II GSK 1105/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. K. W. S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1429/12 w sprawie ze skargi G. K. W. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1429/12, oddalił skargę G. K. W. S.A. w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie unieważnienia patentu. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2011 r. S. T. GmbH z siedzibą w Niemczech wystąpiła do Urzędu Patentowego RP w trybie postępowania spornego o unieważnienie patentu na wynalazek pt: "Układ do klimatyzacji wyrobisk górniczych" nr [...], należącego do G. K. W. S.A. w P., z pierwszeństwem od dnia 9 stycznia 2006 r. Jako podstawę żądania wnioskodawca wskazał naruszenie art. 24-26 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.w.p.), tj. niespełnienie przez zgłoszone rozwiązanie warunku nowości i poziomu wynalazczego. Wnioskodawca podał, że jego interes prawny wynika z przepisów o swobodzie prowadzenia przez uczestników postępowania działalności gospodarczej, zaś rozwiązanie będące przedmiotem patentu nr [...] stoi temu na przeszkodzie, bowiem wnioskodawca, posiada prawa wyłączne do polskiego patentu nr [...], który szkodzi nowości i poziomowi wynalazczemu spornego rozwiązania. Patent nr [...] (oznaczony jako D1) w znacznej części obejmuje zakres spornego patentu, którego istnienie wpływa w bezpośredni sposób na sytuację prawną wnioskodawcy, ograniczając jego prawo do wyłącznego korzystania w pełnym zakresie z rozwiązania będącego przedmiotem tego patentu. Przedmiot patentu nr [...] w zakresie określonym przez środki techniczne wymienione w zastrzeżeniach patentowych niezależnych o nr 1 i 2 nie spełnia zarówno warunku nowości, jak i warunku posiadania poziomu wynalazczego. W tym zakresie powołała się na sześć publikacji: 1) D1-polski opis patentowy należący do wnioskodawcy nr [...], 2) D2- niemiecki opis patentowy [...], 3) D3- artykuł pt. "Pierwsza w Polsce klimatyzacja [...]", 4) D4- polski opis patentowy nr [...], 5) D5- amerykański opis patentowy nr [...], 6) D6- publikację pt. "Subsurface Ventilation Engineering". Wnioskodawca wskazał, że nowości spornego rozwiązania szkodzą publikacje oznaczone jako D1 i D3. Brak poziomu wynalazczego tj. oczywistość rozwiązania przedstawionego w zastrzeżeniu nr 1 wynika z dokumentu D1 łącznie z dokumentem D2, zaś rozwiązania przedstawionego w zastrzeżeniu nr 2 z dokumentów D1, D2, D4 i D5. G. K. W. S.A. uprawniona z patentu nr [...] wniosła o oddalenie wniosku. W ocenie uprawnionej, wnioskodawca nie udowodnił swojego interesu prawnego wywodzonego z przepisów o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, zaś żaden z powołanych przez niego dokumentów nie szkodzi ani nowości ani też poziomowi wynalazczemu spornego wynalazku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], Urząd Patentowy unieważnił w całości patent na wynalazek pt. "Układ do klimatyzacji wyrobisk górniczych" o numerze [...] i przyznał wnioskodawcy zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu organ przytoczył treść przepisu art. 89 ust. 1 p.w.p. oraz stwierdził, że spółka S. T. GmbH ma interes prawny w żądaniu unieważnienia patentu na sporny wynalazek, bowiem interesem prawnym w rozumieniu ustawy p.w.p. jest interes prawny, o którym mowa w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.). Urząd Patentowy wskazał, iż wnioskodawca wywodzi swój interes prawny - na podstawie art. 28 k.p.a. i art. 20 i 22 Konstytucji RP - z faktu niemożności realizowania w pełnym zakresie swoich praw wyłącznych wynikających z posiadania patentu nr [...] z wcześniejszym pierwszeństwem. Organ uwzględnił podniesiony we wniosku o unieważnienie patentu zarzut braku nowości i poziomu wynalazczego spornego rozwiązania (art. 24, art. 25 i art. 26 p.w.p.). W ocenie UP, dowód ze stanu techniki w postaci dokumentu D3 jednoznacznie ujawnia istotę wynalazku określonego zakresem