II GSK 1122/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant asystent sędziego Jan Pankiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "P.(...)" Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 3278/21 w sprawie ze skargi "P. (...)" Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 19 marca 2021 r. nr PR.61.77.2020.ASZA.3 w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy aptek oraz nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2022 r. (sygn. akt V SA/Wa 3278/21), w sprawie ze skargi P. A. F. sp. z o.o. w W. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca", "Strona" "Spółka" "Przedsiębiorca") na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 19 marca 2021 r. nr PR.61.77.2020.ASZA.3 w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia niedozwolonej reklamy, nakazania zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy oraz nałożenia kary pieniężnej uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r. nr WIFG.8523.2.17.2019; oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął ustalenia faktyczne z których wynika: 1. Decyzją z dnia 30 czerwca 2020 r. nr WIFG.8523.2.17.2019 Lubuski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Gorzowie Wlkp.,: 1). stwierdził naruszenie zakazu reklamy aptek, o którym mowa w art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 944 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.p.f."), przez Przedsiębiorcę, poprzez prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "APTEKA (...)", zlokalizowanej w (...) i jej działalności, poprzez rozpowszechnianie gazetki "(...)", "(...)!", plakatu "(...)", plakatów informujących o produktach i cenach, ulotek zatytułowanych "(...)", z różnymi podtytułami rozłożonych na standach oraz umieszczenie w izbie ekspedycyjnej pojemników z napisem "wyprzedaż 1 zł, 2 zł, 5 zł" i "(...)"; 2). na podstawie art. 94a ust 3 u.p.f. oraz art. 104 w związku z art- 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r" poz. 256 ze zm., dalej przywoływana jako: "k.p.a."), nakazał zaprzestanie prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "APTEKA (...)" zlokalizowanej w (...)i jej działalności przez Przedsiębiorcę poprzez rozpowszechnianie gazetki "(...)", "(...)a", "(...)", ulotek zatytułowanych "(...)" z różnymi podtytułami, gazetki "(...)" oraz poprzez przyznawanie pacjentom seniorom powyżej 60 roku życia rabatu 20% na leki pełnopłatne na receptę; 3. na podstawie art. 129b ust. 1 i ust. 2 u.p.f. nałożył się na Przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 35.000,00 zł z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 94a ust. 1 u.p.f.; 4. na podstawie art. 94a ust. 4 u.p.f. nadał decyzji w pkt 2 rygor natychmiastowej wykonalności; 5. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania. W uzasadnieniu decyzji Organ wskazał, że stwierdzoną formą prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych o nazwie "Apteka (...)" stanowią udostępniane wewnątrz apteki gazetki "(...)", "(...)!", ulotek zatytułowanych "(...)" z różnymi podtytułami. Zdaniem Organu, elementem łączącym Aptekę z ww. ulotkami jest nawiązanie do słowa "zdrowie" umieszczone w nazwie Apteki ponadto kolorystyka ulotek nawiązująca do kolorystki marki (...). Organ uznaje to za typowy przykład reklamy skojarzeniowej, wskazując że zarówno czcionka widniejąca na logo apteki, jak i w ulotkach, jak również kolorystka ulotek nawiązująca do nazwy apteki, niosą dla przeciętnego odbiorcy jednoznaczny przekaz, że w Aptece, będzie można nabyć po promocyjnej cenie produkty i wyroby lecznicze uwidocznione w ww. ulotkach. Poza tym ulotka "Złap super cenę!" jednoznacznie wskazuje, że ceny produktów leczniczych w niej wyszczególnione są wyjątkowe i dostępne we wskazanym na niej przedziale czasowym, co dodatkowo uatrakcyjnia ich ofertę. Zdaniem LWIF potencjalny pacjent dokonując zakupu jest zachęcany do powiększenia koszyka zakupowego o produkty wskazane na plakatach, a wskazane na plakatach produkty wg. wiedzy organu są oferowane w aptece w atrakcyjniejsze cenie niż regularna, o czym świadczy wskazanie ram czasowych. W ocenie Organu, umieszczenie okresu czasu sugeruje w jasny sposób pacjentowi, że oferta na produkty jest wyjątkowa i ograniczona czasowo, co jest charakterystyczne dla akcji promocyjnych i reklamowych. LWIF wskazał, że plakat "(...)" stanowi również reklamę apteki z uwagi na zastosowaną kolorystkę, zbieżną z kolorystką marki (...) oraz wskazany czas realizacji. Tego typu zabiegi stanowią działania zmierzające do pozyskania, a następnie utrzymania pacjenta/klienta w tej konkretnej aptece. Umieszczenie takiego oznaczenia stanowi jedną z form niedozwolonej reklamy aptek, który ma na celu wyrobienie w pacjentach/klientach przekonania, że wykonanie leku recepturowego w tej aptece jest niespotykane w innej aptece i ma zachęcić do korzystania z oferty tej konkretnej apteki. Zdaniem Organu podstawowym elementem pozwalającym stwierdzić, że doszło do naruszenia zakazu reklamy apteki lub jej działalności jest zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu