II GSK 105/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Gabriela Jyż (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1666/08 w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia świadectwa ochronnego na wzór zdobniczy oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 18 lipca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1666/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę E.W. na decyzję Urzędu Patentowego RP (dalej jako UP RP) z [...] marca 2008 r., nr Sp. [...] unieważniającą świadectwo ochronne na wzór zdobniczy pt.: "Słupek ostrzegawczo-ochronny, zwłaszcza do znakowania krawędzi drogi" nr Rz 16691 (dalej wzór zdobniczy), udzielone na rzecz E.W., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Produkcji Elementów Drogowych z siedzibą w O.(dalej jako E.W., skarżąca). Wyrok wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] października 1999 r. UP RP zarejestrował na rzecz skarżącej ww. wzór zdobniczy z mocą od 11 sierpnia 1997 r. Ochrona tego prawa wygasła 11 sierpnia 2002 r. 3 lutego 2004 r. L.S., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe L.S. z siedzibą w C. (dalej jako L.S., wnioskodawczyni) wniosła o unieważnienie prawa ochronnego na ten wzór zdobniczy. Za podstawę swojego żądania wskazała art. 68 ust. 1 w związku z art. 82 ustawy z 19 października 1972 r. o wynalazczości (t.j.: Dz. U. 1993 r., Nr 26, poz. 117 ze zm., dalej u.o.w.), w zw. z § 1 i § 6 ust. 2 rozporządzenia RM z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych, mających zastosowanie w zw. z art. 315 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz.1117 ze zm.; dalej jako .p.w.p.). W uzasadnieniu wniosku oraz w pismach procesowych, wnioskodawczyni stwierdziła, że rejestracja spornego wzoru zdobniczego nastąpiła z naruszeniem wskazanych przepisów, gdyż nie był on nowy w dacie jego pierwszeństwa, albowiem był produkowany przez wnioskodawczynię od 1992 r. Na dowód przedstawiła: trzy zamówienia z 1996 r., złożone u niej przez skarżącą na wykonanie wyrobów, określonych jako dekiel pachołka drogowego i rura pachołka drogowego oraz faktury z lat 1995-1996, na ww. wyroby, a także internetowe wydruki rozliczeń finansowych ze skarżącą z lat 1995-1996, zawierające daty, kwoty i symbole transakcji. Swój interes prawny wnioskodawczyni uzasadniała pozwem skarżącej, wniesionym 15 grudnia 2001 r. do Sądu Okręgowego w Poznaniu, o zakazanie jej wytwarzania, reklamy i wprowadzania do obrotu słupków ostrzegawczo-ochronnych oraz nakazanie publicznych przeprosin z powodu naruszania spornego prawa, co w ocenie wnioskodawczyni skutkowało ograniczeniem jej swobody działalności gospodarczej. Nadto zgłoszony został wniosek o przesłuchanie L.S. na okoliczność produkcji, tożsamego jak sporny, słupka od początku lat 90-tych i sprzedawania go również innym niż E.W., podmiotom. Pismem z 21 maja 2004 r. E.W. wniosła o oddalenie ww. wniosku, jako bezzasadnego z uwagi na to, że sporne rozwiązanie jest nowe. Skarżąca uznała, że przedłożone zamówienia na części i elementy, oraz faktury za wykonanie ww. części, potwierdzają jedynie, że L.S. wykonała zamówienie wg specyfikacji i wystawiła faktury. Natomiast internetowe wydruki rozliczeń finansowych potwierdzają jedynie jej współpracę w ramach działalności gospodarczej z L.S. Potwierdziła, iż w latach 1995-1996 zamawiała u L.S. niektóre części i elementy używane następnie do produkcji słupków ostrzegawczo-ochronnych o cechach różnych od przedmiotu spornego prawa. W odpowiedzi L.S. podniosła, iż kwestionując wartość dowodową dokumentów przedłożonych przez nią, skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność wprowadzenia przez nią zmian konstrukcyjnych, technologicznych przy produkcji słupków ostrzegawczo-ochronnych. UP RP decyzją z [...] marca 2005 r., działający w trybie postępowania spornego, oddalił ww. wniosek. Ustosunkowując się do zarzutu braku nowości Urząd podniósł, że dla jego rozstrzygnięcia należałoby porównać ze sobą konkretne postacie spornego "słupka ostrzegawczo-ochronnego" według Rz -16691, w świetle ich postaci pokazanych i opisanych w dokumentacji przedłożonej przez L.S. Wskazał, że żaden z przedłożonych dokumentów nie tylko nie ujawniał konkretnej postaci spornego "słupka ostrzegawczo-ochronnego" według Rz - 16691, ale nawet nie odnosił się do całości postaci jakiegokolwiek słupka ostrzegawczo-ochronnego. W ocenie organu, przedłożone zamówienia na ogólnie określone części i elementy, oraz faktury za wykonanie tych części, potwierdzają jedynie, że L.S. wykonała zamówienie wg bliżej nieokreślonej specyfikacji i wystawiła faktury. Internetowe wydruki rozliczeń finansowych, potwierdzają zaś w ocenie organu jedynie tę współpracę w ramach działalności gospodarczej. Nie mogą one natomiast stanowić skutecznych dowodów ujawnienia konkretnej postaci spornego "słupka ostrzegawczo-ochronnego" według Rz - 16 691. Na tę decyzję L.S. złożyła skargę do WSA w W., który wyrokiem z dnia 17 lutego 2006 r. uchylił ją. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że UP RP nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, a także nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył materiału dowodowego oraz nienależycie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, co w konsekwencji naruszyło podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Jednocześnie WSA podzielił pogląd UP RP, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy porównać ze sobą konkretne postacie słupka w świetle ich postaci pokazanych i opisanych w dokumentacji, przedłożonej przez L.S., przy czym zgodnie z treścią przepisu § 1 rozporządzenia RM z 1963 r. decydujący wpływ na wynik tego porównania winien mieć widoczny wygląd tych postaci. Decyzją z [...] marca 2008 r. UP RP unieważnił świadectwo ochronne na wzór zdobniczy pt.: "Słupek ostrzegawczo-ochronny, zwłaszcza do znakowania krawędzi drogi" nr Rz 16691. Organ stwierdził, że sporny wzór zdobniczy został zarejestrowany w dwóch odmianach: 1. długa jest przeznaczona do montowania bezpośrednio w podłoże pobocza drogi, 2. krótka jest przeznaczona do mocowania do konstrukcji i elementów znajdujących się nad powierzchnią drogi. Zakres ochrony dla pierwszej odmiany tyczył słupka ostrzegawczo-ochronnego w postaci rury zamkniętej od góry, podzielonej wzdłuż pionowej osi na trzy segmenty - górny, środkowy i dolny, w którym segment środkowy stanowi rurę o ściance koloru czerwonego i gładkiej powierzchni zewnętrznej zaopatrzoną w płytkę odblaskową koloru białego na jednej powierzchni bocznej rury oraz płytkę odblaskową koloru czerwonego na drugiej powierzchni bocznej rury, znamienny tym, że górny krótki segment i dolny długi segment stanowią rurę o przekroju trójkąta z zaokrąglonymi wierzchołkami, ze ścianką koloru białego o gładkiej powierzchni zewnętrznej. Zakres ochrony dla drugiej odmiany tyczył słupka ostrzegawczo-ochronnego w postaci krótkiej rury zamkniętej od góry, a od dołu zaopatrzonej w spornik mocujący, podzielonej wzdłuż osi pionowej na trzy segmenty - górny, środkowy i dolny, w którym segment środkowy stanowi rurę o ściance koloru czerwonego i gładkiej powierzchni zewnętrznej zaopatrzoną w płytkę odblaskową koloru białego na jednej powierzchni bocznej rury oraz w płytkę odblaskową koloru czerwonego na drugiej powierzchni bocznej rury, znamienny tym, że górny krótki segment i dolny krótki segment stanowią rurę o przekroju trójkąta z zaokrąglonymi wierzchołkami ze ścianką koloru białego o gładkiej powierzchni zewnętrznej. Organ patentowy zauważył, że podział przedmiotowego słupka na trzy segmenty: biały-czerwony-biały, wynika wprost z załącznika nr 1 do zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 3 marca 1994 r. Instrukcja o znakach drogowych pionowych, tom I, zasady stosowania znaków i urządzeń bezpieczeństwa ruchu (M. P. Nr 16, poz. 120; dalej jako zarządzenie z 3 marca 1994 r.). Pierwsza odmiana spornego wzoru zdobniczego odpowiada opisowi słupka oznaczonego w załączniku do zarządzenia symbolem U-1a, zatem nie może być cechą znamienną spornego słupka, że obok segmentu w kolorze czerwonym (cecha wskazana jako znana), posiada on dwa segmenty w kolorze białym, z których jeden znajduje się nad segmentem czerwonym, a drugi pod nim, ponieważ są to cechy znane ze słupka U-1a, przy czym powierzchnia słupków powinna być czysta, gładka, pozbawiona rys, pęcherzy i wgłębień. W ocenie organu myląca było również cecha, wskazująca na kształt przekrojów poprzecznych białych segmentów spornego słupka, ponieważ sugeruje, że segment czerwony ma inny przekrój poprzeczny. Jest to udziwnienie zupełnie niepotrzebne, ponieważ ten segment w przekroju ma identyczny kształt. Pierwsza odmiana słupka według spornego wzoru różni się od słupka U-1a tylko przekrojem poprzecznym, który w słupku U-1a jest trapezem równoramiennym, a w spornym wzorze trójkątem równoramiennym. Pojęcia trójkąt i trapez w przypadku rur z tworzyw sztucznych są umowne, ze względu na zaokrąglone krawędzie rur, z których wytwarza się słupki, a zaokrąglenia wynikają z technologii produkcji rur. Zatem jedyną cechą nową, według odmiany pierwszej spornego słupka w porównaniu do słupka U-1a był inny przekrój poprzeczny tj. "trójkąt" z zaokrąglonymi wierzchołkami. Analogiczne uwagi organ odniósł także do słupka według drugiej odmiany spornego wzoru, który odpowiada słupkowi U-1b. Jedyną cechą nową według drugiej odmiany spornego wzoru w porównaniu ze słupkiem U-1b był nie trapezowy, a trójkątny przekrój poprzeczny, przy czym "trójkąt" miał zaokrąglone wierzchołki. UP RP wskazał, że słupki prowadzące z tworzyw sztucznych mogą być wytwarzane m.in. z polichlorku winylu (PCW) lub z polietylenu (PE), przy czym słupki U-1a lub U-1b, wprowadzane do obrotu muszą być zgodne z instrukcją o znakach drogowych pionowych oraz muszą mieć aprobatę techniczną wydaną przez uprawnioną jednostkę. E.W. produkowała słupki najpierw z polichlorku winylu (PCV), a później z polietylenu (PE), o czym świadczą m.in. zamówienia złożone u L.S. oraz faktury wystawione przez L.S. Słupki wykonane przez L.S. to: 1. słupek z polichlorku winylu (PCV), 2. słupek z polietylenu (PE). Pierwszy z nich (PCV) stanowi rura o przekroju poprzecznym w kształcie "trójkąta" z zaokrąglonymi kątami. Zgodnie z instrukcją dotyczącą wyglądu słupka U-1a, słupek ten posiada folię czerwoną dzielącą słupek na 3 barwne segmenty kolejno (patrząc od góry): biały, czerwony, biały, przy czym czerwony segment zaopatrzony