ochrony zdefiniowanym w zastrzeżeniu niezależnym nr 1, w aspekcie jego wszystkich zastrzeganych cech technicznych, wobec czego rozwiązanie to nie spełnia wymogu nowości określonego w art. 24 i 25 p.w.p. Jako dowodu braku nowości spornego wynalazku (wg zastrzeżenia nr 1) organ nie uwzględnił dokumentu D1, ponieważ przedstawiona w nim budowa instalacji chłodniczej jest nieco inna, choć efekt końcowy podobny. Organ wskazał, iż w patencie nr [...] chłodnice przodkowe są połączone bezpośrednio, nie licząc pompy, ze śluzą trójkomorową (wymiennikiem), natomiast w dokumencie D1 pomiędzy śluzą (zwaną tu podajnikiem trójkomorowym), a punktami roboczymi (np. przodkami) znajduje się co najmniej jedna podziemna chłodziarka ze skraplaczem i parownikiem, a więc "dodatkowa stacja klimatyczna", a nie chłodnica. Zatem w przypadku spornego patentu budowa samego układu jest różna. Urząd zauważył jednak, że instalacja wg publikacji D1 umożliwia bocznikowanie tejże chłodziarki (jako jeden ze stanów roboczych) poprzez bezpośrednie połączenie, nie licząc pompowni, podajnika trójkomorowego (śluzy) z podziemnymi punktami roboczymi, a więc w układzie bardzo zbliżonym do tego ze spornego patentu, co może być istotną przesłanką świadczącą o oczywistości rozwiązania określonego w zastrzeżeniu nr 1. Zdaniem organu, rozwiązanie zdefiniowane w zastrzeżeniu nr 2 jest oczywiste w świetle powołanych łącznie dokumentów oznaczonych jako D3 i D5. Układ klimatyzacyjny określony w zastrzeżeniu nr 2 różni się od układu z zastrzeżenia nr 1 tylko tym, że bezpośredni system połączeń ze śluzy trójkomorowej do i od chłodnic przodkowych jest układem otwartym, wyposażonym w zbiornik otwarty i dodatkową pompę tłoczącą. Przedstawione w zastrzeżeniu nr 2 zestawienie cech technicznych jest oczywiste, ponieważ użyte środki techniczne mogą być wywiedzione z dotychczasowego stanu techniki, nie wykraczając tym samym poza zwykły postęp techniczny i logicznie z tego stanu techniki wynikając. Przeciwstawione zgłoszenia nie opisują cech sprzecznych i pochodzą z tej samej dziedziny techniki, zaś sporne rozwiązanie nie jest zaskoczeniem dla znawcy w tej dziedzinie, nie przełamuje istniejących uprzedzeń technicznych, ani też nie prowadzi do nieoczekiwanego efektu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. złożyła na powyższą decyzję uprawniona G. K. W. S.A. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła organowi naruszenie art. 7, 28 i 77 k.p.a., art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 24, 25 i 26 p.w.p. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że wnioskodawca nie wykazał swojego interesu prawnego, na podstawie przepisów o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej. Podniosła, że wnioskodawca swój interes prawny wywodził z posiadania praw do patentu nr [...] i okoliczności, że istnienie spornego patentu ogranicza jego prawo do korzystania z własnego patentu. Skoro jednak organ uznał dokument D1 za niepodważający nowości rozwiązania wg spornego patentu, to jego istnienie nie ogranicza prawa do korzystania z patentu wnioskodawcy. Spółka zarzuciła wadliwą ocenę nowości i nieoczywistości rozwiązania. Nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, iż informacje zawarte w artykule (dokument D3) podważają nowość wynalazku w zakresie cech istotnych opisanych w zastrzeżeniu nr 1 spornego patentu. Aby skutecznie podważyć nowość rozwiązania wymagane jest bowiem, by wszystkie jego cechy zostały ujawnione w przeciwstawionym dokumencie. W ocenie skarżącej, przeciwstawione rozwiązania różnią się zasadniczo zarówno w zakresie konstrukcji powierzchniowego (naziemnego) układu chłodzenia, jak również w zakresie rozwiązania sieci dołowej. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd I instancji podzielił ocenę Urzędu Patentowego dotyczącą istnienia interesu prawnego spółki S. T. GmbH w żądaniu unieważnienia patentu na sporny wynalazek. Sąd wskazał, że w postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia patentu, wprost ma zastosowanie art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego, przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. WSA podniósł, że w sprawach z zakresu własności przemysłowej przyjmuje się, że interes prawny w unieważnieniu patentu mają w szczególności konkurenci uprawnionego z patentu, którzy zamierzają wytwarzać takie przedmioty lub stosować taką technologię, jak opisana w dokumencie patentowym, a istota interesu prawnego w postępowaniach dotyczących wynalazków wynika z zasady wolności wykonywania działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, istota interesu prawnego przysługującego uczestnikowi postępowania spółce S. T. GmbH wynikała przede wszystkim z konstytucyjnej zasady swobody prowadzenia /wolności/ działalności gospodarczej, wyrażonej w art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz w art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a konkretyzowała się w realnym zagrożeniu niemożności realizowania w pełnym zakresie swoich praw wyłącznych, wynikających z posiadania patentu nr [...] z wcześniejszym pierwszeństwem niż sporny patent nr [...] należący do skarżącej G. K. W. S.A., będącej konkurentem wnioskodawcy na rynku usług górniczych. Za niezasadne WSA uznał zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 24, art. 25 i art. 26 p.w.p. Z powołanych przepisów wynika, że patenty są udzielane na wynalazki, które łącznie spełniają wymogi nowości, poziomu wynalazczego oraz nadają się do przemysłowego stosowania. W ocenie Sądu, unieważniony patent na wynalazek pt. "Układ do klimatyzacji wyrobisk górniczych" o numerze [...] nie posiada zdolności patentowej w zakresie obu kryteriów, tj. nowości i poziomu wynalazczego. Wynalazek uważa się bowiem za nowy, jeśli nie jest częścią stanu techniki, przez co rozumie się z kolei wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób. Zdaniem Sądu I instancji, zasadnie organ uznał, że dowód ze stanu techniki w postaci dokumentu D3 w sposób jednoznaczny ujawnia istotę przedmiotowego wynalazku w aspekcie jego wszystkich zastrzeganych cech technicznych, w związku z czym rozwiązanie nie spełnia wymogu nowości w rozumieniu art. 25 p.w.p. W odniesieniu do zakwestionowanego kryterium poziomu wynalazczego Sąd stwierdził, że rozwiązanie zdefiniowane w zastrzeżeniu Nr 2 jest oczywiste w świetle powołanych łącznie przez uczestnika postępowania dokumentów oznaczonych jako D3 i D5. Układ klimatyzacyjny określony w zastrzeżeniu Nr 2 różni się od układu z zastrzeżenia nr 1 tylko tym, że bezpośredni system połączeń ze śluzy trójkomorowej do i od chłodnic przodkowych jest układem otwartym, wyposażonym w zbiornik otwarty i dodatkową pompę tłoczącą. Przedstawione w zastrzeżeniu nr 2 zestawienie cech technicznych jest oczywiste, ponieważ użyte środki techniczne mogą być wywiedzione z dotychczasowego stanu techniki, a więc nie wykraczają poza zwykły postęp techniczny, ale logicznie z tego stanu techniki wynikają, przeciwstawione zgłoszenia nie opisują cech sprzecznych i pochodzą z tej samej dziedziny techniki, zaś samo przedmiotowe rozwiązanie ani nie stanowi zaskoczenia dla znawcy w tej dziedzinie, nie przełamuje istniejących uprzedzeń technicznych, ani nie prowadzi do nieoczekiwanego i zaskakującego efektu. Zdaniem WSA, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Organ uwzględnił wszystkie okoliczności, w tym treść zastrzeżeń zależnych, a także oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny i w sposób wymagany treścią przepisu art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił wydaną decyzję. II Skargę kasacyjną złożyła G. K. W. S.A. w P. Wyrok zaskarżyła w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wnosząca skargę kasacyjną, powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego, a mianowicie: art. 28 k.p.a. oraz art. 