produktu leczniczego lub wyrobu leczniczego w konkretnej aptece, a przez to zwiększenie obrotów tej apteki. Oznaczenie zawiera jasny i czytelny przekaz skierowany do osób posiadających receptę na wykonanie tego typu leku, umieszczony w miejscu ekspozycyjnym dostępnym, zachęcającym do skorzystania z usług tej właśnie konkretnej apteki. Zdaniem Organu niewątpliwie działanie to nakierowane było na wyróżnienie tej apteki na tle innych, konkurencyjnych placówek oraz zachęcenie klientów do korzystania z usług apteki oferującej takie tego typu świadczenie. Organ wyjaśnił przy tym, że apteka jako placówka ochrony zdrowia zobowiązana jest do świadczenia ww. usługi w terminie nie dłuższym niż 48 godzin od złożenia recepty przez pacjenta, a w przypadku recepty na lek recepturowy zawierający środki odurzające lub oznaczonej "wydać natychmiast" - w ciągu 4 godzin (art. 86 ust. 1 pkt 2 u.p.f.). Zdaniem LWIF, wobec braku ustawowego obowiązku informowania o możliwości nabycia w aptece takich leków, tak jak ma to miejsce w przypadku informowania o możliwości nabycia tańszych zamienników, umieszczenie w lokalu apteki oznaczenia, z kolorystką odpowiadającą marce apteki oraz czasem realizacji, stanowi niewątpliwie zachętę do skorzystania z usług tej właśnie apteki. W ocenie LWIF kosze z oznaczeniem "wyprzedaż" i oznaczeniem cen również stanowią reklamę z uwagi na zastosowaną formę oraz kolorystykę odpowiadającą bezpośrednio marce (...). W przypadku pojemników Strona oznakowała je określeniem "wyprzedaż" oraz kolorystyką zbieżną z kolorystyką marki (...), co jednoznacznie kieruje uwagę pacjenta na tę konkretną ofertę w tej konkretnej aptece. W przypadku pojemników "(...)" symbol krzyża i czcionka pozostają zbieżne z marką (...). Przez określenie "(...)" Strona sugeruje, że dany produkt jest w asortymencie apteki na stałe i pacjent nie będzie miał problemu z jego dostępnością, co stwarza odczucie pełniejszego zaopatrzenia tej apteki. W dalszej części uzasadnienia decyzji Organ omówił kwestię wymierzonej kary pieniężnej i stwierdził, że w sprawie ustalono jednoznacznie, że Strona postępowania dopuściła się naruszenia zakazu reklamy apteki, a tym samym zasadne jest nałożenie na nie kary pieniężnej. LWIF zauważył, że zakaz powadzenia reklamy aptek ustawodawca wprowadził w 2012 r., a zatem istnieje od ośmiu lat. Przez ten czas wypracowana została stabilna jednolita linia orzecznicza zarówno Organów inspekcji farmaceutycznej jak i sądownictwa administracyjnego. 3. Od powyżej decyzji Spółka wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Farmaceutycznego. 4. GIF decyzją z dnia 19 marca 2021 r. nr PR.61.77.2020.ASZA.3 uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie punku 2 i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy poprzez nakazanie zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "(...)" zlokalizowanej z (...) i jej działalności przez P. (...)Sp. z o.o. z siedzibą w W. poprzez prowadzenie działań polegających na rozpowszechnianiu gazetki "(...)", "(...)!", plakatu "(...)", plakatów informujących o produktach i cenach, ulotek zatytułowanych "(...)" z różnymi podtytułami, rozłożonych na standach oraz umieszczeniu w izbie ekspedycyjnej pojemników z napisem "wyprzedaż 1 zł, 2 zł, 5 zł" i "(...)"; w pozostałym zaś zakresie utrzymał decyzję Organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu GIF wyjaśnił, że LWIF w punkcie 2 decyzji z 30 czerwca 2020 r. wskazał m. in. na działania, które nie były prowadzone przez Stronę - rozpowszechnianie gazetki "(...)", "(...)", gazetki "(...)" oraz przyznawanie pacjentom seniorom powyżej 60-go roku życia rabatu 20% na leki pełnopłatne na receptę. Ponadto te formy reklamy nie były przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego, którego zakres został wskazany w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z 4 czerwca 2019 r. W tej sytuacji Organ odwoławczy uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w części i orzeczenie co do istoty. Organ zwrócił przy tym uwagę, że fakt, iż przedmiotowe działania były prowadzone przez Stronę w aptece ogólnodostępnej zlokalizowanej w (...) jest bezsporny i udowodniony, gdyż wskazuje na to zgromadzony materiał dowodowy podczas kontroli doraźnej apteki. Powyższa dokumentacja stanowi załącznik do protokołu z kontroli doraźnej. Strona nie kwestionuje faktu prowadzenia ww. działań lecz ich ocenę świetle art. 94a ust. 1 u.p.f. GIF stwierdził, że kolejnym naruszeniem było umieszczenie w izbie ekspedycyjnej ulotek zatytułowanych "(...)" z różnymi podtytułami, które były rozłożone na standach. W powyższych ulotkach znajdowały się różne informacje medyczne dla pacjentów, ale także m.in. reklama glukometru (...), produktu leczniczego (...), jak również reklama wielu produktów leczniczych i wyrobów dla dzieci, które dostępne są w aptece. Spółka podniosła, że rozpowszechnianie ulotek zatytułowanych "(...)" miało na celu poinformowanie pacjentów o asortymencie dostępnym w aptece. Organ zwrócił uwagę, że przedmiotowe ulotki zawierały nie tylko informacje