jest zgodnie z instrukcją dot. słupka U-1a w światełka odblaskowe. Natomiast słupek drugi (PE) wytworzony jest w ten sposób, że do segmentu w kolorze czerwonym (czerwony polietylen) są dospawane doczołowo segmenty z białego polietylenu. Segment z czerwonego polietylenu zgodnie z instrukcją dot. słupka U-1a jest zaopatrzony w elementy odblaskowe (biały i czerwony). Przekrój poprzeczny jest w kształcie "trójkąta", którego wierzchołek leżący naprzeciw podstawy jest zaokrąglony, natomiast kąty przy podstawie nie są zaokrąglone. W rzeczywistości te kąty też są zaokrąglone, co wynika z technologii wytwarzania rur z polietylenu. Na słupek (PE) L.S. uzyskała 24 lutego 1998 r. aprobatę techniczną Instytutu Badawczego Dróg i Mostów (dalej Instytut). Taką samą aprobatę, na słupek (PE), uzyskała także E.W., ale 28 lutego 1997 r. Organ stwierdził, mając powyższe na uwadze, że słupki wnioskodawczyni i skarżącej są identyczne wymiarowo i kolorystycznie, jednakże podkreślił, że identyczność ta nie może dziwić, ponieważ oba słupki są zgodne z ww. przepisami. Przy czym z porównania przekrojów poprzecznych obu słupków widać, że bardziej zbliżony do trapezu, o którym mowa w zarządzeniu z 3 marca 1994 r. jest słupek E.W. Do ochrony E.W. zgłosiła sporny wzór zdobniczy o przekroju poprzecznym trójkątnym. Nastąpiło to dlatego, że takie kształty przekroju poprzecznego miały rury, z których E.W. wytwarzała słupki drogowe. Technologicznie łatwiej bowiem wytworzyć rurę o przekroju poprzecznym w kształcie "trójkąta" z zaokrąglonymi wierzchołkami, niż trapez z zaokrąglonymi wierzchołkami, przy czym zarówno "trójkąt" równoramienny o zaokrąglonych wierzchołkach, jak i "trapez" równoramienny o zaokrąglonych wierzchołkach, przy zachowaniu wymiarów zgodnych z zarządzeniem, różnią się tak niewiele, że wnioskodawczyni uzyskała np. akceptację Instytutu na "trójkąt", w którym wierzchołek, który leży naprzeciw podstawy jest wyraźnie zaokrąglony, a więc nie jest trapezem pokazanym w zarządzeniu. UP RP na poparcie ww. stwierdzeń, dotyczących identyczności słupków przywołał opinię biegłego sądowego - powołanego przez sąd powszechny w sprawie z ww. pozwu E.W. przeciwko L.S., z której także wynikało, że słupki są identyczne, bowiem zostały wytworzone z rury o identycznym przekroju poprzecznym, wymiarach i kolorystyce. Zdaniem organu fakt wprowadzenia przez E.W. na rynek słupków z PCV, stanowił dowód braku nowości spornego wzoru zdobniczego, ponieważ przekroje poprzeczne słupków, zarówno z polichlorku winylu (PCV), jak i z polietylenu (PE) były identyczne i miały postać trójkąta z zaokrąglonymi wierzchołkami. Niezależnie od tego sporny wzór zdobniczy utracił nowość wskutek wprowadzenia na rynek przez E.W. słupków z polietylenu. Aprobatę techniczną na taki słupek E.W. uzyskała 28 lutego 1997 r. Przed tą datą i po niej E.W. nabywała u L.S. elementy z polietylenu do produkcji słupków w ilościach, które nie mogły stanowić produkcji "na magazyn" i te ilości wyraźnie wskazują, że była to produkcja rynkowa, a ponieważ zgłoszenie spornego wzoru zdobniczego do rejestracji nastąpiło dopiero 11 sierpnia 1997 r., to sporny wzór zdobniczy w dacie zgłoszenia nie był nowy. UP RP stwierdził także, że sporny wzór zdobniczy utracił nowość również wskutek wprowadzenia na rynek słupków z PCV przez inne podmioty, nabywające u L.S. elementy do produkcji słupków (rura + dekielek), ponieważ słupki tych podmiotów, także musiały być zgodne z zarządzeniem oraz posiadać aprobatę techniczną Instytutu. Ponadto organ patentowy wskazał, że E.W. przyznając, że w latach 1995-1996 zamawiała u L.S. dekielek i rurę pachołka drogowego - jako produkt wyjściowy dla dalszego procesu technologicznego, nie dodała, że również w 1997 r. kupowała od L.S. rury z polietylenu. Jednocześnie organ podkreślił, że E.W. nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność przerabiania kupowanych u L.S. rur o innym niż trójkątny przekroju, a następnie przetwarzaniu kształtu tych rur na trójkątny z zaokrąglonymi wierzchołkami, zastrzeżonymi w spornym wzorze zdobniczym. UP RP uznał za nieprawdziwe twierdzenie, że rejestrując sporny wzór zdobniczy skarżąca rozwiązała zagadnienie estetyczne. Wskazał, że przedmiotem ochrony spornego znaku zdobniczego był poprzeczny przekrój słupka drogowego o kształcie trójkąta z zaokrąglonym wierzchołkami, podczas gdy cechy "estetyczne" wynikają bezpośrednio z zarządzenia Na tę decyzję z [...] lutego 2008 r. E.W. (skarżąca) wniosła do WSA w W. skargę, w której wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału; - art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz.1270, z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.) poprzez naruszenie obowiązku działania zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku sądu administracyjnego. Zdaniem skarżącej UP RP nie ustalił, mimo że był do tego zobowiązany przepisami prawa i wytycznymi Sądu z 17 lutego 2006 r., jaką konkretnie postać słupka, ujawnioną przed datą zgłoszenia przedmiotowego wzoru zdobniczego do ochrony - przed 11 sierpnia 1997 r. - przeciwstawił wzorowi zdobniczemu chronionemu prawem z rejestracji nr Rz 16691. Ustalenia w tym zakresie zostały, w jej ocenie zastąpione domysłami i hipotezami na temat wyglądu słupka, co stanowi naruszenie art. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Nadto wnosząca skargę wskazała, że organ w sposób sprzeczny ze wskazanym w zaskarżonej decyzji materiałem dowodowym ustalił, iż postać słupka objętego świadectwem ochronnym nr 16691 była w pełni zdeterminowana przez zarządzenie z 3 marca 1994 r., czym naruszył postanowienia art. 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę UP RP wniósł o jej oddalenie i podniósł, że w decyzji wyraźnie wskazał, iż skarżąca wprowadziła na rynek przed 11 sierpnia 1997 r. słupki identycznie, jak słupek według spornego wzoru, a niezależnie od tego identyczne słupki przed wskazaną datą wprowadziły na rynek inne podmioty. Podmioty te oraz skarżąca, nabywali u wnioskodawczyni (L.S.) rury o przekroju "trójkąta" z zaokrąglonymi wierzchołkami, a wygląd słupków, wymiary, kolorystyka i elementy odblaskowe, musiały być zgodne z zarządzeniem z 3 marca 1994 r. Nadto wszystkie słupki musiały uzyskać aprobatę techniczną Instytutu. Zdaniem organu uzasadnienie jego decyzji odpowiada stanowi faktycznemu sprawy i przepisom prawa. Pismem z 15 maja 2009 r. uczestnik postępowania (L.S.) wniosła o oddalenie skargi, popierając stanowisko UP RP. WSA w W. w zaskarżonym tu wyroku wskazał, że sporny wzór zdobniczy został zgłoszony do rejestracji 11 sierpnia 1997 r. i rejestrację tę uzyskał 1 października 1999 r. Oznacza to, że do oceny jego zdolności rejestracyjnej, w myśl art. 315 ust. 3 p.w.p., mają zastosowanie przepisy rozporządzenia RM z 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych (Dz. U. Nr 8, poz. 45). W przedmiotowej sprawie, jako podstawę wniosku o unieważnienie świadectwa ochronnego, wskazano § 6 ust. 1 i 2 w zw. z § 1 tego rozporządzenia, zarzucając spornemu wzorowi brak nowości. Przedmiotowa sprawa o unieważnienie świadectwa ochronnego na wzór zdobniczy toczyła się przed UP RP w trybie spornym (art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p.). Według art. 256 ust. 1 p.w.p. do postępowania spornego przed UP RP w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kpa. Skoro postępowanie o unieważnienie świadectwa ochronnego jest postępowaniem spornym, toczącym się przed UP RP między wnioskodawcą a uprawnionym z rejestracji spornego prawa, to jego istota polega na kontradyktoryjności między stronami tego postępowania. Z art. 117 w zw. z art. 89 p.w.p. wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego. W konsekwencji, zasada działania organu z urzędu w takim postępowaniu w kwestiach ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, zawarta w przepisach art. 7, 75, 77 i 80 k.p.a. podlega odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty tego postępowania. stron. Z uwagi na charakter postępowania wymóg ten dotyczy obu jego stron. Skarżąca zarzuca, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dokładne stanu faktycznego sprawy i dokonanie ustaleń sprzecznych z treścią zebranego materiału dowodowego. Sąd I instancji uznał, że UP RP prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a dokonana ocena materiału dowodowego była swobodna, lecz nie dowolna. Ustalenia faktyczne dokonane przez organ znajdują oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a wyciągnięte na ich podstawie wnioski są - w ostatecznym rozrachunku - logiczne i przekonywujące. Sąd ten dostrzegł wprawdzie pewne niezręczności sformułowań zawartych w uzasadnieniu decyzji, a wyeksponowane w skardze, ale w ocenie WSA nie mają one istotnego wpływu na wynik sprawy. Z całości uzasadnienia wynika ostatecznie jaką postać słupka ujawnioną przed 11 sierpnia 1997 r. organ przeciwstawia spornemu wzorowi zdobniczemu, jak również dlaczego uznał, że wzór ten w dacie zgłoszenia nie mógł być uznany za nowy. Tym samym w ocenie Sądu I instancji zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. należy uznać za niezasadny. UP RP przeprowadził w toku postępowania administracyjnego wszystkie dowody zgłoszone przez uczestników postępowania. Wprawdzie, skoro przepisy k.p.a. przewidują zarówno dowód z zeznań świadków, jak i z zeznań stron, zarówno E.W., jak i L.S. powinny zostać przesłuchane w charakterze strony. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, skoro przepisy k.p.a. nie przewidują takich zasad przeprowadzenia tych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Niewątpliwie uchybieniem organu jest także brak jednoznacznej oceny przeprowadzonych dowodów. Jednakże całość uzasadnienia decyzji wskazuje, którym dowodom UP RP dał wiarę. Jak zauważono powyżej, z uzasadnienia decyzji wynika, jakie konkretne postacie słupków porównywał organ. Co do zasady organ w tej materii oparł się na opinii biegłego sporządzonej na potrzeby postępowania cywilnego toczącego się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu. Wynika z niej, że przekroje poprzeczne słupków skarżącej i L.S. są tożsame - mają kształt trójkąta z zaokrąglonymi wierzchołkami. Tymczasem, jak prawidłowo ustalił organ, to właśnie przekrój poprzeczny był cechą nową przedmiotowego wzoru zdobniczego w obu jego odmianach. Do wniosku tego organ doszedł przeprowadzając analizę zakresu udzielonej ochrony oraz wymogów wynikających z przepisów zarządzenia z 3 marca 1994 