89 p.w.p., art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez błędną ich wykładnię, która doprowadziła do przyjęcia, że uczestnik postępowania posiadał interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie patentu nr [...], podczas gdy takiego interesu prawnego nie wykazał w toku postępowania; art. 24, art. 25 i art. 26 p.w.p., poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że rozwiązanie chronione patentem nr [...] nie posiadało zdolności patentowej w dacie jego zgłoszenia do ochrony, z uwagi na brak spełnienia przesłanek ustawowych, a mianowicie brak nowości i posiadania poziomu wynalazczego, podczas gdy rozwiązanie zgłoszone do ochrony spełniało te wymagania i tym samym posiadało zdolność patentową; 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i niedostateczne ustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych przez skarżącego i ograniczenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. do stwierdzenia, że Sąd nie dopatrzył się naruszeń podniesionych w skardze przez skarżącego, a także poprzez niedostateczne odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a mianowicie naruszenia przepisów prawa materialnego art. 24, 25 i 26 p.w.p. poprzez ograniczenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyłącznie do zacytowania powyższych artykułów, bez odniesienia się do istoty sprawy i bezkrytycznym przyjęciu, że rozwiązanie chronione unieważnionym patentem jest tożsame z rozwiązaniem chronionym patentem nr [...]; b) art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji Urzędu Patentowego RP, pomimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego, nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego pomimo, iż do pełnego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie wymagane były wiadomości specjalne, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do unieważnienia patentu. Ponadto kasatorka w końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzuciła nieważność postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. z uwagi na niemożność ustosunkowania się do argumentacji przedstawionej w załączniku do protokołu rozprawy złożonym przez wnioskodawcę. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawca wniósł o jej oddalenie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. Na wstępie za całkowicie bezpodstawny uznać należy zarzut nieważności postępowania przed WSA. Wskazany jako podstawa prawna tego zarzutu art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. dotyczy pozbawienia strony możności obrony swoich praw w postępowaniu sądowym. W sprawie niniejszej nie ma żadnych wątpliwości, że W. S.A. uczestniczyła w postępowaniu sądowym i prezentowała swoje stanowisko względem twierdzeń wnioskodawcy oraz wywodów decyzji Urzędu Patentowego, zaś jej pełnomocnik był obecny na rozprawie i nic nie ograniczało jego w niej udziału. Podsumowanie na piśmie w załączniku do protokołu rozprawy dotychczas prezentowanych twierdzeń wnioskodawcy nie wymaga ani odroczenia rozprawy celem udzielenia stronie przeciwnej terminu na ustosunkowanie się do nich, ani nawet odroczenia publikacji orzeczenia, bowiem omawiane pismo stanowi jedynie uporządkowaną i skrótową prezentację stanowiska strony, nie zaś nową argumentację. Załącznik do protokołu rozprawy stanowi niejako skrót ustnego wystąpienia strony na rozprawie i nie rodzi dla strony przeciwnej uprawnienia do udzielenia terminu na zajęcie stanowiska wobec niego. Zatem, wydanie orzeczenia niezwłocznie po zamknięciu rozprawy i naradzie nie narusza prawa strony przeciwnej do obrony. Zarzut nieważności postępowania jest więc nieusprawiedliwiony. Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 28 k.p.a., art. 89 p.w.p. oraz art. 20 i 22 Konstytucji RP i art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, prowadzącą do przyjęcia istnienia interesu prawnego po stronie S. T. GmbH do żądania unieważnienia spornego patentu. Przede wszystkim wskazać należy, że błędna wykładnia prawa to błędne jego rozumienie. Stawiając taki zarzut należało wykazać na czym polegało błędne rozumienie wymienionych przez kasatora przepisów prawa i jakie byłoby rozumienie prawidłowe. Tego jednak kasator nie uczynił, zaś z wywodów skargi kasacyjnej wynika raczej zarzut błędnego zastosowania wymienionych przepisów do stanu faktycznego sprawy. Stanowisko kasatora jest nietrafne. Skoro wnioskodawczyni zarzuciła, że rozwiązanie objęte należącym do niej patentem [...] (D1) z wcześniejszym pierwszeństwem szkodzi spełnieniu wymogu nieoczywistości przez sporne rozwiązanie, to w świetle treści art. 63 ust. 1 i 66 ust. 1 p.w.p. uzasadnione jest przyjęcie, iż posiada interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie patentu, który koliduje z jej wcześniejszym patentem i wynikającym z niego monopolem. Dopiero w toku postępowania, po szczegółowym zbadaniu istnienia związków między obydwoma rozwiązaniami organ może ustalić, czy stanowisko wnioskodawcy było prawidłowe. Jednak na wstępie, samo wskazanie, że rozwiązanie wcześniejsze szkodzi nieoczywistości rozwiązania późniejszego pozwala uznać istnienie interesu prawnego w unieważnieniu późniejszego patentu. Zaznaczyć przy tym należy, że badane rozwiązania przy zarzucie braku nieoczywistości nie muszą być tożsame. W sprawie niniejszej w toku postępowania dowodowego i badania treści obu patentów Urząd Patentowy ustalił, że rozwiązanie objęte patentem wnioskodawczyni nr [...] (D1) z uwagi na przewidziany w nim stan roboczy wyłączenia chłodziarki za pośrednictwem przewodu bocznikowego i bezpośrednie połączenie podajnika trójkomorowego z podziemnymi punktami roboczymi, jest na tyle zbliżone do rozwiązania ze spornego patentu, że sporne rozwiązanie nie spełnia wymogu nieoczywistości. W tym stanie rzeczy trafne jest stanowisko, że uprawniona z patentu wcześniejszego ma interes prawny w żądaniu unieważnienia patentu późniejszego. Nie jest uzasadniony zarzut błędnej wykładni art. 24, 25 i 26 p.w.p. polegającej na przyjęciu, że sporny wynalazek nie spełniał wymogów ustawowych nowości i nieoczywistości. Zarzut ten jest również wadliwie sformułowany, bowiem kasator nie podważa rozumienia wskazanych przepisów prawa, ale prawidłowość ich zastosowania przez UP i Sąd w sprawie niniejszej. Stanowisko kasatora jest nietrafne. Wskazać trzeba, że w świetle decyzji UP i wyroku WSA zasadniczym powodem unieważnienia patentu był brak nowości spornego rozwiązania w świetle treści dokumentu D3, tj. artykułu pt. "Pierwsza w Polsce klimatyzacja centralna w [...]" opublikowanego w [...] nr [...] z [...] r., którego jednym z autorów był prof. dr hab. inż. [...], będący także współtwórcą spornego wynalazku. Organ wykazał, że w spornym artykule zostały ujawnione wszystkie cechy techniczne wynalazku zawarte w zastrzeżeniu patentowym nr 1 poprzez to, że dotyczy on układu centralnej klimatyzacji kopalni, składającego się z powierzchniowej stacji klimatycznej z chłodnią wentylatorową w postaci wieży, która połączona jest w układzie zamkniętym przez rurociąg transportujący wodę zimną (zasilający) i rurociąg transportujący wodę ogrzaną (powrotny) z trójkomorową śluzą ciśnieniową, która jest połączona, również w układzie zamkniętym rurociągiem transportującym wodę chłodzącą, z instalacją chłodniczą podziemną w postaci chłodnic zainstalowanych w rejonach eksploatacyjnych, które połączone są rurociągiem powrotnym transportującym wodę ogrzaną poprzez pompę z powrotem, z trójkomorową śluzą ciśnieniową. Cechą udostępnioną w sposób dorozumiany, czyli czytelną dla specjalisty, jest podział rurociągu na podpoziomowy i nadpoziomowy. Organ wskazał, że w zastrzeżeniu nr 1 zostały określone tylko te cechy techniczne, które zostały wcześniej ujawnione we wskazanym wyżej artykule (D3). Dalsze działania innowacyjne nie są w tym zastrzeżeniu zawarte. Mając