przydatne dla pacjentów w celu ochrony zdrowia, ale również reklamowały produkty, które pacjent mógł zakupić w aptece. Wskazał, że informacja przekazana w taki sposób może pośrednio sugerować pacjentowi, że w aptece o nazwie "APTEKA (...)" jest możliwość zakupu wskazanych w ulotkach produktów. Powołując się na orzecznictwo organ podniósł, że reklamą działalności apteki będzie każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, niezależnie od formy i metody jej przeprowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków, jeżeli celem tej działalności jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych w aptece. GIF podzielił stanowisko Organu I instancji, iż wskazane działania marketingowe są prowadzeniem reklamy w sposób skojarzeniowy, a taki rodzaj reklamy nie jest wyłączony z zakazu reklamy aptek i ich działalności. Odnośnie do wymierzonej kary pieniężnej GIF wskazał, że brak jest podstaw do zmiany jej wysokości. GIF podniósł również, że w decyzji będącej przedmiotem odwołania nałożono karę w wysokości 35 000 zł, a więc mieszczącą się w granicach jej ustawowego wymiaru, przy uwzględnieniu wskazanych wyżej okoliczności. 5. Na powyższą decyzję P (...)sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywoływanym na wstępie wyroku z dnia 26 stycznia 2022 orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej "p.p.s.a." ). Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że podzielił stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji wskazując, iż opisane w niej działania Strony skarżącej naruszały zakaz reklamy apteki ogólnodostępnej określony w art. 94a ust. 1 u.p.f. Zgodnie z tym przepisem zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W Opinii Sądu I instancji organ uznał, że naruszenie zakazu reklamy stanowiło rozpowszechnianie przez Stronę skarżącą gazetki "(...)", "(...)!", plakatu "(...)", plakatów informujących o produktach i cenach, ulotek zatytułowanych "(...)" z różnymi podtytułami rozłożonych na standach oraz umieszczenie w izbie ekspedycyjnej pojemników z napisem "wyprzedaż 1 zł, 2 zł, 5 zł" i "(...)". W ocenie Sądu I instancji opisane wyżej działania Strony skarżącej stanowiły naruszenie zakazu reklamy apteki. Sąd I instancji nie zgodził się ze Stroną skarżącą, że powyżej opisane działania należy uznać za cenniki w rozumieniu ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 178). Biorąc pod uwagę charakter przekazu zawartego w gazetkach "(...)" i "(...)!", plakatach wywieszonych w aptece, czy też koszach "wyprzedaż 1 zł 2 zł 5 zł" i "(...)" nie sposób jest stwierdzić, że tak prezentowana informacja ograniczała się wyłącznie do informowania o cenach produktu, a co więcej, że miała również formę, o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2015 r. poz. 2121) (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1938/21). Zwrócił uwagę, że zgodnie z § 7 pkt 4 przywołanego rozporządzenia wymogu uwidaczniania cen jednostkowych nie stosuje się do produktów leczniczych w rozumieniu art. 2 pkt 32 u.p.f. Zdaniem Sądu I instancji Organ naruszył natomiast przepisy postępowania w zakresie oceny czasu prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki. Kontrola doraźna, która ujawniła prowadzenie reklamy apteki w opisanych wyżej formach, miała miejsce w dniu 27 kwietnia 2019 r. Postępowanie w sprawie naruszenia zakazu reklamy zostało wszczęte w dniu 4 czerwca 2019 r. W toku postępowania Strona skarżąca przedstawiła swoje stanowisko wyłącznie w piśmie z dnia 23 lipca 2019 r. W piśmie tym Strona nie przedstawiła żadnych informacji odnośnie okresu prowadzenia reklamy. Pismem z dnia 17 czerwca 2020 r., a więc prawie rok później, LWIF poinformował Stronę o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Decyzja organu I instancji wydana została natomiast w dniu 30 czerwca 2020 r. W okresie od przedstawienia przez Stronę skarżącą stanowiska w sprawie, w piśmie z dnia 23 lipca 2019 r., do czasu wydania decyzji przez Organ I instancji, materiał dowodowy w sprawie nie był uzupełniany. Nie był on również uzupełniany na etapie postępowania odwoławczego. Zaskarżona decyzja wydana została w dniu 19 marca 2021 r., tj. prawie po dwóch latach od przeprowadzenia kontroli doraźnej, której wyniki są jedynym dowodem w sprawie. Sąd I instancji uznał, że zarówno w uzasadnieniu decyzji Organu I instancji, jak i w zaskarżonej decyzji, Organy nie wyjaśniły na jakiej podstawie przyjęły, że Strona skarżąca w dalszym ciągu prowadzi niedozwoloną reklamę apteki w zarzucanych jej formach. Brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że na dzień wydanych w sprawie decyzji działania reklamowe były przez Stronę skarżącą kontynuowane. W szczególności, w okresie od przedstawienia przez Stronę stanowiska w sprawie (pismo z dnia 23 lipca 2019 r.) do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej Organ nie przeprowadził ponownej kontroli doraźnej, jak też nie zwrócił się do Strony o wyjaśnienie tej kwestii. Ponadto z dołączonych do akt sprawy egzemplarzy gazetek "(...)" oraz "(...)