r. Wnioski, które organ wyprowadził z tej analizy są - zdaniem Sądu I instancji - prawidłowe. Skoro instrukcja, będąca załącznikiem do tego zarządzenia, determinuje wymiary i kolory poszczególnych segmentów słupka, oddzielnie dla każdej odmiany, miejsce rozmieszczenia elementów odblaskowych, ich kolor i wymiary oraz materiał, z jakiego mogą być wykonane, to elementy te nie mogą być przedmiotem ochrony. Natomiast wbrew argumentom skargi UP RP nie twierdził, że instrukcja determinuje w pełni kształt słupka. Organ zauważył, że instrukcja przewidująca słupki o przekroju w kształcie trapezu, dopuszcza także stosowanie słupków o innym kształcie przekroju. W tych okolicznościach faktycznych, na potrzeby rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, nie było potrzeby porównywania wszystkich elementów słupków, a jedynie tych z nich, które mogą determinować nowość przedmiotowego wzoru zdobniczego. Dokonanie porównania w powyższym zakresie nie oznacza, że organ nie zrealizował wytycznych WSA zawartych w uzasadnieniu wyroku z 17 lutego 2006 r. Organ zalecane przez ten Sąd porównanie przeprowadził i doszedł do podanych wcześniej wniosków, które - w ocenie Sądu I instancji - są wnioskami prawidłowymi. Ma wprawdzie rację skarżąca, że rysunki słupków wykonanych przez L.S. (uczestniczkę postępowania) nie są opatrzone żadną datą, ale dowody te nie są jedynymi, w oparciu o które rozstrzygał organ. Organ stan faktyczny ustalał w oparciu o szereg różnych dowodów wskazanych w decyzji i dowody te oceniał we wzajemnej łączności, a ocena dokonana przez organ, wprawdzie swobodna, ale nie może zostać uznana za dowolną. Zauważyć przy tym należy, że skarżąca nie przedstawiła takich dowodów, które pozwoliłyby organowi na poczynienie innych ustaleń i ocen. Po ustaleniu, że w istocie przedmiotem ochrony spornego wzoru jest przekrój poprzeczny słupka drogowego ostrzegawczo-ochronnego, organ musiał poczynić ustalenia, czy w tym zakresie wzór jest nowy, a jeżeli nie to wskazać co szkodzi nowości tego wzoru. Dokonując analizy i oceny zgromadzonych w sprawie dowodów organ doszedł do prawidłowego wniosku, że słupki drogowe o przekroju poprzecznym w kształcie trójkąta z zaokrąglonymi wierzchołkami były wprowadzane na rynek przed datą dokonania zgłoszenia. Również w tym przypadku organ nie dysponował dowodami bezpośrednimi, co jest zrozumiałe z uwagi na upływ czasu i przedmiot, którego tego dowody dotyczą. Przedmiotem jego oceny były natomiast dowody pośrednie, które analizowane łącznie uprawniały do dokonania takich ocen, jak to uczynił organ. Zasadny jest wniosek organu, że skoro skarżąca (czego sama nie kwestionuje) przed datą dokonania zgłoszenia w UP RP nabywała u L.S. elementy do produkcji słupka, w tym także rury o przekroju poprzecznym w postaci trójkąta z zaokrąglonymi wierzchołkami, to produkowane i sprzedawane przez nią słupki drogowe odpowiadały - w zakresie ochrony - spornemu wzorowi zdobniczemu. L.S. rury o takim przekroju poprzecznym produkowała od 1996 r., kiedy to w oparciu o jej dokumentację zostało opracowane urządzenie wtryskowe do ich wytwarzania. Skarżąca nie udowodniła, żeby nabywane przez nią rury o trójkątnym przekroju były przez nią następnie przerabiane, co potwierdza prawidłowość oceny organu. Nie wykazała również, aby nowy słupek miał nowy kształt. Przesłuchiwana w tym zakresie przez organ skoncentrowała się na wyglądzie zewnętrznym słupka, jego kolorystyce i innych elementach dodatkowych, co jak wskazano powyżej nie jest przedmiotem ochrony i tym samym nie podlegało ocenie organu. Tymczasem, na co zwrócono uwagę powyżej, również skarżąca dla wykazania swoich twierdzeń winna przedstawić stosowne wnioski dowodowe. Skarżąca w toku całego postępowania nie przejawiała inicjatywy dowodowej. Okoliczność, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia, że sporny wzór uzyskał świadectwo ochronne z naruszeniem obowiązujących przepisów, nie zwalnia uprawnionego z obowiązku udowodnienia swoich twierdzeń, jeżeli pozostają one w opozycji do twierdzeń i dowodów strony przeciwnej. W tych okolicznościach faktycznych organ słusznie uznał, że nowości spornego wzoru szkodzi wprowadzanie przez skarżącą na rynek przed sierpniem 1997 r. słupków drogowych o przekroju poprzecznym trójkąta z zaokrąglonymi wierzchołkami. Sporny wzór zdobniczy nie mógł być uznany za nowy i z tego powodu, że przed datą jego zgłoszenia w UP RP także inne podmioty produkowały i wprowadzały na rynek słupki drogowe ostrzegawczo-ochronne o przekroju poprzecznym jak w spornym wzorze, w tym również uczestniczka postępowania. Kształt tych słupków był zdeterminowany kształtem rur nabywanych przez te podmioty u uczestniczki postępowania. Okoliczności te w toku postępowania przed Urzędem Patentowym nie zostały przez skarżącą zakwestionowane i podważone. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organ zasadniczo nie naruszył przepisów postępowania, w tym art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego też skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił. Wyrok ten stał się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika E.W., w której zarzucono naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ,a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi wniesionej przez E.W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 17 marca 2008 r. mimo tego , iż decyzja ta narusza przepisy postępowania, a mianowicie art. art. 7 , 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a.; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. - z uwagi niespójność uzasadnienia wyroku w części dotyczącej wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Powołując się na wskazane podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Zdaniem autora kasacji Sąd I instancji dostrzegł wprawdzie "pewne niezręczności sformułowań zawartych w uzasadnieniu decyzji" oraz przyznał, że - "niewątpliwie uchybień organu jest także brak jednoznacznej oceny przeprowadzonych dowodów", uznał jednak że - "ustalenia faktyczne dokonane przez organ znajdują oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a wyciągnięte na ich podstawie wnioski są - w ostatecznym rozrachunku - logiczne i przekonywające", Sąd uznał, że - "z uzasadnienia decyzji wynika, jakie konkretne postacie słupków porównywał organ." Co do zasady organ w tej materii oparł się na opinii biegłego sporządzonej na potrzeby postępowania cywilnego toczącego się przed Sądem Okręgowym Poznaniu. Zdaniem kasatora opinia biegłego sporządzona na potrzeby postępowania cywilnego, na która powołał się WSA nie może być uznana za materiał relewantny, skoro została sporządzona po dacie zgłoszenia spornego wzoru do ochrony (tj. po 11 sierpnia 1997 r.) zaś biegły oparł się na materiale zgromadzonym po wskazanej dacie i dotyczący okresu po dniu 11 sierpnia 1997 r. Biegły w ogóle nie wypowiedział się na temat stanu w zakresie wzornictwa poprzedzającego dzień 11 sierpnia 1997 r. Autor kasacji stwierdził, iż teza przyjęta przez Sąd I instancji, że "na potrzeby rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie było potrzeby porównywania wszystkich elementów słupków" jest, zdaniem skarżącej, sprzeczna z oceną Sądu, że: "z uzasadnienia decyzji wynika, jakie konkretne postacie słupków porównywał organ.". Skarżąca uważa, że powinność porównania konkretnych postaci słupków oznacza obowiązek przeprowadzenia analizy porównawczej słupka wcześniejszego (o postaci znanej w dacie poprzedzającej datę zgłoszenia wzoru zdobniczego do ochrony) rozumianego jako integralna całość z przedmiotem wzoru zdobniczego również rozumianego jako integralna całość. Zadość temu obowiązkowi nie czyni analiza fragmentaryczna, odnosząca się do wybranych cech porównywanych postaci słupków. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik L.S. (uczestniczki postępowania), domagając się: oddalenie skargi kasacyjnej w całości; obciążenie skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego i zasądzenie z tego tytułu na rzecz uczestniczki postępowania – L.S. kosztów zastępstwa procesowego, wskazując na w jego ocenie bezzasadność zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów o do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Pierwszy z zarzutów sformułowano jako naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi wniesionej przez E.W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2008 r. mimo tego , iż decyzja ta narusza przepisy postępowania, a mianowicie art. art. 7 , 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. Należy zauważyć, iż ten zarzut skargi kasacyjnej został sformułowany dość ogólnie i mało precyzyjnie, bez wskazania jakie konkretnie naruszenia przez UP RP każdego z tych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób niezasadny zaakceptował Sąd I instancji poprzez oddalenie skargi. Jego uzasadnieniem, zdaniem autora skargi kasacyjnej, są przytoczone w uzasadnieniu kasacji fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Należy podkreślić, iż Sąd I instancji uchylając zaskarżoną do niego decyzję administracyjną w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. musiałby ustalić, że stwierdzone naruszenie innych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli musiałby wykazać, iż gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia innych przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 407/05, niepubl.). Można przyjąć, że w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu o niej bez pełnej znajomości jej stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. A zatem nie wystarczy stwierdzenie przez Sąd I instancji jakiegokolwiek, każdego naruszenie przepisów postępowania, aby uwzględnić skargę na decyzję administracyjną. W przedmiotowej sprawie w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji uznał, iż można zarzucić organowi patentowemu pewne uchybienia procesowe polegające na pewnej "niezręczności sformułowań zawartych w uzasadnieniu decyzji", oraz przyznał, że: "niewątpliwie uchybieniem organu jest także brak jednoznacznej oceny przeprowadzonych dowodów", jednak nie uznał tych dostrzeżonych uchybień za istotne i mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwierdzając, iż: "ustalenia faktyczne dokonane przez organ znajdują oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a wyciągnięte na ich podstawie wnioski są - w ostatecznym rozrachunku - logiczne i przekonywające." (s.10-11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). A zatem taka ocena obligowała Sąd I instancji do oddalenia skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Tym samym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia. Jak słusznie podkreślił NSA w tezie wyroku z dnia 15 września 2009 r. (sygn. akt I OSK 92/09 – LEX nr 595613) : "Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. obejmuje wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Można zatem zarzucić sądowi naruszenie tego przepisu tylko wówczas, gdy sąd stwierdza naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełnia dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyla zaskarżonej decyzji." Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. (por. też: wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 852/05 – LEX nr 267203). Wskazane przez kasatora w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji oparcia się organu w zaskarżonej decyzji na opinii biegłego sporządzonej na potrzeby postępowania cywilnego toczącego się przed Sądem Okręgowym nie jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnieniem dla uznania, iż Sąd pierwszej instancji naruszył wskazany wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c.) p.p.s.a. ponieważ oddalił skargę na decyzję UP RP, która zdaniem autora kasacji naruszyła art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego generalnie dotyczą ustalania w postępowaniu administracyjnym tzw. prawdy obiektywnej. Art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że: "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy". Następnie, zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. całokształt tego materiału dowodowego organ winien ocenić zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Zastosowanie tych przepisów prowadzi organ w konsekwencji do przestrzegania w toku postępowania administracyjnego zasad ogólnych k.p.a., w tym tych wynikających z art. 7 k.p.a., tj. zasady: 1) kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, 2) zasady prawdy obiektywnej i 3) zasady uwzględniania w toku postępowania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Należy dodać, iż ustalając prawdę obiektywną organ administracji może się posłużyć wszystkimi dopuszczalnymi w postępowaniu administracyjnym rodzajami dowodów. Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. w postępowaniu jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Nadto Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje zasadę równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń co do rodzajów dowodów, którym należy dać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu. Jedyne ograniczenie wprowadzone w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczy dopuszczalności środka dowodowego z przesłuchania stron – art. 86 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczenie w postępowaniu przed UP RP w niniejszej sprawie dowodu z opinii biegłego sporządzonej na potrzeby postępowania cywilnego toczącego się przed Sądem Okręgowym, zaaprobowane przez Sąd I instancji, było zgodne z prawem. Opinia ta nie stanowiła jedynego dowodu przeprowadzonego w sprawie w celu ustalenia prawdy obiektywnej. Organ, co wynika z uzasadnienia decyzji (s.9-11) i pozostałych akt sprawy przeanalizował i ocenił także materiał dowodowy dotyczący okresu sprzed 11 sierpnia 1997 r., co słusznie zauważył i pozytywnie ocenił WSA w zaskarżonym wyroku. UP RP przeprowadził w toku postępowania administracyjnego wszystkie dowody zgłoszone przez uczestników postępowania. Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji wprawdzie, skoro przepisy k.p.a. przewidują zarówno dowód z zeznań świadków, jak i z zeznań stron, zarówno E.W., jak i L.S. powinny zostać przesłuchane w charakterze strony. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy, skoro przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują takich zasad przeprowadzenia tych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest także zarzut kasacji naruszenia art. 153 p.p.s.a., który głosi, że: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia". W niniejszej sprawie prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, iż UP RP ponownie rozpatrując sprawę po wyroku WSA w W. z 17 lutego 2006 r. zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w tymże wyroku. W analizowanym wyroku WSA wskazał, podzielając zresztą pogląd UP RP, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy porównać ze sobą konkretne postacie słupka w świetle ich postaci pokazanych i opisanych w dokumentacji, przedłożonej przez L.S., przy czym zgodnie z treścią przepisu § 1 rozporządzenia RM z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych (Dz. U. Nr 8, poz. 45) decydujący wpływ na wynik tego porównania winien mieć widoczny wygląd tych postaci. Sąd I instancji słusznie zaakcentował, iż z uzasadnienia decyzji UP RP wynika, jakie konkretne postacie słupków porównywał organ. Zasadniczo organ w tej materii oparł się na opinii biegłego sporządzonej na potrzeby postępowania cywilnego toczącego się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu. Wynika z niej, że przekroje poprzeczne słupków skarżącej i L.S. są tożsame - mają kształt trójkąta z zaokrąglonymi wierzchołkami. Tymczasem, jak prawidłowo ustalił organ, to właśnie przekrój poprzeczny był cechą nową przedmiotowego wzoru zdobniczego w obu jego odmianach. Do wniosku tego organ doszedł przeprowadzając analizę zakresu udzielonej ochrony oraz wymogów wynikających z przepisów zarządzenia z 3 marca 1994 r. (Cyt.): "Wnioski, które organ wyprowadził z tej analizy są - zdaniem Sądu I instancji - prawidłowe. Skoro instrukcja, będąca załącznikiem do tego zarządzenia, determinuje wymiary i kolory poszczególnych segmentów słupka, oddzielnie dla każdej odmiany, miejsce rozmieszczenia elementów odblaskowych, ich kolor i wymiary oraz materiał, z jakiego mogą być wykonane, to elementy te nie mogą być przedmiotem ochrony. Natomiast wbrew argumentom skargi UP RP nie twierdził, że instrukcja determinuje w pełni kształt słupka. Organ zauważył, że instrukcja przewidująca słupki o przekroju w kształcie trapezu, dopuszcza także stosowanie słupków o innym kształcie przekroju. W tych okolicznościach faktycznych, na potrzeby rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, nie było potrzeby porównywania wszystkich elementów słupków, a jedynie tych z nich, które mogą determinować nowość przedmiotowego wzoru zdobniczego. Dokonanie porównania w powyższym zakresie nie oznacza, że organ nie zrealizował wytycznych WSA zawartych w uzasadnieniu wyroku z 17 lutego 2006 r. Organ zalecane przez ten Sąd porównanie przeprowadził i doszedł do podanych wcześniej wniosków, które - w ocenie Sądu I instancji - są wnioskami prawidłowymi. Ma wprawdzie rację skarżąca, że rysunki słupków wykonanych przez L.S. (uczestniczkę postępowania) nie są opatrzone żadną datą, ale dowody te nie są jedynymi, w oparciu o które rozstrzygał organ. Organ stan faktyczny ustalał w oparciu o szereg różnych dowodów wskazanych w decyzji i dowody te oceniał we wzajemnej łączności, a ocena dokonana przez organ, wprawdzie swobodna, ale nie może zostać uznana za dowolną. Zauważyć przy tym należy, że skarżąca nie przedstawiła takich dowodów, które pozwoliłyby organowi na poczynienie innych ustaleń i ocen." Po ustaleniu, że w istocie przedmiotem ochrony spornego wzoru jest przekrój poprzeczny słupka drogowego ostrzegawczo-ochronnego, organ zobligowany był poczynić ustalenia, czy w tym zakresie wzór jest nowy, a jeżeli nie jest - to wskazać co szkodzi nowości tego wzoru. Dokonując analizy i oceny zgromadzonych w sprawie dowodów organ doszedł do prawidłowego wniosku, że słupki drogowe o przekroju poprzecznym w kształcie trójkąta z zaokrąglonymi wierzchołkami były wprowadzane na rynek przed datą dokonania zgłoszenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo zatem ocenił wypełnienie przez Urząd Patentowy wskazań zawartych w wyroku z 17 lutego 2006 r. Odnosząc się do zarzutu zawartego w petitum skargi kasacyjnej, iż WSA w zaskarżonym tu wyroku naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. - z uwagi niespójność uzasadnienia wyroku w części dotyczącej wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny uważa go za niezasadny. W ocenie NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a., który stanowi, że: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Uzasadnienie wyroku zawiera spójne i jasne wywody Sądu na temat przyczyn nieuwzględnienia skargi. Co do pozostałych podstaw prawnych rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż stosuje się w tej sprawie § 6 ust. 1 i 2 w zw. z § 1 rozporządzenia RM z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych (Dz.. U. Nr 8, poz. 45), a to z uwagi na treść przepisu przejściowego, tj. art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn.zm.), który stanowi, że: "Ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym. Jednakże do zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych, nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepis art. 37 ust. 2." W świetle § 6 ust. 1 i 2 w zw. z § 1 rozporządzenia RM z dnia 29 stycznia 1963 w sprawie ochrony wzorów zdobniczych po udowodnieniu iż przedmiotowy wzór zdobniczy nie może być uznany za nowy, organ prawidłowo rozstrzygnął sprawę poprzez unieważnienie świadectwa ochronnego na tenże wzór, a Sąd I instancji zasadnie stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu jest zgodne z prawem. W doktrynie akcentuje się, iż decyzja UP RP o rejestracji wzoru zdobniczego nie jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że wzór ten jest nowy, lecz oznacza jedynie, że w toku postępowania rejestracyjnego nie stwierdzono, iż nie może on podlegać ochronie ze względu na brak nowości. W przypadku stwierdzenia, że wzór nie jest nowy po wydaniu świadectwa ochronnego i zarejestrowaniu wzoru, świadectwo ochronne na wzór zdobniczy może zostać unieważnione przez UP RP (por.: Czjkowska-Dąbrowska M., Wiszniewska I.: Merchandising – czyli komercjalizacja popularnych symboli. Przegląd Prawa Handlowego 1998, nr 10). Z tych względów skargę kasacyjną w niniejszej sprawie jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a. Zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na rzecz uczestnika postępowania od strony skarżącej NSA nie zasądził mimo takiego wniosku uczestnika, ponieważ żądanie to nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach prawa.