na uwadze fakt, że badając nowość rozwiązania należy porównywać jego cechy zawarte w zastrzeżeniach patentowych z cechami rozwiązania wcześniej ujawnionego, uznać należy, że trafnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko UP, iż artykuł D3 szkodził nowości spornego patentu ponieważ ujawniał wszystkie jego cechy zawarte w zastrzeżeniu patentowym nr 1. Zasadnie też Sąd uznał, że poprawnie Urząd Patentowy ocenił, iż rozwiązanie objęte zastrzeżeniem patentowym nr 2 różni się od rozwiązania objętego zastrzeżeniem patentowym nr 1 tylko tym, że bezpośredni system połączeń ze śluzy trójkomorowej do i od chłodnic przodkowych jest układem otwartym, wyposażonym w zbiornik otwarty i dodatkową pompę tłoczącą, zatem rozwiązanie to jest tylko wariantem rozwiązania objętego zastrzeżeniem nr 1 i jego nowości szkodzi publikacja D3. Natomiast w zakresie wyżej wskazanym rozwiązanie jest znane z dokumentu D5. Wskazana publikacja może zasugerować specjaliście, iż podziemny obieg wody kopalnianej jest niskociśnieniowym układem otwartym. Zatem sporne rozwiązanie jest jedynie modyfikacją stanu techniki i jest oczywiste. W tym stanie rzeczy należy uznać, że prawidłowo Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu, iż sporne rozwiązanie nie posiadało cechy nowości i nieoczywistości w rozumieniu art. 24, 25 i 26 p.w.p. Nietrafne okazały się także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Podstawa prawna rozstrzygnięcia została szeroko omówiona i wyjaśniona, zaś uzasadnienie wyroku, choć lakoniczne, poddaje się kontroli w tym znaczeniu, że Naczelny Sąd Administracyjny jest w stanie ustalić motywy akceptacji decyzji administracyjnej przez Sąd I instancji, zatem nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a tym bardziej do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., bowiem kontrola zaskarżonej decyzji została przeprowadzona. Zaznaczyć przy tym należy, że błędne jest stwierdzenie WSA na s. 11 uzasadnienia wyroku, iż istota rozwiązania w spornym patencie jest taka sama jak w patencie [...], bowiem ani wnioskodawca ani organ takich twierdzeń nie wysuwali, ani też nie stanowiły one przyczyny unieważnienia patentu. Stwierdzenie to pozostaje w sprzeczności z wcześniejszymi wywodami Sądu. Treść patentu [...] powołana została przez wnioskodawcę i organ jedynie dla uzasadnienia interesu prawnego wnioskodawcy, jako przedsiębiorcy konkurencyjnego, uprawnionego do rozwiązania szkodzącego cesze nieoczywistości spornego patentu (a zatem rozwiązania odmiennego nie zaś tożsamego). Powołany fragment uzasadnienia nie miał jednak wpływu na podjęte przez Sąd rozstrzygnięcie, które jest prawidłowe. Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 7, 77 k.p.a. i 84 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i z art. 151 p.p.s.a. Wskazać należy, że omawiane zarzuty sformułowane w petitum skargi kasacyjnej nie zawierają żadnego uzasadnienia w jej dalszej części, zatem ustosunkowanie się do nich jest niemożliwe. Wskazać można jedynie, że wszystkie dowody przedstawione przez wnioskodawcę na poparcie wniosku o unieważnienie zostały przeanalizowane przez organ, a wyniki tego działania zostały zaakceptowane przez Sąd I instancji. Natomiast uprawniona z patentu żadnych wniosków dowodowych, a w szczególności wniosku o powołanie biegłego, nie składała. Na marginesie jedynie wyjaśnić należy, że Urząd Patentowy jest organem specjalistycznym zatrudniającym ekspertów z poszczególnych dziedzin techniki, którzy są przygotowani do fachowej oceny ustawowych wymogów zgłaszanych rozwiązań technicznych, tj. ich nowości i nieoczywistości. W tym stanie rzeczy zwracanie się o pomoc do biegłego, choć dopuszczalne, musi być uznane za wyjątkowe, a konieczność taka wymaga szczegółowego uzasadnienia. Mając na uwadze powyższe, wszystkie podstawy kasacyjne okazały się nieusprawiedliwione, zatem Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.