!" wynika, że zaprezentowana w nich oferta jest ważna od 22 kwietnia do 5 maja 2019 r. lub do wyczerpania zapasów, co mogło sugerować, że przynajmniej w tym zakresie prowadzenie reklamy było ograniczone czasowo. Z faktu braku dowodów potwierdzających zaprzestanie prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki Organ I instancji wyciągnął wniosek co do tego, że reklama ta jest w dalszym ciągu kontynuowana. W związku z tym, w ocenie Sądu I instancji, doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Sąd I instancji uznał również, że uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy. Przypominając, że zaskarżona decyzja w pkt I orzeka o uchyleniu decyzji organu I instancji w części i w tym zakresie orzeka co do istoty poprzez nakazanie Stronie skarżącej zaprzestania prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej. Ponadto okoliczność niezaprzestania prowadzenia reklamy organ uwzględnił przy miarkowaniu kary pieniężnej. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja Organu I instancji zawierają sprzeczne informacje co do uprzedniego dopuszczenia się przez Stronę skarżącą naruszenia przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne. GIF negując wystąpienie przesłanki obciążającej Stronę nie zmienił wymiaru kary pieniężnej zastosowanej przez Organ I instancji. Nie uzasadnił przy tym, dlaczego mimo tego kara pieniężna winna być w wymiarze zastosowanym przez LWIF. W ocenie Sądu wskazane uchybienia świadczą o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. 7. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Skarżąca zaskarżając wyrok w pkt 1 wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie pkt 1 zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: i) naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.)) tj.: a) art. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r. (znak: WIFG.8523.2.17.2019), pomimo występowania podstaw do uchylenia tych decyzji oraz umorzenia postępowania prowadzonego przez organy Inspekcji Farmaceutycznej w sprawie, ze względu na jego bezprzedmiotowość w związku z brakiem naruszenia przepisów Prawa farmaceutycznego (zgodnie z pkt. 2 poniżej), b) art. 145 § 3 w zw. 2 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r. (znak: WIFG.8523.2.17.2019) pomimo ich wydania z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, polegającym na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i wyciągnięciu wniosków, które nie znajdują jakiegokolwiek potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, poprzez przyjęcie, że: - użyte przez Skarżącą gazetki oraz plakaty (szczegółowo wskazane w pkt. 1 decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r.) dotyczyły wyłącznie produktów leczniczych, co skutkowało zastosowaniem § 7 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług, gdy w rzeczywistości z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że dotyczyły one również suplementów diety i wyrobów medycznych, zatem § 7 pkt 4 ww. rozporządzenia nie miał zastosowania w zakresie tych produktów, a użycie przez Skarżącą takich materiałów było uzasadnione na gruncie art. 4 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług, - użyte przez Skarżącą gazetki, plakaty oraz ulotki (szczegółowo wskazane w pkt. 1 decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r.) miały na celu zachęcenie klientów (Pacjentów) do skorzystania z usług apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w (...), gdy w rzeczywistości, opisane materiały: i. nie miały na celu wywołania u odbiorców zainteresowania konkretnym produktem; ii. stanowiły informację dla klientów (Pacjentów) co do usług świadczonych przez Skarżącą w aptece zgodnie z Prawem farmaceutycznym, 2) naruszenie prawa materialnego (art, 174 pkt 1 p.p.s.a,), art. 145 § 3 zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 94a ust. 1 u.p.f. oraz w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 178) poprzez ich błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r. (znak: WIFG.8523.2.17.2019), pomimo występowania podstaw do uchylenia tych decyzji oraz umorzenia postępowania prowadzonego przez organy Inspekcji Farmaceutycznej w sprawie, polegające na przyjęciu, że używanie przez Skarżącą gazetek, plakatów oraz ulotek (szczegółowo wskazanych w pkt. 1 decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r.) stanowiło prowadzenie przez Skarżącą niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej położonej w (...), gdy w rzeczywistości, opisane materiały nie stanowiły reklamy w rozumieniu art. 943 ust. 1 Prawa farmaceutycznego, gdyż: a) stanowiły realizację przez Skarżącą ustawowych obowiązków w zakresie uwidaczniania cen towarów. b) stanowiły potwierdzenie dla odbiorcy, że Skarżąca zrealizuje swoje prawne obowiązki wynikające z art. 86 ust. 2 u.p.f. c) nie miały na celu wywołania u odbiorców zainteresowania konkretnym produktem. W uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła argumenty mające wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. 8. Główny Inspektor Farmaceutyczny w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, tym kosztów zastępstwa procesowego . 