felczera. W aktach sprawy znajdują się kolejne późniejsze pisma skarżącego dotyczące wniesionej skargi na przewlekłość postępowania; pisma te sporządzone są odręcznie, w sposób nieczytelny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie podlegała odrzuceniu wobec niespełnienia wymogów formalnych. Nie można zatem było przystąpić do jej rozpoznania. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2018 r. poz. 75; dalej jako: ustawa o skardze na przewlekłość postępowania), prawodawca przyznał stronie uprawnienie do wniesienia skargi o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. Jednocześnie w ustawie przewidziane zostały wymogi jakie powinna taka skarga spełniać. W pierwszej kolejności skarga na przewlekłość postępowania powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego (art. 6 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania). Ponadto, skarga powinna zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy (art. 6 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy), a także przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy). Jeżeli skarga nie spełnienia ustawowo określonych wymogów sąd zobligowany jest do jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia braków, co wynika expressis z art. 9 ust. 1 tej ustawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, skarga spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, o ile skarżący w jej uzasadnieniu szczegółowo wskaże, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki. Wskazanie tych okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi (jej rozpoznania). Wnoszący skargę winien zatem wskazać, na jakim etapie postępowania doszło według niego do przewlekłości, na czym ona polegała (jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd wadliwie, zbyt późno lub nie zostały podjęte w ogóle), a więc czym przewlekłość została spowodowana. Bez przywołania tych okoliczności sąd badający skargę nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu na podstawie kryteriów wskazanych w art. 2 ust. 2 zd. drugie ustawy o skardze na przewlekłość postępowania. Skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków na podstawie art. 9 ust. 1 cyt. ustawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 lutego 2022 r. sygn. akt I NSP 21/22, LEX nr 3304514). Jeżeli bowiem sąd rozpatrujący skargę na przewlekłość postępowania ma ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd pierwszej instancji z uwzględnieniem charakteru sprawy, stopnia faktycznej i prawnej jej zawiłości oraz znaczenia dla strony wnoszącej skargę rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowania się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania, to skarga ta powinna wyraźnie wskazywać uchybienia sądu w zakresie terminowości bądź prawidłowości podjętych czynności sądowych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II GPP 6/12; dostępne na stronie internetowej w CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona w tej sprawie skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, jakkolwiek spełniła warunek określony w art. 6 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy (zawierała żądanie stwierdzenia przewlekłości przez WSA), to jednak w żądnym względzie nie wypełniała wymogu formalnego narzuconego przez art. 6 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy. W jakiejkolwiek partii tekstu skargi nie można dopatrzeć się przytoczenia okoliczności uzasadniających żądanie. Samo wyrażenie przez skarżącego przekonania, że w sprawie doszło do przewlekłości, bez wskazania na czym ta przewlekłość miałaby polegać, nie spełnia ustawowego wymogu formalnego skargi. Część wywodów skarżącego została sformułowana pismem odręcznym uniemożliwiającym rekonstrukcję treści, zaś przepis art. 9 ust. 1 in fine tej ustawy nie pozwalał w tym zakresie wzywać do uzupełniania braków skargi objętych regulacją jej art. 6 ust. 2. Ta zaś część tekstu skargi, która pozwala na, przybliżone przynajmniej, ustalenie treści argumentacji skargi, zwłaszcza odnosząca się do schorzeń kardiologicznych, nie miała jakiegokolwiek logicznego związku z żądaniem skargi. Brak skargi polegający na niezamieszczeniu konstrukcyjnych elementów tego środka prawnego wymaganych przez art. 6 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, tj. okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania, uniemożliwił rozpoznanie skargi i przystąpienie do oceny ewentualnych naruszeń prawa przez WSA w Warszawie. Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 9 ust. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 181 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.