9. Skarżąca pismem z dnia 6 sierpnia 2025 r. rozszerzyła zarzut wskazany w skardze kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia przed Sąd I instancji art. 94a ust. 1 u.p.f. poprzez jego zastosowanie jako podstawę orzekania pomimo, że przepis ten jest niezgodny z prawem Unii Europejskiej, a zatem wykluczona jest możliwość jego stosowania przez organy administracji publicznej oraz sądy, co w konsekwencji oznacza, że działania Spółki zakwestionowane przez Organ nie mogą być kwalifikowane jako działalność zabroniona pod groźbą administracyjnej kary pieniężnej ("zakazana reklama aptek i punktów aptecznych") ponieważ inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego takiego zakazu nie wprowadzają - zatem zarówno wyrok Sądu I instancji, jak i poprzedzające go decyzje organów Inspekcji Farmaceutycznej podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego, a postępowanie administracyjne podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez tut. Sąd, że na obecnym etapie sprawy rozszerzenie zarzutów skargi kasacyjnej nie jest możliwe, Spółka wniosła o uwzględnienie przez Sąd z urzędu, że art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego jest niezgodny z prawem Unii Europejskiej, zatem wykluczona jest możliwość jego stosowania - zatem zarówno wyrok Sądu I instancji, jak i poprzedzające go decyzje organów Inspekcji Farmaceutycznej podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego, a postępowanie administracyjne podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie mogła przynieść oczekiwanego przez Stronę skarżącą kasacyjnie oczekiwanego skutku, bowiem wyrok Sądu I instancji mimo błędnego uzasadnienie odpowiada prawu. 10. Podkreślić należy, że w istocie przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok korzystny dla Strony w zakresie sentencji, bowiem Sąd I instancji uchylił kontrolowaną decyzję. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji. Sąd ten, kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej oraz nałożenia kary pieniężnej stwierdził, że decyzja ta oraz utrzymana nią w mocy decyzja Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego są wadliwe i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. podlegają uchyleniu. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji nie kwestionował ustaleń faktycznych dotyczących samego naruszenia - tj. rozpowszechnianie materiałów promocyjnych stanowiło bowiem reklamę skojarzeniową apteki ogólnodostępnej sieci "(...)". W ocenie Sądu decyzja była jednak niezgodna z prawem z tego względu, że została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. WSA uznał, że Organy nie wyjaśniły bowiem na jakiej podstawie przyjęły, że Strona skarżąca w dalszym ciągu prowadzi niedozwoloną reklamę apteki w zarzucanych jej formach. Brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że na dzień wydanych w sprawie decyzji działania reklamowe były przez Stronę skarżącą kontynuowane. 11. NSA - będąc Sądem unijnym jest zobligowany - przy ocenie legalności postępowania przed Sądem I instancji oraz kontroli działalności administracji publicznej uwzględniać regulacje zawarte w prawie unijnym oraz brać pod uwagę stanowisko i argumenty zawarte w orzecznictwie TSUE. W przeciwnym wypadku bowiem, mogłyby doznać uszczerbku, wywodzone z przepisów prawa unijnego zasady: skuteczności, jednolitości oraz pierwszeństwa prawa unijnego. 12. Skarga kasacyjna - której zarzuty, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, wyznaczają granice kontroli zaskarżonego wyroku - nie daje podstaw do stwierdzenia, że wyrok Sądu I instancji powinien zostać uchylony. Stąd zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W szczególności należy odwołać się do znaczenia art. 184 p.p.s.a. in fine, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną również wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Dotyczy to sytuacji, w których sentencja wyroku Sądu I instancji pozostaje prawidłowa, a ewentualne błędy uzasadnienia - odnoszące się do wykładni prawa, podstawy prawnej czy mankamentów argumentacji - po ich usunięciu nie miałyby wpływu na treść rozstrzygnięcia. (por. w tej mierze np. wyrok i NSA z dnia: 14 października 2020 r., sygn. akt II GSK 428/18; 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 682/15; 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1334/13; 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 852/12; 13 października 2009 r., sygn. akt I FSK 657/08). 13. Jakkolwiek Sąd I instancji, nie kwestionując prawidłowości ustaleń faktycznych dotyczących naruszenia przez Spółkę zakazu reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, uznał, że kontrolowana decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., to jednak - uwzględniając pogląd prawny wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., (sygn. akt I OPS 9/09) -należało wziąć pod uwagę znaczące podobieństwo postępowań przed Trybunałem Konstytucyjnym i Trybunałem Sprawiedliwości UE. Oba te postępowania dotyczą bowiem rozstrzygania "sporu o prawo": w przypadku Trybunału Konstytucyjnego - pionowej kolizji norm prawa krajowego, a w przypadku Trybunału Sprawiedliwości - wykładni lub ważności prawa Unii. Orzeczenia tych sądów mają moc wiążącą oraz bezpośredni wpływ na wynik postępowań sądowoadministracyjnych. 14. Zwłaszcza gdy podkreślić - co jest równie oczywiste - że ustanawiając klauzulę integracyjną oraz przepisy art. 91 Konstytucji RP, ustrojodawca jednoznacznie określił relacje i wzajemny stosunek prawa krajowego do prawa międzynarodowego i prawa Unii Europejskiej. Konstytucja przesądziła o otwartości i przychylności systemu krajowego wobec tych porządków prawnych, a także o wynikających z tego konsekwencjach. Wyrazem tego są: konstytucjonalizacja zasady pacta sunt servanda (art. 9 Konstytucji RP), nakaz pro-umownej i pro-unijnej wykładni prawa, zasada bezpośredniego stosowania i pierwszeństwa umów międzynarodowych ratyfikowanych za zgodą ustawową (art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji RP) oraz - co szczególnie istotne dla rozpatrywanej sprawy - zasada bezpośredniej skuteczności i pierwszeństwa stosowania prawa Unii Europejskiej (art. 91 ust. 3 Konstytucji RP). Tym samym ustrojodawca, kształtując konstytucyjny model integracji europejskiej, musiał uwzględnić rolę i znaczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jako sądu wyłącznie właściwego do rozstrzygania sporów dotyczących treści i obowiązywania prawa Unii. Jurysdykcja ta, mająca charakter wyłączny i wiążący, wynika z potrzeby zapewnienia efektywności prawa unijnego oraz jednolitości jego stosowania we wszystkich państwach członkowskich. W wyroku z 16 listopada 2011 r. (sygn. SK 45/09) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że Rzeczpospolita Polska "zaaprobowała [...] podział funkcji co do kontroli aktów prawnych [...]. Wynikiem tego podziału funkcji jest przypisanie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej kompetencji do ostatecznej interpretacji prawa unijnego i zapewnienia jednolitości jego stosowania we wszystkich państwach członkowskich, jak również wyłączność ostatecznego decydowania o zgodności aktów prawa pochodnego z traktatami i ogólnymi zasadami prawa unijnego". Podkreślić należy, że - zgodnie z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP - zasada nadrzędności Konstytucji nie pozostaje w kolizji z zasadą pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej, rozumianą tak, jak została ukształtowana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości. Z orzecznictwa tego wynika, że pierwszeństwo prawa unijnego realizuje się na płaszczyźnie stosowania prawa, a nie jego obowiązywania. Oznacza to, że ma ono charakter horyzontalny, odnoszący się do treści norm, a nie wertykalny - związany z hierarchią źródeł prawa krajowego (zob. wyrok w sprawie C-106/77, Simmenthal). Celem zasady pierwszeństwa jest zapewnienie efektywności i jednolitości stosowania prawa Unii, co pozostaje naturalną konsekwencją zobowiązań traktatowych państw członkowskich. Z art. 4 ust. 3 TUE (dawniej art. 10 TWE) wynika bowiem zasada lojalnej współpracy, nakładająca na państwa członkowskie obowiązek podjęcia wszelkich środków - ogólnych i szczególnych - niezbędnych do wykonania zobowiązań unijnych oraz powstrzymania się od działań, które mogłyby zagrozić realizacji celów Unii. W konsekwencji prawo unijne nie może być wyłączone przez przepisy krajowe, gdyż naruszałoby to jego wspólnotowy charakter oraz podstawy funkcjonowania Unii. Trybunał Sprawiedliwości w wyroku w sprawie C-6/64 Costa v. ENEL jednoznacznie wskazał, że państwo członkowskie nie może powoływać się na prawo wewnętrzne w celu przeciwstawienia go prawu Unii. Sąd krajowy stosujący prawo unijne jest zatem zobowiązany zapewnić pełną skuteczność jego norm, niestosując - w razie konieczności - wszelkich przepisów krajowych z nim sprzecznych, nawet jeśli zostały wydane później. Nie jest przy tym dopuszczalne oczekiwanie, aby sąd krajowy czekał na uchylenie takich przepisów w drodze ustawodawczej lub konstytucyjnej (zob. ponownie wyrok w sprawie C-106/77). Wyłączność prawa Unii w razie kolizji nie jest wyłączona ani przez zgodność przepisu krajowego z konstytucją stwierdzoną przez sąd konstytucyjny (wyrok w sprawie C-81/05), ani przez wszczęcie kontroli konstytucyjności tego przepisu (wyrok w sprawie C-348/89). Sprzeczne z prawem Unii jest również obowiązywanie norm krajowych uniemożliwiających skorzystanie z procedury przewidzianej w art. 267 TFUE, a także rozwiązań, które uniemożliwiają Trybunałowi Sprawiedliwości rozpoznanie już złożonych pytań prejudycjalnych oraz wykluczają możliwość kierowania przyszłych pytań (pkt 141 wyroku w sprawie C-824/18). Tak rozumiana zasada pierwszeństwa prawa Unii jest konsekwentnie akceptowana także w orzecznictwie sądów polskich (zob. np.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt III PO 7/18; wyroki NSA z dnia: 11 grudnia 2012 r., sygn., akt I FSK 1162/12; 13 grudnia 2016 r., sygn. akt I GSK 304/15; 24 października 2019 r., sygn. akt II GSK 1148/17; zob. również orzeczenia TK np. w sprawach: P 37/05, K 18/04, K 32/09). 15. Mając na uwadze, że w sprawach dotyczących treści i obowiązywania prawa Unii Europejskiej Trybunał Sprawiedliwości posiada wyłączną i wiążącą jurysdykcję - co wynika z potrzeby zapewnienia efektywności prawa unijnego oraz jednolitości jego stosowania, a także z zasady pierwszeństwa jego stosowania - należy uznać, że w rozpatrywanej sprawie nie było możliwe pominięcie konsekwencji płynących z wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 czerwca 2025 r. w sprawie C-200/24. W skardze do TSUE Komisja Europejska wnosiła o stwierdzenie, że poprzez przyjęcie art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. nr 126, poz. 1381) Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym) (Dz.U. 2000, L 178, s. 1), a także na mocy art. 49 i 56 TFUE. Podniesiono, że zmiany w Prawie farmaceutycznym weszły w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. Wskazano, że art. 94a ust. 1 znowelizowanego Prawa farmaceutycznego zakazuje reklamy aptek, punktów aptecznych i ich działalności. Przepis ten stanowi, że informacje dotyczące godzin otwarcia i lokalizacji aptek i punktów aptecznych nie stanowią reklamy. Zakazowi temu towarzyszy kara pieniężna w wysokości do 50 000 PLN (około 12 000 EUR). W dniu 25 stycznia 2019 r. Komisja skierowała do Rzeczypospolitej Polskiej wezwanie do usunięcia uchybienia, w którym podniosła, że wspomniany przepis jest sprzeczny z art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/31, dotyczącym używania informacji handlowych, które są częścią usługi społeczeństwa informacyjnego świadczonej przez przedstawiciela zawodu regulowanego, a także z art. 49 i 56 TFUE, dotyczącymi odpowiednio swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług. W piśmie z dnia 25 marca 2019 r. Rzeczpospolita Polska odpowiadając na to wezwanie, podniosła przede wszystkim, że zakres ograniczenia swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług wynikający z art. 94a ust. 1 znowelizowanego Prawa farmaceutycznego dotyczy wyłącznie przekazów, których jednoznacznym celem jest zwiększenie sprzedaży produktów oferowanych w aptece. Następnie wyjaśniła, że przepis ten realizuje ogólny cel polegający na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego. Wreszcie państwo to podniosło, że wspomniany przepis nie narusza dyrektywy 2000/31, ponieważ znaczna część usług farmaceutycznych świadczonych przez farmaceutów nie wchodzi w zakres działalności aptek lub punktów aptecznych, a zatem nie jest objęta rozpatrywanym zakazem. TSUE uwzględniając skargę Komisji w sentencji tego wyroku stwierdził, że "Przyjmując art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), oraz na mocy art. 49 i 56 TFUE." W uzasadnieniu swojego stanowiska wyjaśnił, że "[...] przepisy krajowe zakazujące w sposób ogólny i całkowity wszelkiej reklamy danej działalności mogą ograniczyć osobom, które tę działalność wykonują, możliwość zaprezentowania się potencjalnym klientom i promowania usług, które zamierzają im oferować. W konsekwencji tego rodzaju przepisy krajowe należy uznać za ograniczenie swobodnego świadczenia usług (wyrok z dnia 4 maja 2017 r., Vanderborght, C-339/15, EU:C:2017:335, pkt 63, 64). W niniejszej sprawie ma to miejsce w przypadku art. 94a ust. 1 znowelizowanego Prawa farmaceutycznego, jak wynika to ze sposobu, w jaki przepis ten był stosowany w decyzjach polskich organów administracyjnych i orzeczeniach polskich sądów, na których oparła się Komisja w uzasadnionej opinii, o których mowa w pkt 54 niniejszego wyroku, a które, jak przypomniano w tymże punkcie, nie są kwestionowane przez Rzeczpospolitą Polską. Tym samym ograniczenie swobody świadczenia usług zostało w niniejszej sprawie stwierdzone. [...] przepis ten uniemożliwia każdemu, kto zamierza prowadzić aptekę w Polsce, poinformowanie o tym potencjalnych klientów. Ustanowiony w nim zakaz reklamy powoduje w szczególności, że warunki dostępu do rynku są względem nowych aptek trudniejsze. [...] taka sytuacja może być szczególnie niekorzystna dla przedsiębiorców mających siedzibę w państwach członkowskich innych niż Rzeczpospolita Polska, którzy muszą dołożyć dodatkowych starań, aby dać się poznać klientom zamieszkałym w Polsce. W związku z tym zakaz reklamy stanowi dodatkową przeszkodę, którą muszą pokonać przedsiębiorcy z innych państw członkowskich pragnący założyć aptekę w Polsce [...] W związku z tym art. 94a ust. 1 znowelizowanego Prawa farmaceutycznego prowadzi również do ograniczenia swobody przedsiębiorczości." (pkt 73 – 77). Podkreślił również, że "Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ograniczenie swobody przedsiębiorczości lub swobody świadczenia usług może być dopuszczone jedynie pod warunkiem, że po pierwsze, jest uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego, i po drugie, jest zgodne z zasadą proporcjonalności, co oznacza, że musi być odpowiednie do zagwarantowania w sposób spójny i konsekwentny realizacji zamierzonego celu i nie może wykraczać poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia [...]" (pkt 100), zaś w kontekście odnoszącym się do nadmiernego spożycia produktów leczniczych, że "[...] apteki mogą oferować usługi, takie jak akcje badań diagnostycznych, które nie są związane ze sprzedażą produktów leczniczych i które są jednak objęte zakresem stosowania zakazu wynikającego z art. 94a ust. 1 znowelizowanego Prawa farmaceutycznego, jak wynika z dowodów przedstawionych przez Komisję, o których mowa w pkt 54 i 74 niniejszego wyroku. W szczególności Komisja odniosła się do wyroku polskiego sądu, który uznał reklamę organizowania akcji badań diagnostycznych za niezgodną z prawem. W tym zakresie taki zakaz nie ma żadnego związku z celem ochrony zdrowia publicznego polegającym na zwalczaniu nadmiernego spożycia produktów leczniczych, w związku z czym nie można go uznać za uzasadniony. W zakresie, w jakim zakaz wynikający z art. 94a ust. 1 znowelizowanego Prawa farmaceutycznego dotyczy reklamy aptek, punktów aptecznych i ich usług, która jest związana ze sprzedażą produktów leczniczych [...], że [...] reklama ta może być korzystna dla osób, które mogą nabywać produkty lecznicze, ponieważ umożliwia im uzyskanie informacji o niższych cenach lub o dodatkowych usługach oferowanych przez daną aptekę. Zatem w następstwie tej reklamy osoby te mogą zdecydować się na zakup swoich zwykłych produktów leczniczych w innej aptece niż apteka, której były wcześniej klientami, przy czym nie prowadzi to do zwiększenia ilości produktów leczniczych zakupionych przez te osoby. Natomiast zakaz tej reklamy może faworyzować apteki obecne na rynku od wielu lat, ze szkodą dla tych, które zamierzają wejść na ten rynek i oferować na nim więcej usług lub usługi lepszej jakości. [...] art. 87 ust. 3 dyrektywy 2001/83 przewiduje, iż reklama produktu leczniczego powinna zachęcać do racjonalnego stosowania tego produktu poprzez przedstawianie go w sposób obiektywny i bez wyolbrzymiania jego właściwości, i nie może wprowadzać w błąd. Zamiarem prawodawcy Unii w tym przepisie było umożliwienie promocji produktów leczniczych bez zachęcania przy tym do nadmiernego ich spożycia." (pkt 104 – 108). W odpowiedzi na argument odnoszący się do zwalczania nadmiernego spożycia produktów leczniczych Trybunał uznał, że "[...] cel ten może być realizowany za pomocą mniej restrykcyjnych środków niż zakaz wynikający z art. 94a ust. 1 znowelizowanego Prawa farmaceutycznego, takich jak środki regulujące treść reklamy niektórych usług oferowanych przez apteki.", a w konsekwencji, że "[...] zakaz wynikający z tego przepisu wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu ochrony zdrowia publicznego polegającego na zwalczaniu nadmiernego spożycia produktów leczniczych." (pkt 113 – 114), zaś w zakresie odnoszącym się do niezależności zawodowej farmaceutów, że wymieniony zakaz "[...] wykracza poza to, co jest konieczne do ochrony niezależności zawodowej farmaceutów." (pkt 121). 16. W związku z powyższym trzeba stwierdzić, że kontrola legalności decyzji w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej oraz nałożenia kary pieniężnej nie mogła pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z przywołanego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skoro brak jest usprawiedliwionych podstaw ustanawiania w prawie krajowym zakazu reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, to siłą rzeczy prezentowane w rozpatrywanej sprawie podejście Sądu I instancji oraz Organów administracji publicznej do omawianej kwestii nie może być uznane za prawidłowe. 17. W świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 czerwca 2025 r. w sprawie C-200/24, zgodnie z którym art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/31/WE oraz art. 49 i 56 TFUE sprzeciwiają się kwalifikowaniu działań polegających na reklamowaniu aptek, punktów aptecznych i ich działalności jako naruszenia prawa, a tym samym ich penalizowaniu na gruncie prawa krajowego, należy stwierdzić, że ustalenia te mają bezpośredni wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Na obecnym etapie sprawy - będącym konsekwencją uchylenia decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego oraz decyzji Organu I instancji – Lubuski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny będzie zobowiązany okoliczność tę uwzględnić i postępowanie umorzyć. Wynika to z wiążącej oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny, ukształtowanej w oparciu o wskazane orzeczenie TSUE. 18. Podsumowując, uwzględniając zarówno skutki wynikające z orzeczenia TSUE, jak i zasady postępowania odwoławczego, należy stwierdzić, że uwzględnienie skargi kasacyjnej doprowadziłoby do takiego samego wyroku w zakresie sentencji, zatem zaskarżony wyrok Sądu I instancji mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu w rozumieniu art. 184 p.p.s.a., co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej. 19. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 in fine orzekł, jak w sentencji wyroku. Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych pochodzą z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl